Function Disabled

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Φρίντριχ Νίτσε - Ποιόν τύπο ανθρώπου πρέπει να αναθρέψουμε.

Τί είναι κακό; Ό,τι γεννιέται από την αδυναμία.
Τί είναι ευτυχία; Το αίσθημα ότι η δύναμη μεγαλώνει -ότι μια αντίσταση εξουδετερώνεται.
Όχι ικανοποίηση μ' ό,τι έχουμε, αλλά περισσότερη δύναμη· όχι ειρήνη εν γένει, αλλά πόλεμο· όχι αρετή, αλλά επιδεξιότητα (αρετή σύμφωνα με το στιλ της Αναγέννησης -virtu-, αρετή ελεύθερη από κάθε υποκρισία σε θέματα ηθικής).
Οι αδύναμοι και οι αποτυχημένοι πρέπει να λείψουν: Είναι η πρώτη αρχή της δικής μας αγάπης για τον άνθρωπο. Και θα τους βοηθήσουμε σ' αυτό.
Τί είναι πιο θλιβερό από οποιοδήποτε ελάττωμα; Η ενεργός συμπόνοια όλων των αποτυχημένων και των αδύναμων: Ο Χριστιανισμός.
Το πρόβλημα που θέτω εδώ δεν είναι τί θα διαδεχθεί την ανθρωπότητα στην ακολουθία των όντων (ο άνθρωπος είναι ένας σκοπός), αλλά ποιόν τύπο ανθρώπου πρέπει να αναθρέψουμε, πρέπει να θελήσουμε, επειδή θα 'χει μεγαλύτερη αξία, θα 'ναι πιο άξιος να ζει, θα 'χει πιο σίγουρο μέλλον. Ακόμη και στο παρελθόν αυτός ο τύπος εμφανίστηκε συχνά, αλλά ως τυχαίο συμβάν, ως εξαίρεση, ποτέ ως ηθελημένος τύπος. Στην πραγματικότητα ήταν ο πιο επίφοβος τύπος -σχεδόν το επίφοβο- και, εξαιτίας του φόβου, αναζητήθηκε, ανατράφηκε και πραγματοποιήθηκε ο αντίθετος τύπος: το κατοικίδιο ζώο, το ζώο του κοπαδιού, το άρρωστο ανθρώπινο ζώο: Ο Χριστιανός, ο Ιουδαίος, ο Μουσουλμάνος...
Δεν πρέπει να εξωραΐζουμε και να καλλωπίζουμε τον Χριστιανισμό. Εξαπέλυσε πόλεμο μέχρι θανάτου εναντίον του ανώτερου τύπου ανθρώπου· καταδίκασε όλα τα θεμελιώδη ένστικτα του τύπου αυτού· και, διυλίζοντας αυτά τα ένστικτα, έβγαλε τα κακό, το χειρότερο κακό: Τον δυνατό άνθρωπο, ως τυπικό παράδειγμα προς απόρριψη, τον «διεφθαρμένο άνθρωπο». Ο Χριστιανισμός πήρε το μέρος όλων των αδύναμων, των παρακατιανών, των αποτυχημένων· έκανε ιδανικό τον λόγο των πνευματικά ισχυρότερων, διδάσκοντας ότι οι ανώτερες αξίες του πνεύματος είναι κάτι αμαρτωλό, κάτι παραπλανητικό -πειρασμοί. Το πιο θλιβερό παράδειγμα: Η διαφθορά του Πασκάλ, που πίστευε ότι ο λόγος του είχε διαφθαρεί από το προπατορικό αμάρτημα, ενώ είχε διαφθαρεί μόνο από τον Χριστιανισμό του!...
Ο Χριστιανισμός ονομάζεται θρησκεία της ευσπλαχνίας. Η ευσπλαχνία έρχεται σε αντίθεση προς τα τονωτικά συναισθήματα που αυξάνουν τη ζωτικότητα μας· προκαλεί κατάπτωση. Χάνουμε δύναμη όταν νιώθουμε ευσπλαχνία. Με την ευσπλαχνία αυξάνεται και πολλαπλασιάζεται η απώλεια δύναμης που δημιουργείται στη ζωή απ' τον πόνο. Η ευσπλαχνία κάνει μεταδοτικό τον πόνο. Κάτω απ' ορισμένες περιστάσεις μπορεί να προκαλέσει μια ολοκληρωτική απώλεια της ενεργητικότητας και της ζωτικότητας, απώλεια παράλογη, αν τη συγκρίνει κανείς με το μέγεθος της αιτίας (η περίπτωση του θανάτου του Ναζωραίου). Αυτή είναι η πρώτη σκέψη, αλλά υπάρχει ακόμη και μια άλλη: Ας υποθέσουμε ότι μετράμε την ευσπλαχνία σύμφωνα με την αξία των αντιδράσεων που προκαλεί συνήθως· τότε εμφανίζεται ακόμη πιο καθαρά ο επικίνδυνος για τη ζωή χαρακτήρας της. Η ευσπλαχνία ανατρέπει το νόμο της εξέλιξης, που είναι ο νόμος της επιλογής. Διατηρεί ό,τι είναι ώριμο για καταστροφή, υπερασπίζεται τους απόκληρους και τους καταδικασμένους της ζωής· και, με το πλήθος των αποτυχημένων προσώπων και πραγμάτων που κρατά ζωντανά, δίνει στην ίδια τη ζωή μια κατηφή και αμφίβολη όψη. Ορισμένοι τόλμησαν να αποκαλέσουν την ευσπλαχνία, αρετή (από κάθε ευγενή ηθική θεωρείται αδυναμία)· σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, την έκαναν την κατ' εξοχήν αρετή, βάση και πηγή όλων των αρετών. Δεν πρέπει όμως ποτέ να ξεχνάμε ότι αυτό έγινε από την σκοπιά μιας φιλοσοφίας, που ήταν μηδενιστική, που είχε ζωγραφισμένη στο θυρεό της την άρνηση της ζωής...
Όπως ξέρουμε, ο Αριστοτέλης έβλεπε στην ευσπλαχνία μια αρρωστημένη κι επικίνδυνη κατάσταση, την οποία καλά θα κάναμε να αντιμετωπίζουμε κάθε τόσο μ' ένα καθαρτικό: Η τραγωδία ήταν γι' αυτόν ένα τέτοιο καθαρτικό. Για να προστατέψουμε το ένστικτο της ζωής, θα πρέπει πράγματι να βρούμε ένα μέσο που θα τρυπήσει και θα κάνει κομμάτια αυτήν την αρρωστημένη και επικίνδυνη συσσώρευση ευσπλαχνίας... Μέσα στην ανθυγιεινή σύγχρονη κατάσταση, τίποτε δεν είναι πιο ανθυγιεινό απ' την ευσπλαχνία. Να γίνουμε γιατροί σ' αυτή την περίπτωση, να γίνουμε ανελέητοι, να βάλουμε το νυστέρι -αυτό είναι το καθήκον μας...
Είναι απαραίτητο να πούμε ποιόν θεωρούμε αντίπαλο μας: Τους θεολόγους και όλους όσους έχουν αίμα θεολόγου στις φλέβες τους -όλη τη φιλοσοφία μας... Όσο ο ιερέας θεωρείται ένα ανώτερο είδος ανθρώπου -αυτός ο επαγγελματίας αρνητής, συκοφάντης και δηλητηριαστής της ζωής- δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα: Τί είναι αλήθεια; Η αλήθεια στηρίζεται ήδη στο κεφάλι της, δηλαδή, αντιστρέφεται, όταν ο συνειδητός υπερασπιστής του μηδενός και της άρνησης γίνεται δεκτός ως αντιπρόσωπος της «αλήθειας»... Όταν έχει κανείς «ιερά» καθήκοντα, όπως παραδείγματος χάριν να κάνει καλύτερους τους ανθρώπους, να τους σώσει ή να τους λυτρώσει· με μια τέτοια αποστολή ένας άνθρωπος τοποθετείται έξω απ' όλες τις αξιολογήσεις που απλώς συμφωνούν με τη λογική: Αυτός ο ίδιος καθαγιάζεται απ' αυτήν την αποστολή, αυτός ο ίδιος είναι ένας τύπος ανώτερης βαθμίδας!.... Τί είναι η επιστήμη για τον ιερέα; Αυτός βρίσκεται πάνω απ' αυτήν! Κι ο ιερέας είναι εκείνος που βασιλεύει μέχρι σήμερα! Καθορίζει την έννοια του «αληθινού» και του «ψεύτικου»!...
Σ' αυτό το ένστικτο των θεολόγων κηρύσσω πόλεμο: Βρήκα τα ίχνη του παντού. Όποιος έχει αίμα θεολόγου στις φλέβες του κοιτά τα πράγματα από μια εσφαλμένη και ανέντιμη προοπτική. Το πάθος που ξεπηδά από δω μέσα ονομάζεται «πίστη»: Να κλείσουμε μια για πάντα τα μάτια μας μπροστά στον εαυτό μας, για να μη υποφέρουμε από τη θέα της αθεράπευτης ψευτιάς. Αυτή η σφαλερή θέαση των πραγμάτων έχει μετατραπεί σε ηθική, σε αρετή, σε αγιότητα· η καλή συνείδηση ενώνεται με την εσφαλμένη οπτική και σε καμμιά άλλη οπτική δεν παραχωρείται κάποια αξία, από τη στιγμή που η πρώτη έχει γίνει ιερή και απαραβίαστη με τα ονόματα «Θεός», «λύτρωση», «αιωνιότητα». Ανακάλυψα το ένστικτο των θεολόγων παντού: είναι η πιο διαδεδομένη, πραγματικά υποχθόνια, μορφή ψευτιάς που υπάρχει στη γη. Ο,τιδήποτε θεωρεί αληθινό ένας θεολόγος είναι αναγκαστικά ψεύτικο· αυτό είναι σχεδόν ένα κριτήριο της αλήθειας. Το πιο θεμελιώδες ένστικτο του, το ένστικτο της διαφύλαξης του εαυτού του, του απαγορεύει να τιμήσει κάποτε την πραγματικότητα ή να της δώσει το λόγο. Παντού όπου φτάνει η επίδραση του θεολόγου, οι αξιολογικές κρίσεις στηρίζονται στα κεφάλια τους, και οι έννοιες του «αληθινού» και του «ψεύτικου» αλλάζουν αναγκαστικά ρόλους: Ό,τι είναι επιζήμιο για τη ζωή ονομάζεται «αληθινό»· ό,τι την ανεβάζει, την εξυψώνει, την επιβεβαιώνει, τη δικαιολογεί και την κάνει να θριαμβεύει, ονομάζεται «ψεύτικο»... Όταν οι θεολόγοι απλώνουν τα χέρια προς τη δύναμη μέσω της «συνείδησης» των ηγεμόνων (ή των λαών), δεν πρέπει ποτέ να αμφιβάλλουμε γι' αυτό που συμβαίνει πραγματικά κατά βάθος: Η θέληση του τέλους, η μηδενιστική θέληση θέλει δύναμη...
Μια αρετή πρέπει να είναι δική μας επινόηση, πρωταρχική μας άμυνα και ανάγκη· με οποιαδήποτε άλλη έννοια, δεν είναι παρά ένας κίνδυνος. Ό,τι δεν είναι απαραίτητος όρος για τη ζωή μας, τη βλάπτει· μια αρετή που εμπνέεται αποκλειστικά από ένα αίσθημα σεβασμού για την έννοια της «αρετής», είναι επιβλαβής...
Στον Χριστιανισμό ούτε η ηθική ούτε η θρησκεία έχουν κάποια σημεία επαφής με την πραγματικότητα. Τίποτε άλλο εκτός από φανταστικά αίτια («Θεός», «ψυχή», «εγώ», «πνεύμα», «ελεύθερη βούληση» -ή και «ανελεύθερη βούληση»), τίποτε άλλο εκτός από φανταστικά αποτελέσματα («αμαρτία», «λύτρωση», «χάρη», «τιμωρία», «άφεση των αμαρτιών»). Σχέσεις μεταξύ φανταστικών όντων («Θεός», «πνεύματα», «ψυχές»)· μια φανταστική φυσική επιστήμη (ανθρωποκεντρική· απόλυτη έλλειψη της έννοιας των φυσικών αιτίων)· μια φανταστική ψυχολογία (τίποτε άλλο εκτός από αυτο-παρεξηγήσεις, ερμηνείες ευχάριστων ή δυσάρεστων γενικών αισθημάτων, με τη βοήθεια της συνθηματικής γλώσσας της θρησκευτικό-ηθικής ιδιοσυγκρασίας: «Μεταμέλεια», «τύψεις συνειδήσεως», «πειρασμός από τον Διάβολο», «παρουσία του Θεού»)· μια φανταστική τελεολογία («βασιλεία του Θεού», «έσχατη κρίση», «αιώνια ζωή»). Τούτος ο καθαρά φανταστικός κόσμος είναι πολύ κατώτερος από τον κόσμο των ονείρων στο μέτρο που ο τελευταίος αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, ενώ ο πρώτος την παραποιεί, την υποτιμά και την αρνείται. Από τη στιγμή που επινοήθηκε η έννοια «φύση» ως αντίθετο του «Θεού», το «φυσικό» έγινε συνώνυμο του «αξιοκατάκριτου» -ολόκληρος ο φανταστικός αυτός κόσμος ριζώνει στο μίσος για το φυσικό (για την πραγματικότητα!)· είναι η έκφραση της βαθιάς δυσαρέσκειας που προκαλείται από την πραγματικότητα.... Αλλά αυτό εξηγεί τα πάντα. Ποιος έχει λόγους να ξεφύγει από την πραγματικότητα μ' ένα ψέμα; Εκείνος που υποφέρει απ' αυτήν. Αλλά το να υποφέρεις από την πραγματικότητα σημαίνει ότι είσαι μια αποτυχημένη πραγματικότητα... Η υπεροχή των αισθημάτων δυσαρέσκειας έναντι των αισθημάτων ευχαρίστησης είναι η αιτία αυτής της πλασματικής ηθικής και θρησκείας. Αλλά τούτη η υπεροχή δίνει τη συνταγή της παρακμής...
Ο καλός Θεός και ο Διάβολος: Δύο εξαμβλώματα της παρακμής. Πώς είναι δυνατόν να ενδίδει κανείς σήμερα στην απλοϊκότητα των χριστιανών θεολόγων μέχρι σημείου να επιμένει μαζί τους ότι η εξέλιξη της έννοιας του Θεού από τον «Θεό του Ισραήλ», τον Θεό ενός λαού, στον χριστιανικό Θεό, την πεμπτουσία όλων των καλών, αντιπροσωπεύει πρόοδο;... Κι αυτός ο ίδιος τόσο αναιμικός, τόσο αδύναμος, τόσο παρακμιακός.... Ακόμη και οι αναιμικότεροι των αναιμικών έγιναν αφέντες του: Οι κύριοι μεταφυσικοί μας... Άπλωσαν τα δίχτυα τους γύρω του, κι αυτός, υπνωτισμένος απ' τις κινήσεις τους, κατάντησε αράχνη... Η χριστιανική αντίληψη του Θεού -ο Θεός ως Θεός των αρρώστων, ο Θεός ως αράχνη, ο Θεός ως πνεύμα- είναι μια από τις πιο διεφθαρμένες αντιλήψεις του Θεού που εμφανίστηκαν ποτέ στη γη. Ίσως να αντιπροσωπεύει το χαμηλότερο δείκτη της καθοδικής εξέλιξης των θεϊκών τύπων. Ο Θεός εκφυλίστηκε σε αντίθεση της ζωής, αντί να είναι η εξύμνηση της και το αιώνιο ΝΑΙ της! Ο Θεός ως κήρυξη πολέμου εναντίον της ζωής, εναντίον της φύσης, εναντίον της θέλησης για ζωή! Ο Θεός· η συνταγή για κάθε συκοφαντία «αυτού του κόσμου»... Ο Θεός· η θεοποίηση του μηδενός, η θέληση του μηδενός που εκφράζεται με άγια λόγια!...
Όταν ο Χριστιανισμός εγκατέλειψε το πρώτο του έδαφος, τα κατώτερα στρώματα, τον υπόκοσμο του αρχαίου κόσμου, όταν άρχισε να αναζητά τη δύναμη ανάμεσα σε βαρβαρικούς λαούς, δεν αντιμετώπιζε πια βαριεστημένους ανθρώπους, αλλά αποκτηνωμένους ανθρώπους, ανθρώπους ωμούς -δυνατούς αλλά χοντροκομμένους ανθρώπους... Ο Χριστιανισμός χρειαζόταν βαρβαρικές έννοιες και αξίες, για να γίνει κύριος των βαρβάρων· τέτοιες είναι η θυσία του πρωτότοκου, η πόση αίματος στη «Θεία Ευχαριστία», η περιφρόνηση προς το πνεύμα και τον πολιτισμό, το μαρτύριο σ' όλες τις μορφές του, σωματικό και πνευματικό και η μεγαλοπρέπεια της λατρείας...
Οι Εβραίοι είναι ο πιο περίεργος λαός της παγκόσμιας ιστορίας, γιατί στο ερώτημα «να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν», διάλεξαν, μετά από μια ανησυχαστική προμελέτη, να υπάρχουν με οποιοδήποτε τίμημα. Τούτο το τίμημα ήταν η ριζική παραποίηση όλης της φύσης, όλης της φυσικότητας, όλης της πραγματικότητας, ολόκληρου του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου. Οχυρώθηκαν εναντίον όλων των συνθηκών που επέτρεπαν ως τότε σ' έναν λαό να ζει· από τον εαυτό τους δημιούργησαν μια έννοια αντίθετη προς τις φυσικές συνθήκες· μετέτρεψαν τη θρησκεία, τη λατρεία, την ηθική, την ιστορία, την ψυχολογία, τη μια μετά την άλλη, σε ανεπανόρθωτες αντιθέσεις προς τις φυσικές τους αξίες. Συναντάμε το ίδιο φαινόμενο για μια ακόμη φορά και σε πολύ μεγαλύτερες αναλογίες. Μολαταύτα δεν είναι παρά ένα αντίγραφο: Η χριστιανική εκκλησία δεν μπορεί να εγείρει την παραμικρή αξίωση πρωτοτυπίας όταν συγκριθεί με τον «ιερό λαό». Γι' αυτόν τον λόγο οι Εβραίοι είναι ο πιο καταστροφικός λαός της παγκόσμιας ιστορίας: Με τη μετεπίδρασή τους έκαναν τόσο κίβδηλη την ανθρωπότητα, που ακόμη και σήμερα ο χριστιανός μπορεί να νιώθει αντιεβραίος χωρίς να συνειδητοποιεί ότι αυτός ο ίδιος είναι η έσχατη εβραϊκή συνέπεια... Από ψυχολογική άποψη ο ιουδαϊκός λαός είναι προικισμένος με την πιο σφριγηλή ζωτική ενέργεια. Όταν βρεθεί σε δυσκολότατες περιστάσεις παίρνει πρόθυμα το μέρος όλων των ενστίκτων της παρακμής, δείχνοντας μια εκπληκτική τάση για αυτοσυντήρηση. Κι αυτό δεν το κάνει επειδή κυριαρχείται απ' αυτά τα ένστικτα, αλλά επειδή μαντεύει την ύπαρξη μιας δύναμης εκεί, με την οποία θα μπορούσε κανείς να κυριαρχήσει στον κόσμο. Οι Εβραίοι είναι η αντίθεση όλων των παρακμιακών: Μπόρεσαν να παραστήσουν τους παρακμιακούς μέχρι σημείου αυταπάτης· μπόρεσαν, μ' ένα «non plus ultra» θεατρινίστικου ταλέντου, να μπουν στην κορυφή όλων των κινημάτων παρακμής (όπως ο Χριστιανισμός του Παύλου), ώστε να δημιουργήσουν κάτι ισχυρότερο από οποιοδήποτε καταφατικό μέρος της ζωής. Η παρακμή είναι μόνο μέσο για τον τύπο ανθρώπου του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού που θέλει να αποκτήσει δύναμη, τον ιερατικό τύπο. Τούτος ο τύπος ανθρώπου έχει ζωτικό ενδιαφέρον να κάνει άρρωστη την πραγματικότητα και να αναποδογυρίσει τις έννοιες του καλού και του κακού, του αληθινού και του ψεύτικου, έτσι ώστε να εκθέσει σε κίνδυνο τη ζωή και να συκοφαντήσει τον κόσμο... Η έννοια του Θεού γίνεται εργαλείο στα χέρια ιερέων ταραχοποιών, που ερμηνεύουν κάθε μορφή ευτυχίας ως ανταμοιβή, κάθε μορφή δυστυχίας ως τιμωρία για ανυπακοή στο Θεό, ως «αμαρτία». Επινοούν τον πιο ψευδολόγο τρόπο ερμηνείας, την υποτιθέμενη «ηθική τάξη», με την οποία αντιστρέφονται μια για πάντα οι φυσικές έννοιες του αίτιου και του αποτελέσματος...
Τί σημαίνει «ηθική τάξη»; Ό,τι υπάρχει, μια για πάντα· μια θέληση του Θεού που αποφασίζει τί πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει ο άνθρωπος· ότι η αξία ενός λαού, ενός ατόμου μετριέται ανάλογα με τον βαθμό με τον οποίο υπακούει στη θέληση του Θεού· ότι η θέληση του Θεού αποδεικνύεται κυρίαρχη στο πεπρωμένο ενός λαού ή ενός ατόμου, δηλαδή, τιμωρεί και ανταμείβει ανάλογα με το βαθμό υπακοής. Στη θέση του θλιβερού αυτού ψεύδους, η πραγματικότητα λέει: Ένα παρασιτικό είδος ανθρώπου, που ευδοκιμεί μόνο σε βάρος όλων των υγιεινών μορφών ζωής, ο ιερέας, κάνει κατάχρηση του ονόματος του Θεού: Ονομάζει «βασιλεία του Θεού» μια κατάσταση πραγμάτων όπου ο ιερέας είναι εκείνος που καθορίζει τις αξίες· ονομάζει «θέληση του Θεού» τα μέσα με τα οποία μπορεί να επιτευχθεί ή να διατηρηθεί μια τέτοια κατάσταση· με ψυχρό κυνισμό μετράει τους λαούς, τις εποχές, τα άτομα ανάλογα με το αν ευνόησαν ή αντιστάθηκαν στην επικυριαρχία των ιερέων. Πρέπει να τους δει κανείς επί το έργον: Στα χέρια των Εβραίων ιερέων, η μεγάλη εποχή στην ιστορία του Ισραήλ έγινε μια εποχή κατάπτωσης· η «Έξοδος», η μακρόχρονη δυστυχία, μετατράπηκε σε μια αιώνια τιμωρία για τη μεγάλη εποχή -μια εποχή, στην οποία ο ιερέας δεν ήταν ακόμη τίποτα. Ανάλογα με τις ανάγκες τους, οι ιερείς μετάτρεψαν τις ισχυρές, τις πολύ ελεύθερες μορφές της ιστορίας του Ισραήλ σε άθλια ανθρωπάκια και υποκριτές ή σε «άθεους»· απλούστευσαν την ψυχολογία κάθε μεγάλου γεγονότος ανάγοντας το στην ηλίθια φόρμουλα «υπακοή ή ανυπακοή στον Θεό»... Η «θέληση του Θεού» είχε ήδη αποκαλυφθεί στον Μωυσή.... Τί συνέβη; Με σοβαρότητα και σχολαστικότητα, ο ιερέας καθόρισε, μια για πάντα, τους μεγάλους και τους μικρούς φόρους που έπρεπε να εισπράττει (ας μη ξεχνάμε τα νοστιμότερα κομμάτια κρέατος, γιατί ο ιερέας είναι κρεοφάγος), καθόρισε τί θέλει να έχει, «ποιά είναι η θέληση του Θεού»... Απ' αυτή τη στιγμή, όλα τα πράγματα στη ζωή κανονίζονται με τέτοιο τρόπο, ώστε ο ιερέας γίνεται απαραίτητος παντού· σ' όλα τα φυσικά περιστατικά της ζωής, στη γέννηση, στον γάμο, στην αρρώστια, στον θάνατο, για να μη μιλήσουμε για τις «θυσίες» (το φαγητό)· εμφανίζεται το άγιο παράσιτο για να τα αλλοιώσει -στη γλώσσα του: Για να τα «ευλογήσει»...
Πρέπει να καταλάβουμε το εξής: Κάθε φυσική συνήθεια, κάθε φυσικός θεσμός (κράτος, δικονομία, γάμος, μέριμνα για τους άρρωστους και τους φτωχούς), κάθε αίτημα εμπνευσμένο από το ένστικτο της ζωής -κοντολογίς, καθετί που φέρει μέσα του την αξία του, χάνει την αξία του, γίνεται αντίθετο προς την αξία του από τον παρασιτισμό του ιερέα (ή της «ηθικής τάξης»). Τώρα αυτό απαιτεί μια επικύρωση εκ των υστέρων· είναι αναγκαία μια δύναμη που να μπορεί να προσκομίσει μια αξία· η δύναμη αυτή αρνείται ό,τι είναι φυσικό σ' αυτό δημιουργώντας ταυτόχρονα μια αξία.... Ο ιερέας υποτιμά, βεβηλώνει τη φύση· αυτό είναι το τίμημα της ύπαρξης του. Η ανυπακοή στο Θεό, δηλαδή στον ιερέα, στον «Νόμο», ονομάζεται τώρα «αμαρτία»· τα μέσα για «συμφιλίωση με τον Θεό» είναι μέσα που εγγυώνται ακόμη περισσότερο την πλήρη υποταγή στον ιερέα. Μόνο ο ιερέας «λυτρώνει»... Αν εξεταστούν από ψυχολογική άποψη, οι «αμαρτίες» γίνονται απαραίτητες σε κάθε κοινωνία οργανωμένη από ιερείς· αυτές είναι οι πραγματικές χειρολαβές της δύναμης· ο ιερέας ζει από τις αμαρτίες, του είναι απαραίτητο να «αμαρτάνει» ο κόσμος... Ύψιστη αρχή: «Ο Θεός συγχωρεί όσους μετανοούν» -μ' άλλα λόγια: Όσους υποτάσσονται στον ιερέα. Πάνω σε μια τέτοια κυριολεκτικά κίβδηλη βάση, όπου καθετί φυσικό, κάθε φυσική αξία, κάθε πραγματικότητα είχε εναντίον της τα βαθύτερα ένστικτα των κυρίαρχων τάξεων, αναπτύχθηκε ο Χριστιανισμός, μια μορφή θανάσιμης έχθρας εναντίον της πραγματικότητας που δεν έχει ξεπεραστεί ακόμη...
Η εποχή μας είναι περήφανη για την ιστορική της σημασία: Πώς μπόρεσε όμως να πιστέψει την ανοησία, ότι στο κατώφλι, στην αρχή του Χριστιανισμού βρίσκεται ο χοντροκομμένος μύθος του θαυματοποιού και του λυτρωτή -και ότι, καθετί πνευματικό και συμβολικό αντιπροσωπεύει μόνο μια μεταγενέστερη εξέλιξη; Αντίθετα, η ιστορία του Χριστιανισμού, αρχίζοντας από τον θάνατο πάνω στον σταυρό, είναι η ιστορία της παρανόησης ενός αρχέγονου συμβολισμού (η παρανόηση αυτή γινόταν, βαθμιαία, όλο και πιο χονδροειδής). Με κάθε διάδοση του Χριστιανισμού σ' όλο και πιο πλατειές, σ' όλο και πιο ακατέργαστες μάζες λαού, που όλο και λιγότερο καταλάβαιναν τις προϋποθέσεις στις οποίες χρωστούσε τη γέννησή του, έγινε αναγκαίος ο εκχυδαϊσμός, ο εκβαρβαρισμός του Χριστιανισμού. Ο Χριστιανισμός απορρόφησε δόγματα και ιεροτελεστίες όλων των υποχθόνιων λατρειών της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπως και τον παραλογισμό κάθε είδους άρρωστης λογικής. Η μοίρα του Χριστιανισμού έχει σχέση με την ακόλουθη αναγκαιότητα: Η πίστη έπρεπε να γίνει αρρωστημένη, παρακατιανή και χυδαία, επειδή οι ανάγκες τις οποίες όφειλε να ικανοποιήσει ήταν αρρωστημένες, παρακατιανές και χυδαίες. Τέλος, η αρρωστημένη βαρβαρότητα αποκτά δύναμη μέσα στην Εκκλησία· στην Εκκλησία, αυτήν την μορφή θανάσιμης έχθρας προς κάθε ακεραιότητα, προς κάθε ανύψωση της ψυχής, προς κάθε πειθαρχία του πνεύματος, προς κάθε ειλικρινή και καταδεκτική ανθρωπιά...
Σ' αυτό το σημείο δεν μπορώ να πνίξω έναν αναστεναγμό. Υπάρχουν μέρες που με πιάνει ένα αίσθημα πιο μαύρο κι από την πιο μαύρη μελαγχολία -η περιφρόνηση των ανθρώπων... Κι εδώ αρχίζει η αηδία μου. Κοιτώ γύρω μου... Ούτε μια λέξη δεν απόμεινε απ' αυτό που άλλοτε λεγόταν «αλήθεια»· δεν μπορούμε πια να ανεχτούμε τον ιερέα που λέει, έστω και ψιθυριστά, τη λέξη «αλήθεια». Αν έχουμε ακόμη την ελάχιστη αξίωση για ακεραιότητα, πρέπει να ξέρουμε σήμερα ότι ένας θεολόγος, ένας ιερέας, ένας πάπας, όχι απλώς σφάλλει σε κάθε φράση που λέει, αλλά και ψεύδεται· ότι δεν είναι πια σε θέση να ψεύδεται από «αθωότητα» ή «άγνοια». Ο ιερέας ξέρει εξίσου καλά με οποιονδήποτε άλλον ότι δεν υπάρχει κανένας «Θεός», καμμιά «αμαρτία», κανένας «Λυτρωτής»· ξέρει ότι η «ελεύθερη βούληση», η «ηθική τάξη» είναι ψέματα. Η σοβαρότητα, η βαθιά πνευματική υπερνίκηση του εαυτού, δεν επιτρέπει πια σε κανέναν να μην το ξέρει αυτό.... Όλες οι έννοιες της Εκκλησίας έχουν αναγνωριστεί τί είναι: Είναι η πιο κακοήθης πλαστογραφία, που έχει ως σκοπό την υποτίμηση της φύσης και των φυσικών αξιών. Ο ίδιος ο ιερέας έχει αναγνωριστεί τί είναι: To πιο επικίνδυνο είδος παρασίτου, η αληθινή δηλητηριώδης αράχνη της ζωής...
Ο Χριστιανισμός οφείλει τους θριάμβους του στο άθλιο λιβάνισμα της προσωπικής κενοδοξίας. Μ' αυτό προσέλκυσε όλους τους αποτυχημένους, όλους τους πρόθυμους για εξέγερση, όλους τους απόκληρους, τα αποβράσματα και τα σκουπίδια της ανθρωπότητας. Η «σωτηρία της ψυχής» -ή μ' άλλα λόγια: «Ο κόσμος στρέφεται γύρω μου». Το δηλητήριο του δόγματος των «ίσων δικαιωμάτων για όλους» διασκορπίστηκε κυρίως από τον Χριστιανισμό. 0 Χριστιανισμός κήρυξε πόλεμο μέχρι θανάτου εναντίον κάθε έννοιας σεβασμού και αίσθησης της απόστασης μεταξύ ανθρώπου και ανθρώπου, δηλαδή, εναντίον της προϋπόθεσης για κάθε ανύψωση, για κάθε ανάπτυξη του πολιτισμού, κινούμενος από τα χειρότερα ένστικτα· από το μίσος των μαζών έφτιαξε το κύριο όπλο του εναντίον μας, εναντίον καθετί ευγενικού, χαρούμενου, υψηλόφρονος που υπάρχει πάνω στη γη, εναντίον της ευτυχίας μας στη γη.... Η «αθανασία» που παραχωρήθηκε σε κάθε Πέτρο και Παύλο ήταν μέχρι τώρα η πιο μεγάλη, η πιο μοχθηρή απόπειρα δολοφονίας της ευγενούς ανθρωπότητας...
Πρέπει κανείς να διαβάσει τα ευαγγέλια σαν βιβλία εκμαύλισης μέσω της ηθικής. Αυτοί οι τιποτένιοι άνθρωποι κρατούν την ηθική για τον εαυτό τους —ξέρουν τα πάντα για την Ηθική! Με την ηθική είναι ευκολότερο να σέρνεις απ' τη μύτη την ανθρωπότητα! Στην πραγματικότητα, η πιο συνειδητή έπαρση, που οφείλεται στο ότι νιώθεις εκλεκτός, παίζει εδώ τον ρόλο της μετριοφροσύνης: Έχεις τοποθετήσει μια για πάντα τον εαυτό σου, την «κοινότητα», το «καλό και το δίκιο», από τη μια μεριά, από τη μεριά της «αλήθειας» -και τα υπόλοιπα, τον «κόσμο», από την άλλη... Αυτό ήταν το πιο ολέθριο είδος μεγαλομανίας που υπήρξε ποτέ στη γη: Μικρά εξαμβλώματα υποκριτών και ψευτών άρχισαν να προβάλουν δικαιώματα ιδιοκτησίας των εννοιών του Θεού, της αλήθειας, του φωτός, του πνεύματος, της αγάπης, της σοφίας, της ζωής -λες κι αυτές οι ιδέες ήταν συνώνυμες μ' αυτούς, λες και προοριζόταν να δηλώσουν την απόσταση τους από τον «κόσμο». Μικροί εξαίσιοι Εβραίοι, ώριμοι για εισαγωγή σε κάθε λογής τρελάδικο, μεταμόρφωσαν τις αξίες όπως αυτοί ήθελαν, λες και ο χριστιανός ήταν το νόημα, το αλάτι, το μέτρο και η έσχατη κρίση για όλα τα πράγματα... Η καταστροφή μπόρεσε να γίνει επειδή υπήρχε ήδη σ' αυτόν τον κόσμο ένα συναφές, φυλετικά συναφές, είδος μεγαλομανίας: Το ιουδαϊκό. Μόλις άνοιξε το χάσμα ανάμεσα στους Εβραίους και τους εβραϊκής καταγωγής χριστιανούς, δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα στους τελευταίους παρά να χρησιμοποιήσουν, εναντίον των ίδιων των Εβραίων, τις ίδιες μεθόδους αυτοσυντήρησης που τους συνιστούσε το ιουδαϊκό ένστικτο, ενώ οι Εβραίοι τις είχαν χρησιμοποιήσει μέχρι τότε μόνο εναντίον καθετί μη ιουδαϊκού. Ο χριστιανός είναι απλώς ένας Εβραίος με πιο «φιλελεύθερες» πεποιθήσεις...
Πρέπει κανείς να φοράει γάντια όταν διαβάζει την Καινή Διαθήκη. Η γειτνίαση με τόση ακαθαρσία σχεδόν μας υποχρεώνει να το κάνουμε αυτό... Μάταια έψαξα σ' όλη την Καινή Διαθήκη να διακρίνω ένα μονάχα συμπαθητικό χαρακτηριστικό. Σ' αυτήν δεν υπάρχει τίποτε ελεύθερο, καλό, ντόμπρο, έντιμο. Η ανθρωπιά δεν είχε κάνει εδώ την πρώτη της αρχή· τα ένστικτα της καθαρότητας λείπουν. Υπάρχουν μόνο κακά ένστικτα στην Καινή Διαθήκη, αλλά δεν υπάρχει το θάρρος παραδοχής της ύπαρξης των κακών αυτών ενστίκτων. Όλα μέσα της είναι δειλία, κλείσιμο των ματιών και αυταπάτη. Κάθε βιβλίο γίνεται καθαρό από τη στιγμή που θα διαβάσει κανείς την Καινή Διαθήκη... Κάθε λέξη στο στόμα ενός «πρώτου χριστιανού» είναι ψέμα· κάθε πράξη που κάνει είναι δολιότητα του ενστίκτου· όλες οι αξίες του, όλοι οι σκοποί του είναι επιβλαβείς... Αλλά όποιον μισεί, ό,τι μισεί, αυτό έχει αξία... Ο χριστιανός, ο ιερέας-χριστιανός ιδιαίτερα, είναι ένα κριτήριο αξιών. Είναι ανάγκη να προσθέσω ότι σ' ολόκληρη την Καινή Διαθήκη υπάρχει μία μόνο μορφή που απαιτεί σεβασμό; Ο Πιλάτος, ο Ρωμαίος κυβερνήτης. Δεν μπορούσε να πείσει τον εαυτό του να πάρει στα σοβαρά μια φιλονικία μεταξύ Εβραίων. Ένας Εβραίος περισσότερο ή λιγότερο τί σημασία έχει;... Η ευγενής περιφρόνηση ενός Ρωμαίου, που αντιμετώπισε μια αδιάντροπη κατάχρηση της λέξης «αλήθεια», και πλούτισε την Καινή Διαθήκη με τη μόνο λέξη που έχει αξία· μια λέξη που αποτελεί κριτική, και μάλιστα εκμηδένιση της Καινής Διαθήκης: «Τί είναι αλήθεια;».
Το ότι δεν βρίσκουμε Θεό -ούτε στην ιστορία, ούτε στην φύση, ούτε πίσω απ' τη φύση- δεν είναι αυτό που μας διαφοροποιεί. Αυτό που μας διαφοροποιεί είναι το ότι αντιλαμβανόμαστε αυτό που τιμήθηκε ως Θεός όχι ως θεϊκό, αλλά ως άθλιο, παράλογο, βλαβερό· όχι ως απλό λάθος αλλά ως έγκλημα εναντίον της ζωής... Αρνούμαστε τον Θεό ως Θεό... Αν κανείς μας αποδείκνυε την ύπαρξη αυτού του Θεού των χριστιανών, θα είμασταν ακόμη λιγότερο ικανοί να πιστέψουμε σ' αυτόν... Μια θρησκεία όπως ο Χριστιανισμός, που δεν εφάπτεται με την πραγματικότητα σε κανένα σημείο, που καταρρέει όταν η πραγματικότητα αποκτήσει τα δικαιώματα της σ' ένα μόνο σημείο, είναι υποχρεωμένη να είναι θανάσιμη εχθρός της «σοφίας αυτού του κόσμου», δηλαδή της επιστήμης. Ο Χριστιανισμός εγκρίνει όλα τα μέσα με τα οποία η πειθαρχία του πνεύματος, η καθαρότητα και η αυστηρότητα στα συνειδησιακά ζητήματα του πνεύματος, η ευγενής αταραξία και ελευθερία του πνεύματος μπορούν να δηλητηριαστούν, να συκοφαντηθούν, να αποκτήσουν κακή φήμη. Η «πίστη» ως προσταγή είναι η αρνησηκυρία εναντίον της επιστήμης -στην πρακτική, το ψέμα με οποιοδήποτε τίμημα. Ο Παύλος κατάλαβε ότι το ψέμα —η «πίστη»- ήταν απαραίτητο· αργότερα, η Εκκλησία κατάλαβε με την σειρά της τον Παύλο. Ο «Θεός» τον οποίο επινόησε ο Παύλος, ένας Θεός που καταστρέφει τη σοφία του κόσμου (ειδικά, τη φιλολογία και την ιατρική, τις δύο μεγάλες αντιπάλους κάθε δεισιδαιμονίας), είναι, στην πραγματικότητα, η ανυποχώρητη απόφαση του Παύλου να κάνει το εξής: Να δώσει το όνομα του Θεού στη δική του θέληση: «Thora», που είναι κάτι απόλυτα ιουδαϊκό. Ο Παύλος θέλει να συντρίψει τη σοφία του κόσμου. Εχθροί του είναι οι καλοί Αλεξανδρινοί φιλόλογοι και γιατροί -αυτούς πολεμά. Πράγματι, δεν μπορεί κανείς να είναι φιλόλογος ή γιατρός χωρίς να είναι την ίδια στιγμή αντιχριστιανός. Διότι ένας φιλόλογος βλέπει πίσω από τα «ιερά βιβλία»· ένας γιατρός, πίσω από τη φυσιολογική αχρειότητα του τυπικού χριστιανού. Ο γιατρός λέει «ανίατη περίπτωση»· ο φιλόλογος, «απατεωνιά».
Έχει κατανοηθεί πραγματικά η περίφημη ιστορία που βρίσκεται στην αρχή της Βίβλου -η ιστορία του διαβολεμένου φόβου του Θεού για την επιστήμη δεν κατανοήθηκε... Ο άνθρωπος είχε γίνει το μεγαλύτερο λάθος του· ο Θεός είχε δημιουργήσει έναν ανταγωνιστή· η επιστήμη σε κάνει ίσον με τον Θεό· όταν την αγκαλιάσει ο άνθρωπος παίρνουν τέλος οι ιερείς και οι Θεοί. Ηθικό δίδαγμα: Η επιστήμη είναι το απαγορευμένο καθ' εαυτό· μόνο αυτή είναι απαγορευμένη. Η επιστήμη είναι το πρώτο αμάρτημα, το σπέρμα κάθε αμαρτίας, το προπατορικό αμάρτημα. Αυτά τα λόγια αποτελούν την ηθική. «Οφείλεις να μη γνωρίζεις» -τα υπόλοιπα έπονται... Ο άνθρωπος δεν πρέπει να σκέφτεται. Κι έτσι ο «κατ' εξοχήν ιερέας» επινοεί την ένδεια, τον θάνατο, τον θανάσιμο κίνδυνο της εγκυμοσύνης, κάθε είδος αθλιότητας, τα γηρατειά, τους μπελάδες, και, κυρίως, την αρρώστια· όλα τα μέσα για τον πόλεμο κατά της επιστήμης. Η ένδεια δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να σκέφτεται... Και όμως -τί τρομερό!- το έργο της γνώσης υψώνεται τεράστιο, ταράζει τον ουρανό, σκορπάει σκοτάδι πάνω στους θεούς. Τί πρέπει να γίνει τώρα; Ο παλιός Θεός επινοεί τον πόλεμο, διαιρεί τους λαούς, τα κανονίζει έτσι ώστε οι άνθρωποι να εκμηδενίζουν ο ένας τον άλλο (οι ιερείς χρειάζονταν πάντα τον πόλεμο...). Ο πόλεμος είναι, μεταξύ άλλων, και χαλαστής της επιστήμης! Απίστευτο! Η γνώση, η απελευθέρωση από τον ιερέα, συνεχίζει να αναπτύσσεται παρά τους πολέμους. Και ο παλιός Θεός παίρνει μια τελευταία απόφαση: «Ο άνθρωπος έχει γίνει επιστημονικός· δεν υπάρχει άλλη λύση, πρέπει να πνιγεί!»...
Η αρχή της Βίβλου περιέχει ολόκληρη την ψυχολογία του ιερέα. Ο ιερέας ξέρει μόνο έναν μεγάλο κίνδυνο: Την επιστήμη, την υγιή σύλληψη του αιτίου και του αποτελέσματος. Η επιστήμη όμως δεν ευδοκιμεί γενικά παρά μόνο κάτω από συνθήκες ευτυχίας· πρέπει να υπάρχει ένα πλεόνασμα χρόνου και πνεύματος, για γίνει εφικτή η «γνώση»... «Επομένως, ο άνθρωπος πρέπει να γίνει δυστυχισμένος» -αυτή ήταν η λογική του ιερέα σε όλες τις εποχές. Μαντεύει κανείς τώρα τί εισήχθηκε, σύμφωνα μ' αυτή τη λογική, για πρώτη φορά στον κόσμο: Η «αμαρτία»... Η έννοια της ενοχής και της τιμωρίας, ολόκληρη η «ηθική τάξη», επινοήθηκε εναντίον της επιστήμης, ενάντιον της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τον ιερέα.... Ο άνθρωπος δεν πρέπει να κοιτά έξω, δεν πρέπει να κοιτά μέσα στον εαυτό του· δεν πρέπει να κοιτά τα πράγματα με εξυπνάδα και προσοχή, για να μάθει, δεν πρέπει να κοιτά καθόλου· πρέπει να υπόφερει.... Και πρέπει να υποφέρει με τέτοιο τρόπο ώστε να χρειάζεται πάντα τον ιερέα. Κάτω οι γιατροί! Ένας «σωτήρας» χρειάζεται. Η έννοια της ενοχής και της τιμωρίας, μαζί με το δόγμα της «χάρης», της «λύτρωσης», της «άφεσης» -ψέματα πέρα για πέρα, χωρίς καμιά ψυχολογική πραγματικότητα- επινοήθηκαν για να καταστρέψουν στον άνθρωπο την έννοια των αιτίων· είναι απόπειρα δολοφονίας κατά του αιτίου και του αποτελέσματος! Και δεν είναι μια απόπειρα δολοφονίας με το χέρι, με το μαχαίρι, με την ειλικρίνεια στο μίσος και στην αγάπη! Έχουν γεννηθεί από τα πιο δειλά, τα πιο πονηρά, τα πιο ταπεινά ένστικτα. Απόπειρες ιερέων! Απόπειρες παρασίτων! Βαμπιρισμός ωχρών, υποχθόνιων αιματορουφηχτρών!... Όταν οι φυσικές συνέπειες μιας πράξης δεν είναι πια «φυσικές», αλλά θεωρούνται ότι προκαλούνται από τα εννοιακά φαντάσματα της δεισιδαιμονίας, από τον «Θεό», από τα «πνεύματα», από τις «ψυχές», σαν να ήταν απλώς «ηθικές» συνέπειες, σαν να ήταν ανταμοιβή, τιμωρία, νύξη, μέσα εκπαίδευσης, τότε έχει καταστραφεί η προϋπόθεση της γνώσης, τότε έχει διαπραχθεί το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Για να το πούμε μια φορά ακόμη, η αμαρτία, αυτή η κατ' εξοχήν μορφή αυτοβεβήλωσης του ανθρώπου, επινοήθηκε για να κάνει αδύνατη την επιστήμη, την πνευματική καλλιέργεια, κάθε ανύψωση και ευγένεια του ανθρώπου· ο ιερέας κυριαρχεί μέσω της επινόησης της αμαρτίας...
Στο σημείο αυτό δεν μπορώ να μη κάνω μια ψυχολογία της «πίστης» και των «πιστών» -για να ωφελήσω ακριβώς αυτούς τους τελευταίους. Αν σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν πόσο ανάρμοστο είναι να «πιστεύει» κανείς, που δεν ξέρουν ότι η πίστη είναι σημάδι παρακμής, θρυμματισμένης θέλησης για ζωή, αύριο κιόλας θα το μάθουν. Η φωνή μου αγγίζει ακόμη κι αυτούς που δεν ακούν καλά. Αν δεν κάνω λάθος, φαίνεται πως, μεταξύ των χριστιανών, υπάρχει ένα κριτήριο της αλήθειας που λέγεται η «απόδειξη της ισχύος». «Η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους: Άρα είναι αληθής». Εδώ θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει το επιχείρημα ότι το φτιάξιμο μακαρίων ανθρώπων δεν αποδεικνύεται· απλώς το υπόσχονται. Η μακαριότητα έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την «πίστη»· γίνεται κανείς μακάριος επειδή πιστεύει... Πώς όμως μπορεί να αποδειχτεί αυτό που υπόσχεται ο ιερέας στον πιστό, κάτι που συμβαίνει σ' ένα «επέκεινα» που δεν μπορεί να υποβληθεί σε κανέναν έλεγχο; Η υποτιθέμενη «απόδειξη της ισχύος» δεν είναι λοιπόν κατά βάθος παρά μια ακόμη πίστη, συγκεκριμένα, η πίστη ότι το αποτέλεσμα που περιμένει κανείς από την πίστη θα έρθει οπωσδήποτε. Με μια φράση: «Πιστεύω ότι η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους άρα είναι αληθής». Αλλά έτσι φτάνουμε κιόλας στο τέλος. Αυτό το «άρα» είναι ο ίδιος ο παραλογισμός μεταμορφωμένος σε κριτήριο της αλήθειας. Ας δεχτούμε όμως, με κάποια επιείκεια, ότι υπάρχει η απόδειξη ότι η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους (όχι απλώς η επιθυμία, ούτε η απλή υπόσχεση από το κάπως ύποπτο στόμα ενός ιερέα). Θα μπορούσε η μακαριότητα -ή, για να χρησιμοποιήσουμε έναν πιο τεχνικό όρο, η ευχαρίστηση- να είναι ποτέ απόδειξη της αλήθειας; Κάτι τέτοιο απέχει τόσο πολύ από την πραγματικότητα που μας παρέχει σχεδόν την απόδειξη του αντιθέτου, ιδίως όταν ανακατεύονται στη συζήτηση γύρω από το ερώτημα «τί είναι αληθινό;» αισθήματα ευχαρίστησης. Η απόδειξη της «ευχαρίστησης» είναι μια απόδειξη «ευχαρίστησης», τίποτε άλλο...
Μια σύντομη επίσκεψη σ' ένα φρενοκομείο δίνει μια αναμφισβήτητη απόδειξη για το ότι η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους μόνο σ' ορισμένες περιστάσεις· για το ότι η μακαριότητα δεν μετατρέπει μια παγιωμένη ιδέα σε αληθή ιδέα, και για το ότι η πίστη δεν κινεί βουνά, αλλά υψώνει βουνά εκεί που δεν υπάρχουν. Σίγουρα η επίσκεψη αυτή δεν θα έπειθε έναν ιερέα· γιατί αυτός δεν δέχεται, από ένστικτο, ότι η αρρώστια είναι αρρώστια, ότι το φρενοκομείο είναι φρενοκομείο. Ο Χριστιανισμός χρειάζεται την αρρώστια όπως ο αρχαίος Ελληνισμός χρειάζεται μια υπεραφθονία υγείας. Να κάνεις τους ανθρώπους άρρωστους· αυτός είναι ο αληθινός κρυφός σκοπός ολόκληρου του συστήματος των λυτρωτικών μεθόδων της Εκκλησίας. Και η Εκκλησία η ίδια, δεν είναι το καθολικό φρενοκομείο ως έσχατο ιδεώδες; Η γη ολόκληρη ένα φρενοκομείο; Ο θρήσκος άνθρωπος, έτσι όπως τον θέλει η εκκλησία, είναι ένας τυπικός παρακμιακός· η στιγμή, κατά την οποία μια θρησκευτική κρίση καταλαμβάνει έναν λαό, σφραγίζεται πάντα από μια επιδημία νευρικών παθήσεων· ο «εσωτερικός κόσμος» μοιάζει με τον «εσωτερικό κόσμο» του υπερδιεγερμένου και εξαντλημένου· οι «ανώτερες καταστάσεις», που τοποθετήθηκαν από την Εκκλησία πάνω από την ανθρωπότητα ως οι αξίες όλων των αξιών, είναι επιληπτοειδείς μορφές· μόνο τρελοί και αγύρτες ανακηρύχτηκαν άγιοι από την Εκκλησία «in maiorem dei honorem» (εις δόξαν Θεού)... Κανείς δεν είναι ελεύθερος να γίνει χριστιανός· κανείς δεν προσηλυτίζεται στον Χριστιανισμό -πρέπει να είναι αρκετά άρρωστος για κάτι τέτοιο... Εμείς οι άλλοι που έχουμε το θάρρος να είμαστε υγιείς και να εκφράζουμε την περιφρόνησή μας, πόσο πρέπει να περιφρονούμε μια θρησκεία που διδάσκει στους ανθρώπους πώς να παρεξηγούν το σώμα· που δεν θέλει να εξαλειφτούν οι δεισιδαιμονίες από τις ψυχές· που μετατρέπει την ανεπαρκή τροφή σε κάτι «αξιόλογο»· που πολεμά την υγεία σαν να 'ναι εχθρός, διάβολος, πειρασμός· που φαντάζεται ότι μπορεί κανείς να μεταφέρει μια «τέλεια ψυχή» μέσα στο λείψανο του σώματος, και που βρίσκει, κατά συνέπεια, απαραίτητη τη δημιουργία μιας νέας αντίληψης για την τελειότητα -ένα ωχρό, αρρωστιάρικο, ηλίθια φανατικό ον, την λεγόμενη «αγιότητα». Η αγιότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια σειρά συμπτωμάτων ενός εκπτωχευμένου, νευρικά διαλυμένου, αθεράπευτα φθαρμένου σώματος... Το χριστιανικό κίνημα, ως ευρωπαϊκό κίνημα, ήταν από την αρχή ένα συλλογικό κίνημα των κάθε λογής ανίκανων και άχρηστων στοιχείων (αυτών που ζητούσαν να αποκτήσουν δύναμη μέσω του Χριστιανισμού). Δεν εκφράζει την κατάπτωση μιας φυλής, αλλά είναι ένα άθροισμα και μια συγκέντρωση μορφών παρακμής που έρχονταν από παντού και αναζητούσαν η μια την άλλη. Ο Χριστιανισμός δεν είναι, όπως πιστεύουν πολλοί, αποτέλεσμα της σήψης της αρχαιότητας, της ευγενούς αρχαιότητας. Η επιστημονική ηλιθιότητα που υποστηρίζει τέτοιες ιδέες ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη βιαιότητα που θα της άξιζε... Ο Χριστιανισμός είναι η έχθρα του άρρωστου ενστίκτου που στρέφεται εναντίον του υγιούς, εναντίον της υγείας της ίδιας. Καθετί καλοφτιαγμένο, περήφανο, εξαίσιο, η ομορφιά πριν απ' όλα, του κάνει κακό στα μάτια και στα αυτιά... Ο Χριστιανισμός ήταν η μεγαλύτερη συμφορά της ανθρωπότητας ως τώρα.
Ο Χριστιανισμός είναι επίσης αντίθετος προς κάθε πνευματική ευρωστία· χριστιανικός Λόγος είναι μόνο ο άρρωστος Λόγος. Ο Χριστιανισμός συμμαχεί με καθετί ηλίθιο, ξεστομίζει κατάρες εναντίον του πνεύματος, εναντίον της ανωτερότητας του υγιούς πνεύματος. Επειδή η αρρώστια ανήκει στην ουσία του Χριστιανισμού, η τυπική χριστιανική κατάσταση, η «πίστη», πρέπει να είναι επίσης μια μορφή αρρώστιας, και κάθε ευθύς, έντιμος, επιστημονικός δρόμος προς την αλήθεια απορρίπτεται από την Εκκλησία επειδή θεωρείται απαγορευμένος δρόμος. Ακόμη και η αμφιβολία είναι αμάρτημα... Η παντελής έλλειψη ψυχολογικής καθαρότητας στον ιερέα -την οποία προδίδουν τα μάτια του- είναι μια συνέπεια της παρακμής. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς υστερικές γυναίκες και ραχητικά παιδιά για να καταλάβει, ότι η ενστικτώδης δολιότητα, η ηδονή να λες ψέματα μόνο για να τα πεις, και η ανικανότητα να κοιτάς τους άλλους κατάματα και να περπατάς ίσια, είναι έκφραση της παρακμής. Η «πίστη» σημαίνει «δεν-θέλω-να-μάθω» τί είναι αληθινό. Ο ιερέας των δύο φύλων, είναι ψεύτης ακριβώς επειδή είναι άρρωστος· το ένστικτό του απαιτεί να μη παραχωρηθούν ποτέ στην αλήθεια τα δικαιώματα της. «Ό,τι προκαλεί αρρώστια είναι καλό· ό,τι βγαίνει μέσα από την πληρότητα, από την αφθονία, από τη δύναμη, είναι κακό» -έτσι σκέφτεται ο πιστός. Μπορώ να καταλάβω αμέσως αν κάποιος είναι προορισμένος για θεολόγος από το αν δεν έχει άλλη εκλογή παρά να πει ψέματα. Ένα άλλο διακριτικό σημείο του θεολόγου είναι η ανικανότητα του για φιλολογία. Αυτό που εννοείται εδώ με τη λέξη φιλολογία είναι η τέχνη να διαβάζεις καλά, να μπορείς να ξεχωρίζεις τα γεγονότα, χωρίς να τα παραποιείς με ερμηνείες, χωρίς να χάνεις την προσοχή, την υπομονή και τη λεπτότητα στην προσπάθεια σου να τα κατανοήσεις... Ο τρόπος με τον οποίο ένας θεολόγος ερμηνεύει, στο Βερολίνο ή στη Ρώμη, έναν «στίχο της Αγίας Γραφής» ή ένα γεγονός -λόγου χάρη μια νίκη των στρατευμένων της πατρίδας κάτω από το φως των «Ψαλμών» του Δαβίδ- είναι πάντα τόσο θρασύς που κάνει έξω φρενών τον φιλόλογο...
Η ανάγκη για πίστη, για κάποιο είδος ανεπιφύλακτου «Ναι» ή «Όχι», είναι μια ανάγκη που γεννιέται από την αδυναμία. Ο άνθρωπος της πίστης, ο «πιστός» κάθε είδους, είναι αναγκαστικά ένας εξαρτώμενος άνθρωπος· ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να βάλει τον εαυτό ως σκοπό, ένας άνθρωπος που δεν μπορεί καθόλου να βάλει κάποιον σκοπό από μόνος του. Ο «πιστός» δεν ανήκει στον εαυτό του, μπορεί μόνο να είναι ένα μέσο, πρέπει να χρησιμοποιείται, έχει ανάγκη να υπάρχει κάποιος που να τον χρησιμοποιεί. Το ένστικτό του αποδίδει τη μεγαλύτερη τιμή σε μια ηθική αποκήρυξης του εαυτού του· όλα τον πείθουν να ακολουθήσει αυτήν την πορεία: Η σύνεση του, η πείρα του, η κενοδοξία του. Κάθε είδος πίστης είναι μια έκφραση αυτοαποκήρυξης, αυτοαποξένωσης... Ο πιστός δεν είναι ελεύθερος να έχει επίγνωση των ερωτημάτων του «αληθούς» και του «αναληθούς»· η ακεραιότητα θα ήταν στην περίπτωση αυτή καταστροφή του. Η παθολογική εξάρτηση της οπτικής τους, μετατρέπει τους πιστούς σε φανατικούς...
Καταδικάζω τον Χριστιανισμό. Εγείρω εναντίον του Χριστιανισμού τη δριμύτερη κατηγορία που δέχτηκε ποτέ. Είναι για μένα η πιο μεγάλη διαφθορά που μπορεί να διανοηθεί το ανθρώπινο μυαλό. Ήθελε να είναι η πιο μεγάλη διαφθορά που μπορεί να φανταστεί κανείς. Η χριστιανική εκκλησία δεν άφησε τίποτε άθικτο με τη διαφθορά της· μετάτρεψε κάθε αξία σε μη αξία, κάθε αλήθεια σε ψέμα, κάθε ακεραιότητα σε ποταπότητα της ψυχής. Ας τολμήσει κανείς να μου μιλήσει για τα «ανθρωπιστικά» της αγαθά! Η εξάλειψη μιας συμφοράς ήταν αντίθετη προς τη βαθιά χρησιμοθηρία της· ζούσε από τη συμφορά, δημιουργούσε τη συμφορά για να διαιωνίσει τον εαυτό της... Το σαράκι της αμαρτίας, για παράδειγμα· αυτήν την συμφορά έδωσε πρώτα πρώτα η εκκλησία στην ανθρωπότητα! Η «ισότητα ψυχών μπροστά στον Θεό», αυτή η ψευτιά, αυτό το πρόσχημα για το μίσος όλων των αποβρασμάτων, αυτή η εκρηκτική ύλη μιας έννοιας που κατάληξε να γίνει επανάσταση, σύγχρονη ιδέα, και η αρχή της παρακμής ολόκληρης της τάξης της κοινωνίας, είναι χριστιανικός δυναμίτης... Τα «ανθρωπιστικά» αγαθά του Χριστιανισμού! Να δημιουργείς μεσ' από την «humanitas» (την ιδιότητα να είσαι άνθρωπος) μια αυτοαντίφαση, μια τέχνη αυτοβεβήλωσης, μια θέληση για ψέματα με οποιοδήποτε τίμημα, μια αποστροφή, μια περιφρόνηση για όλα τα καλά και τίμια ένστικτα! Αυτά είναι μερικά από τα αγαθά του Χριστιανισμού! Ο παρασιτισμός, η μοναδική πρακτική της Εκκλησίας, που ρουφάει, με το ιδανικό της αναιμικότητας, της «αγιότητας», όλο το αίμα, όλη την αγάπη, όλη την ελπίδα για ζωή· το επέκεινα, ως θέληση για άρνηση κάθε πραγματικότητας· ο σταυρός, ως αναγνωριστικό σημάδι για την πιο υποχθόνια συνωμοσία που υπήρξε ποτέ εναντίον της υγείας, της ομορφιάς, ο,τιδήποτε καλοφτιαγμένου, εναντίον του θάρρους, του πνεύματος, της καλοσύνης της ψυχής, εναντίον της ίδιας της ζωής...
Θέλω να γράψω σ' όλους τους τοίχους, όπου υπάρχουν τοίχοι, αυτήν την αιώνια κατηγορία εναντίον του Χριστιανισμού· έχω γράμματα για να κάνω ακόμη και τους τυφλούς να δουν... Ονομάζω τον Χριστιανισμό μοναδική μεγάλη μάστιγα, μοναδική μεγάλη εσωτερική διαφθορά, μοναδικό μεγάλο ένστικτο εκδίκησης, που δεν βρίσκει μέσο αρκετά δηλητηριώδες, αρκετά ύπουλο, αρκετά υποχθόνιο, αρκετά ποταπό. Τον ονομάζω μοναδικό και αθάνατο στίγμα της ανθρωπότητας... Και ο χρόνος μετριέται από την καταραμένη μέρα από την οποία άρχισε τούτη η συμφορά -από την πρώτη μέρα του Χριστιανισμού! Γιατί να μη τον μετρούμε από την τελευταία μέρα του Χριστιανισμού; Γιατί όχι από σήμερα; Επαναξιολόγηση όλων των αξιών!
Πηγή: Αποσπάσματα από το βιβλίο «Αντιχριστιανός» του Γερμανού φιλόσοφου Φρίντριχ Νίτσε 






Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Kriya Yoga

Kriya Yoga

Swami Satyananda Saraswati
Museum Hall, Copenhagen 1970

When I discuss Yoga I definitely mean Yoga as a system based on scientific values. I do not consider Yoga as part of any religious practice or something to be exploited for any kind of religious experience. For me, the problems concerning the human mind and the human body are more important than so called self realization. It is absolutely meaning-less and it is a waste of time to talk about higher realizations until we have rectified our physical and mental bodies. You are very much aware of the problems that concern the bodies. Bodies and emotions of everybody, including the little children as well as adults. There may be thousands of people, more-than thousands, perhaps millions all over the world who are suffering from problems, difficulties concerning their emotional imbalance, nervous disorders and psychological disturbances. There are other sciences, no doubt, which come to the rescue of mankind but we have found by experience, that Yoga is the safest, the most beneficial way by which we can bring about a total resurrection in our personality.

There is a school of Yoga, there is a philosophy and practical branch of Yoga, which concerns itself with the psychological circuits of mind and emphasises one-pointedness concentration, meditation and the withdrawal of the mind from all external objects. This system or this school of Yoga has become very popular all over the world and everybody knows something or the other about it. It tells you to keep an object in front of you, look at it, close your eyes, withdraw, your mind, forget everything, enter into meditation and enter in to Samadhi. This is a very popular system of meditation but everybody has failed to practice this successfully to this day.

If these aspirants if the practitioners of this system of meditation were brought to a scientist and if their brain were investigated, if the condition of their brain at the moment of so called meditation were investigated, it would show, a remarkable change. This indicates that although you have withdrawn your mind from the external object, you are not in meditation but you are in a state of sleep.

Whether you agree or not I can tell you one thing, concentration of mind or meditation practiced by effort can never lead you to real meditation. It can only lead to tension and deep sleep. This is the problem of Yoga and this is the problem of everybody who has been trying to practice meditation for a long time and I confront people with these problems every day by the hundreds.

But there is another branch of Yoga, about which I am going to talk this evening. It does not at all presuppose one-pointedness, concentration of mind, withdrawal of your consciousness from the external consciousness. This branch of Yoga is known as Kriya Yoga.

This science of Kriya Yoga is one of the most powerful and easily practicable sciences known to us so far. The practices of Kriya demand from you neither one steady pose, nor concentration of mind. Even if you are unable to concentrate the mind on one point, and if your mind is just jumping to and fro, it does not matter, keep on doing it. In fact, Kriya Yoga is a Yoga in which you are not withdrawing your mind to one point but you are trying to make movements, you are creating and introducing information in the realm of your mind. Again in Kriya Yoga you are not concentrating the mind but you are moving the mind from one point to the other, in a particular order which it should not lose sight of.

The word Kriya here means mental activity or the activity belonging to consciousness. In contrast to the branch of Yoga discussed previously, in Kriya Yoga you are not trying to make your mind quiet but you are trying to create, activity in the mind. This is very important for the development of the brain, for the activity of the nervous system, and for awakening the energies in the brain.

The practices of Kriya Yoga are to be found in the Sanskrit texts of Tantric Literature which are found in India. A few of these have been translated by Sir John Woodroffe and are available in French, German, and English. The Practices of Kriya Yoga, the total number of Kriyas is 76.
Out of the 76, 27 are already known to most teachers who know what Kriya Yoga is. We can begin with 5 or 7 Kriyas out of there 27 Kriya techniques or practices in Kriya Yoga. But those who are eager to practice Kriya Yoga will have to make a lot of preparations before they can plan to learn or until they need a teacher of Kriya Yoga.

The preparations for Kriya Yoga are:

1. Perfection of breath consciousness
2. Discovery of the psychic passage
3. Kriya Yoga

In addition to these three preparations it is important that the aspirant to Kriya Yoga has proficiency in a few Mudras and Bandhas.

First, what is breath consciousness? I will explain this in a few words. With your eyes open or with your eyes closed, with your mind concentrated or with your mind oscillating, in posture, while standing or sitting, just become aware of the fact that "I am breathing in and I am breathing out" maintain this consciousness of breath uninterruptedly for 3 Minutes at one stretch and then change. It is not at all necessary that you have to sit separately and exclusively for meditation. Even here, while you are listening to my speech and to his translation, you can maintain the awareness of your breath uninterruptedly, simultaneously you can also understand my speech and his translation, for 3½ minutes and then you make a break.

Awareness of breath is awareness of your mind. Aware-ness of your breath is awareness of your awareness. Whether you concentrate or not, please remember, whether you concentrate or not it does not matter, but the moment that you become aware of your breath you are aware of your mind, you are aware of your consciousness and you are aware of your awareness. The point should be remembered again and again, you should not forget it.

The next preparation is to find out a psychic passage, the path, the way, the road, through which the breath, through which your psychic consciousness can flow up and down. It should be the path of the spinal cord from the bottom up to the top, to the point where the pineal gland is. This is the psychic path which is being prescribed and which you have to discover and realize. It is in this psychic path that you have to practice the breathing with eyes open. It is in this psychic path that you have to practice the breathing and develop a consciousness of movement. This is most important, there should be awareness of movement, up and down, and this movement is called Kriya in Yoga.

The purpose of the circulation of your mind and consciousness in this path from the bottom to the top and from the top, to the bottom through the spinal cord is to awaken the vitality, to awaken the high rate current, for the rejuvenation and revitalization of the sympathetic and parasympathetic nervous systems which control the whole nervous balance. This is one of the practices. It goes from the bottom to the top 50 times, and those people who have problems of nervous breakdown, nervous imbalance, neurosis, and trembling, can practice this kind of awareness starting from the bottom up to the top. They will find that even this much of movement, even this much of Kriya is very beneficial.

At the bottom there is a very important centre in the, body. In Yoga is known as Mooladhara Chakra, which is situated in the perineum which is between the genital, the, urinary and excretory systems. It is a very vital point, a very vital organ in the body.

According to our modern science, the parasympathetic nervous system connects the brain with the rest of the body through two centres is this Mooladhara Chakra about which I am talking. From here the impulses can be conducted through the parasympathetic nervous system right into the brain At the top of the spinal cord is the centre of the pineal gland which is also very important because that also connects the parasympathetic nervous system with the brain This is known as Ajna Chakra in Yoga. This Ajna Chakra and Mooladhara Chakra at the bottom are both carriers of, or vehicles of impulses to the brain. The impulses travel through the parasympathetic nervous system in the whole body.

In addition to these two vital centres, there are other centres, I name them:

Swadhisthana - Sacral region
Manipura - Solar region
Anahata - Cardiac region
Vishuddhi - Cervical region

These are the four vital centres situated within the spinal cord and these four centres connect the brain to the rest of the body through the sympathetic nervous system.

The awakening, the influx of the sensations, is carried from these four centres through the sympathetic nervous system and from the two centres, Mooladhara and Ajna, through the parasympathetic nervous system to the brain. They carry the Shakti, they carry the vitality, and this vitality should be created by breathing in and through this psychic path. This is the second practice in Kriya Yoga. This second preparation is very elaborate. I do not know if you remember that talked about it two years ago. This year I will not repeat everything because I will have a lot to say about Kriya Yoga, but the name of the practice which is preparatory to Kriya Yoga is Ajapa-Japa.

The next preparation is the practice of Mudras and Bandhas which is something you will have to know positively. The important Bandhas are Jalandhara Bandha, locking the chin, Uddyan Bandha withdrawing the sacral plexus, and Mooladhara Bandha or Moolabandha, controlling the inflexions of the Mooladhara Chakra or the basic centre.

After these preparations one can take to the practice of Kriya Yoga with a master who knows the science very well and he will teach you what you need out of the 76, or out of the 27 Kriyas or techniques. Though I am engaged in a lot of research concerning the influence of Yoga on the human body and brain I have additional experiences some are very encouraging. I some times confront cases suffering from suicidal complexes and terrific neuroses. In such a case I do not teach them the whole of Kriya Yoga, because it is not possible for them one or two of the Kriyas and I know that they have gained a new lease on life. Instead of going into greater details of Kriya Yoga I can just give you a very simple presentation. Sit in any Asana, especially the lotus one, or the siddhasana, that of an adept. Place both your hands on the knees, and do nothing but close (or open) your eyes and concentrate on the perineum, the area between the excretory and the urinary systems and slowly contract it, I am deliberately using the word slowly, release it. Do it about 50 times and then find out what happens to your depression. Find out if you have depressions anymore.

This is not very difficult and this is not actual Kriya Yoga but this is one of the most important items of Kriya Yoga which is meant to awaken the Prana, the vitality or the Pranashakti, which is lying dormant at the bottom point at the bottom centre of every man. It is known as Kundalini or the power serpentine. I give this suggestion to these people who are suffering from nervous disorders breakdowns and the resulting tendency to commit suicide and do all sorts of things to escape from life. In addition, I suggest it to those people who have a very bad mind, an absolutely restless mind, and are unable to concentrate even for a fraction of a second. I tell them, "Sit down, contract your perineum, and relax it. Do it 50 times with your eyes open or with eyes closed. After that, if you still find your mind is agitated, then come to me. I have another exercise". Let me give you another example. I ask them to concentrate on or become aware of the bottom of the abdomen which is knows as the abdominal viscera or at the root of the urinary system and to keep contracting it continuously and slowly. The whole system, bladder, urinary system, kidney everything is withdrawn, and then to relax it. And they should withdraw and relax it 25 times. Those who come to me with terrific disorders, physical, mental and emotional, caused by sex neurosis which is well known to you, and problems with hormones blocks in hormone secretions, should learn this particular Kriya or movement. This is so because, this system is directly connected with the pituitary gland, which is known as Sahasrara Chakra in Yoga, the thousand petalled red lotus. The posterior lobe of that lotus or that gland is directly connected with the urinary system, the kidneys, the gonads, the ovaries, i.e. the genito-ovarian system. It also produces two kinds of hormones. By concentrating, by practicing this particular Kriya you are not only controlling the particular organs below but you are controlling and regulating the hormone secretion in the brain.

There is nothing secret in Kriya Yoga. I can tell you everything tonight. I can even teach you tonight. But one night is not enough. I need at least 7 days to teach you and I am not going to teach you this time, be sure about it.

But why do people think that there is something secret in Kriya Yoga which the masters are not going to teach, and that everybody is not qualified enough for Kriya Yoga? It is a myth and not a truth. Some people also feel that Kriya Yoga should not be practiced by house holders, by married people who do not maintain or who are not able to maintain Brahmacharya, the so called celibacy. If this condition were accepted, I think that not only in Denmark but in the whole world, not one man would be qualified to practice Kriya Yoga.

According to me, celibacy has nothing to do with marital or extramarital sexual life, but Brahmacharya means the conservation of the highest vitality not in the genital region but in the brain. I know very well, since I have been a student of physiology also, that the posterior pituitary produces hormones and those hormones are conducted to the gonads, and to the ovaries to produce the whole of what we call the marital and sexual life, what you lose in the sexual act is not so important but what happens in the brain is of great importance. The product of the brain can only be conserved and preserved not by so called philosophy, but it is only possible by concentration, or meditation or very powerful forms of vitality generated by yourself through Kriya Yoga.

Therefore it should be completely ruled out that Kriya Yoga, or any other Yoga for that matter, is only for those who are unmarried, for the sake of those who are completely unmarried, so that the people who are leading the marital life should not practice any Yoga and even more so the Kriya Yoga. It is not at all a rule. This you must remember and understand.

In the system of Tantra, which has its origin in India, a lot has been written about Kriya Yoga. There it is said: "Those people who are married or not, but who are aspiring to the awakening of the great Shakti in themselves, are qualified for initiation into the practices of Kriya Yoga."

I have conducted classes for years and years on concentration and meditation and even now I continue to do so I also have conducted classes in Kriya Yoga which I also continue to do. I found that there is a remarkable difference between the two as far as my experiences are concerned. When I teach concentration and meditation, after 5 minutes people start scratching, moving and they simply get tired. But when I teach them Kriya Yoga, I ask them not to close their eyes, I ask them not to concentrate, I tell them they can move their body if they like, and you will be surprised to hear this from me, after 15 minutes they close their eyes and go into meditation and I have to pull them out of meditation. This is the remarkable difference which I have seen between the system of concentration and meditation and meditation and the systems involving the movement of consciousness, the Kriya Yoga.

In Kriya Yoga there are certain techniques, certain methods of movement of consciousness in which you will be told, "please do not close your eyes, keep them open until you finish. Until you finish the exercises, please do not close the eyes". But I can assure you if I would teach you, then after 15 minutes you would close your eyes and if I should ask you "what are you doing?" you would say "Swamiji, I am in a mood of meditation. I cannot go further. It is impossible". I say "no, please keep your eyes open and do not go into meditation. Remain out, remain out, do not go in". But you will say "Swamiji, please let me go in, I can't remain out". Have you ever known a system of meditation like Kriya Yoga, like this, where in spite of the pull of the Guru, the disciple is just pushing himself inside?

Again, the practices of Kriya Yoga are casual, not very strict, not very systematic, not very serious. You do not sit down and tighten your body, no! They are as casual as if you were talking to your son, or you were talking to your husband or wife, or as if you were reading some book, exactly that way, in that gentle atmosphere you sit down and start moving your consciousness and start making movement of your consciousness.

I am not talking in favour of LSD, please do not misunderstand, but those who have taken LSD for long periods and who have also practiced Kriya Yoga and have lived with me, say that when they practice Kriya Yoga, at the end of it they have a very good trip. But whereas in the LSD trip there is the problem that the trip is not under your control, in Kriya Yoga the whole trip is under your control. As the astronauts were brought back from the moon you can bring your mind back from the heightened state to you normal work any moment. You transcend the bindings of time and space but not the awareness. You transcend the bindings of time and space but you are not lost into that so called unknown and delusive eternity. You know where your feet are completely and firmly planted. And the moment the practices of Kriya Yoga are over if you have no job to do, you have no responsibility and obligations concerning your family, job and business you can sit for meditation for 10 hours, no problem. But if you have responsibilities to your family, job and children, then you are ready to be in day to day life again. It is here I say that the trip is completely under your control.

When I first encountered this Kriya Yoga it was a very wonderful experience but I did not teach this science to any one because I thought may be people do not need this science. But after a few years it so happened that a very unfortunate lady came to me. She came from a so called, very high family. She told me that she wanted to die, and asked if I had a way in Yoga for committing suicide? Perhaps she thought that Yoga had some way to commit suicide also. I did not teach anything to that lady, but I answered her that if she cared she could come to my place any time. She made it a point to visit me many times at my place. In the mornings when I used to practice, not Kriya Yoga but a few items of Kriya Yoga for my own physical body, she also started practicing with me for 15 to 20 minutes. This happened many, many years ago. That lady has become one of the happiest ladies that I have over seen during my life time and she has become useful to many people, thousands of community people. The money which she was wasting in clubs, etc., she is now investing in most useful projects. I think that the whole reaction of her personality, the whole awakening and revival of her personality has taken place only due to those few very insignificant items which she practised with me during those 2 to 3 months.

So now you know that there are two ways, two schools, two systems of Yoga. One the concentration,, meditation and Samadhi obtained by withdrawing your mind from external life. If it is possible for you, please go on with this. But if is not possible, if you find it difficult to work hard with your mind and the mind is like a rebellious child, then it is much better not to have any friction, not to have any difficulty with your mind. First learn Kriya Yoga. Take a few Kriyas, not many about 7, even 5 to 10 Kriyas will do for you. With that you deal directly, scientifically with your own rebellious child. This year, I think it was in the month of May while I was in Paris during my trip, I conducted Kriya Yoga classes for 3 days. Now I found that the people have been greatly benefited by it within 3 months, I think perhaps 3 or 4 month. I am going to Paris again in 2 more days to conduct another Kriya Yoga seminar, another Kriya Yoga group where hundreds of students will learn. I asked them in one of my letters, "What made you decide to call me back to Paris so soon, in only 3 months and to withdraw yourself from your activities and learn this great system of Kriya Yoga?" The reply that came was, "The Kriya Yoga which my uncle my brother or my husband have been practising has brought about a great change in their life and I am tempted by seeing them so that I also want to learn and be benefited by it". This is the reply of the people from Paris where I conducted the first Kriya Yoga seminar outside India.

Those people who are eager to follow this systematic path should first of all learn Asanas, Pranayama, Hatha Yoga Kriyas, Ajapa-Japa, breath consciousness, Mudras and Bandhas for a period of 4 to 5 months regularly and after that they must take up the practices of Kriya Yoga from any qualified master.

No consideration of diet, status of life, caste, creed or religious affiliations, age - young or old, mental condition-normal or abnormal is a barrier. Wherever you are, whoever you are, if you are convinced that Kriya Yoga is for you, you should take it up. Start preparations immediately.


Finally, Kriya Yoga is a part of Tantra about which you need not form any opinion this evening. I am going to tell you about Tantra Shastra tomorrow evening. Then you will know how close you are to a science which was given to mankind more than 5000 to 6000 years ago, and you will understand how in this age of tensions, dissentions and all sorts of social and mental problems the Tantra and more than that Kriya Yoga can help us in our physical difficulties, mental difficulties and finally In the unfoldment of our consciousness.



Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Siddhis

The Meaning of Siddhis

The science of siddhis, or psychic powers, has been known throughout the world for thousands of years, as long as tantra has existed. One can derive these powers from the practice of particular techniques, or they can be gained through direct contact with the guru. When the guru blesses the disciple by placing his hands on the disciple's head or back, then the transformation begins to take place.

When this transformation is going on within you, your vision expands into a new dimension. For example, you may be able to see someone coming into the room who is not really physically present. This is not a ghost or some spirit entity; nor are you hallucinating. Rather, it is a definite change in the physiology of the physical body and in the conscious body which enables you to have this experience.

Tolerating the experience

It is the same as when you have a thought of your wife, a child who is abroad or sick, or a son who is yet to marry. Usually you can only imagine them, but if your thoughts were to take gross, material form, and you could actually see your son sitting right beside you, how would you react? Would you be able to bear this experience?

Because you cannot tolerate or understand it, you are unable to bear this type of experience. You have so much fear that you can easily make yourself crazy. Fear brings imbalance to the mind and emotions, and when there is too much it may also bring some sickness to the body. But these reactions are not substantial; they are just superficial experiences, like the thoughts which go on in your mind while you are sitting here listening to me.

Many people come to us when they lose a member of the family that they love the most, whether it be father, mother, wife, daughter or son. They ask us, 'Swamiji, please let me see him just one more time.' We tell them, 'He is dead and gone; you must try not to think about him.' But they continue to plead, 'Please, just once!' Then we ask them, 'If I let you see, will you be able to handle the experience?' They say, 'Yes'.

'Okay, then first do one thing. Tomorrow at midnight, go up to the burial ground and bring back a branch of some plant, a piece of mud or a stone. You just do this much and then I will show you this experience.' But the very thought of doing this fills them with terrible fright.

You see, the mind and its promptings, urges and impulses, whether instinctive or man-made, are so strong that you have to learn how to bear them. This is called siddhi. Developing your mental power, your emotional power, or even making your body healthy, these are all siddhis.

Perfection in small things

What you have heard about siddhis is not exact, and not the right concept. You have been given either too high a concept about siddhis or too low; neither are right. 'Siddha' means to fulfil, to perfect, as when it is said in day to day life, 'You have to make your action siddha.' When you perfect and complete something, that is siddhi.

For example, suppose you have a disease such as diabetes. Now, for you, to cure this disease is to obtain a siddhi, the perfection of a completely healthy state. How can we obtain this state, this little siddhi? This is why we practise asana, pranayama, mudra, bandha, concentration, mantra japa and the purification techniques of hatha yoga, such as neti, kunjal and shankhaprakshalana. The little siddhis are not what you understand as miracles; they are the result of perfection in one's practice. The best method of attaining perfection is through regularity. Therefore, even if you practise Sirshasana for only one and a half minutes, or shashankasana for three minutes or just sing kirtan every evening, you should do it with absolute regularity. You can fix the time to fit into your work and family situation, but then that time should be kept every day. You should not get up today at 4 a.m. during brahmamuhurta and then tomorrow at 9 a.m. and another day at midnight. This type of irregularity just will not work.

The first niyama in yoga is to become niyamit, regular. It is the greatest samyama, the greatest achievement. Be regular in all your activities, not only sadhana. Be regular in bathing, eating and sleeping, which none of you are. When you are irregular, then the body behaves in the same manner.

Regularity works in the same way as crystallisation. When you put a drop of water in a freezer, after fifteen days it will have grown in size. And so it will happen in the course of time, perhaps after one year, that you will notice many little changes in yourself. You will behave better with your children and be more polite with your boss and subordinates, not trying to hurt others physically or having bitter feelings mentally. These are all little siddhis which will occur.

Memory siddhi

There is one simple pranayama which is very important and useful, especially for business people who have a lot of responsibility. This is brahmari pranayama, in which you plug your ears and shut the lips, separate the teeth, and make the sound of Om, opening the mouth. The sound becomes like the humming of a bee. After doing brahmari pranayama ten or eleven times, you will find that you are not experiencing as much pain in the body as you felt prior to the practice. Neither will you feel as angry or as insecure as you did before. Why?

Because this little technique, inhaling deeply and then producing the sound of Om with the breath, creates vibrations inside the body which change the mental patterns of the brain. The brain has two hemispheres, and they are always generating energy which flows in particular directions. If you breathe deeply and produce the sound of Om in a certain way, then the movement of this energy changes. This affects everything happening in the body, right from the thoughts up to the secretions of the glands, If some secretions are deficient then they are increased, and if they are in excess then they are decreased. Everything is balanced.

What happens on the emotional level is that any agitation, fatigue, fear or insecurity is calmed down and the thoughts become clear. Old, long forgotten memories become fresh again, not the memories of death, violence or unpleasant things, but of those things which you would like to remember. Of course, you don't wish to be reminded of your work, of somebody who has died, or of times when you have been insulted, hurt or harmed. No, that is the wrong memory. But the pure memories come, keen and sharp. This is one of the small siddhis, not one of the great, miraculous siddhis which you always hear about.

Awakening ajna chakra

Many people practise tantra and yoga only to achieve the great siddhis. But by the practice of such simple techniques as brahmari pranayama, such siddhis also come. When an aspirant begins to practise sadhana- mantra japa, concentration, dhyana or pranayama, he awakens many categories of powers which are residing within him. We are the powerhouse; we are full of energy which is awakened and begins to function when we practise sadhana.

This energy is conducted in the nadis, the system of psychic nerve channels throughout the body. The rishis and munis tell us that the body contains 72,000 nadis. There are ten main ones and among these, three are most important. Kabir even sings about them. They correspond to the sympathetic, parasympathetic and central nervous systems of modern physiology, but in tantra they are called ida, pingala and sushumna, and in vedic mythology they are known as Ganga, Yamuna and Saraswati.

These nerve channels do not flow in a perfectly straight path, or have direct connections to the brain; they junction in various places in the spinal cord. In tantra, these junctions are called chakras. There are thousands of chakras in many locations in the body, but only seven are widely known: mooladhara, swadhisthana, manipura, anahata, vishuddhi, ajna and sahasrara. They contain the hidden faculties in man.

We can categorise these hidden faculties in terms of the three gunas: tamasic, rajasic and sattvic. When you awaken mooladhara and swadhisthana chakras, tamoguni qualities such as hatred, jealousy, love and compassion are awakened. These are low faculties. However, the higher faculties of satoguna unfold when you awaken ajna chakra, which is located in the brain in the region of the pineal gland, behind the eyebrow centre at the top of the spinal cord. Along with these higher faculties comes the knowledge of the siddhis.

Brahmari pranayama affects all of the chakras to some extent, but its major influence is on ajna chakra. Therefore, when you awaken ajna chakra by the practice of this pranayama, many siddhis arise. You may be able to experience somebody who is a thousand miles away as if he is in the same room speaking to you. He can be saying something there, and you can be hearing the same thing here. This is a great siddhi.

Mantra japa and the power of the mind

There is no power which can be compared to the power of the mind. Our ancestors, the rishis and munis, tell us in the scriptures that the power of powers can summon the whole universe. It can create thousands of universes. What else is there to say? The power of powers can make you enter the state of shoonya, void. It can enable a person to duplicate himself into many identical bodies as in the raslila or play of Krishna, by which He created thousands of images of himself for all his gopis.

If you can make your thoughts keen and sharp, they will be more effective than a thousand suns in burning a little blade of straw. But to increase the power of thought, you must do mantra japa. During mantra japa you don't focus on your thoughts, you just watch the mantra continuously. If you fix your attention on the thoughts, the mantra gets left behind. So you must concentrate on the mantra and don't worry about the thoughts. The thoughts will gain momentum and become extremely powerful, but when you keep repeating the mantra, they lose their speed and cannot fly you away from the conscious plane. In this way, you become more conscious, and your thoughts stronger. When your thoughts become more positive, accurate and sensitive, then you can order your mind to think in a certain manner and it will think in that way. You can tell your mind to move an object without touching it, and it will move it.

Regaining the ancient science

You may have heard this referred to as telekinesis by the Russian or American scientists, but you may not recognise it as part of Indian culture which has existed for thousands of years. In tantra we call it indrajal. It is displayed everywhere in the markets and bazaars. When it comes from abroad with a complicated scientific name it sounds more respectable, but in our markets there are many jaduwalas, or magicians, who can perform even greater feats than the adepts in the west. We have all seen how the circuswalas and jaduwalas can even cut off someone's head and then join it on again.

But if you go to other countries and announce that 'I can do indrajal,' no one will come to you. Even in India, if you go to intellectual people and scientists and tell them you can perform indrajal, they will tell you to go away. But if you say you know telekinesis everybody will come, because the mentality today is like that.

Recently, I heard that in Europe and America people can bend spoons just by concentrating their thought power. This is not such a very big thing. But what is that power by which a person's head can be severed and then rejoined and the person still lives?

How do people swallow swords without being injured? Their throat is still intact where the sword goes in. Does it really go in and how is it that it does not hurt the intestines or the throat? Or perhaps it is not a sword at all? In that case, what is that power which is able to make everybody see a sword being swallowed?

Our perceptions can be altered; we cannot be certain that what we are seeing is true. Suppose I have a red flower. It still remains red, but I can make everybody see it as blue even though it has not changed colour. In tantric terminology this ability is called najarband.

Acupuncture has also been going on in India throughout history; we can read about it in the scriptures. Acupuncture went from India to China and now they are sending it back to teach us. But if you go to our villages and they offer to give you acupuncture, you are afraid, and don't want it. Just as here in India, only one or two decades ago, people were afraid to learn yoga and tantra.

Tantra is such a magnificent science, but people have not understood it. They have only heard criticism and exaggeration. They have not wanted to imbibe the vast knowledge it comprises- about life, death, conscience, self and the supreme Self, Atma and Paramatma. Therefore, you must try to appreciate and understand the greatness of your own culture, your own science, your own tradition.


Even if you don't accept the fact, nevertheless it is your own country which has preserved this great knowledge. It may not have preserved the knowledge of how to kill or hurt others which is being revived in the world today, but it has certainly preserved the knowledge of how to know yourself, experience tranquillity, and realise God. For the people of India, this is the goal of life, to awaken the spirituality which lies within. In no other country do people think like this.

~ October 1981, Yoga Magazine of Bihar School of Yoga



Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Laya Yoga - the Yoga of Pranayama

Laya - the Yoga of Pranayama


                       Swami Satyananda Saraswati

    Given at the Yoga Teachers Seminar, Collbato in Aug.

There are two paths of self-illumination, the path of expansion and the path of total dissolution. The first path includes many spiritual practices and is taught by most teachers of yoga. The second path is laya yoga, the direct route, which is taught by very few.

You must have read in the Bible, 'By God, I swear I die every night.' What is this death and this night? When the mind is withdrawn to the source, the mind and pranas hibernate, and the body remains as if dead. That is laya yoga samadhi. The only difference between the final stage of laya yoga and the death experience is that after death you do not come back into the same body, whereas after experiencing the laya state, you return to the same body and mind and resume life as the same individual.

In order to be able to face that experience, the practices of hatha yoga are absolutely indispensable. Hatha yoga prepares the foundation for laya.

Total dissolution


When you enter the state of laya, the first thing that happens is that the individual consciousness is completely disintegrated. There is no awareness of I; no knowledge of time, space, objectivity or individuality. Even the breath stops in some cases. If one continues practising and experiencing this laya state, the whole body undergoes a condition of rigor mortis. This could continue for half an hour, one hour or a whole night, during which the body is devoid of prana.

In the state of laya, the mind reverts from the state of manifestation to the state of dissolution. During this period, the mind returns to the causal state. Just as a small plant goes back to the seed, so the mind reverts to its original state which is called moola prakriti. In this state there is no creation, activity, movement or vibration. It is a state of status quo where everything stands still. There is no evolution or devolution, no time and no space. At this point, the mind enters the unconscious body, according to modern psychology; or the ananda maya kosha, according to Vedanta. There the consciousness is refreshed and qualified with the unconscious self. The eight siddhis, expounded in the yoga of Patanjali, are also cultivated there, so that when the consciousness returns to the normal state, it is vested with spiritual power.

Controlling the prana


You can say that laya is the state of disembodied samadhi, which is achieved without any interference with the mind. In laya yoga, as in hatha yoga, there is no direct attempt to influence the mind. The mutual relationship between prana and mind is recognised and the mind is brought under control by first controlling the prana. For those with very restless minds, this system is far easier to progress through than the other systems such as raja yoga, which lay more stress on controlling the mind.

In the process of controlling the mind, it is possible to go on battling with yourself for over one lifetime. Sometimes a split personality is created by the conflicts and struggles which arise during this process. So, for dynamic people with plenty of ambitions and desires, the path of hatha yoga is supreme. Here the emphasis is not on controlling the mind, but on controlling the prana. If the aspirant has correctly practised and purified the elements of the body, when kevala kumbhaka occurs, the mind automatically drops.

Prana is represented by pingala nadi and mind by ida nadi. The path of controlling the prana is a scientific approach to spiritual upliftment which begins right from the earth, the elements in the body. Many teachers feel that hatha yoga is just physical exercises and that it is not spiritual, but in my opinion hatha yoga is a very scientific process. If you want to raise a building, you need a foundation as well as a roof and walls. In the same way if you want to control the prana, you need the practices of hatha yoga to prepare a base for pranayama.

Pranayama, mudras and bandhas are the most direct ways of exploring the prana and launching the mind into the state of total dissolution. Perhaps you have seen the picture of Kali standing on the body of Shiva. Kali is the exploded prana shakti and Shiva is the individual consciousness. This symbolises the point when the pranas wake up and the individual consciousness is completely dissolved.

The practices of pranayama, mudra and bandha are indispensable in laya yoga and should be properly learned. In order to perfect these three practices you have to become an adept in hatha yoga. If you are seated in siddhasana, padmasana or any other position, the body has to be able to remain totally immobile, because in the practice of pranayama the prana moves throughout the body at a terrific speed. You must assist the movement of prana at that time by maintaining total immobility.

The interior of the body must also be pure. For example, fermentation of mucus will interfere with the pranic activities. That is why the stomach, intestines, nose, mouth and whole body have to be properly cleaned. This physical body is a combination and permutation of the five elements: ether, air, fire, water and earth. If you do not purify these five elements in the body, they will interfere with the activities of prana. In order to purify these elements in the body, hatha yoga must be practised.

Pranayama practices for laya


After purifying the body, the practices of pranayama are utilised as a basis for controlling the prana and dissolving the mind. These practices are regarded as the most powerful aid to laya samadhi.

Before beginning pranayama, however, you must master siddhasana. Then practise bhastrika through one nostril, the other nostril, and finally through both nostrils. While practising bhastrika, your diaphragm should remain absolutely quiet. Only the abdomen has to move in and out like the blacksmith's bellows. There should be no other movement in the body. It should be like a statue while practising bhastrika. Gradually the speed of respiration must increase. In the course of practice, the frequency, rapidity, depth and velocity of bhastrika become more and more terrible. But regardless of what velocity bhastrika attains, the body must remain motionless like a statue. You can close your eyes during the practice. If you prefer to keep them open, fix them on some point. Open or closed there should be total fixity throughout the practice. Continue with bhastrika until the breath stops by itself. Then discontinue the practice.

There is another form of pranayama which is very similar to bhastrika, and that is kapalbhati. Here the processes are reversed. Whereas in bhastrika the speed increases with further practice, in kapalbhati the speed becomes slower and slower. In the practice of bhastrika you go slow in the beginning, but in kapalbhati you go fast. As you progress in bhastrika, the rapidity increases and the breath gets shorter? whereas in kapalbhati, the speed is fast in the beginning and with practice it becomes slow and the breath gets longer.

The third practice is nadi shodhana pranayama, a very scientific technique which includes inhalation, internal retention, exhalation, external retention. When you are practising external retention, you must practise the three bandhas - jalandhara, uddiyana and moola bandha. When you are practising internal retention, only practise two - jalandhara and moola bandha.

The ratio between inhalation and exhalation should be 1:2. The ratio of internal retention is not to be fixed in the beginning; it has to be according to your capacity. But later on it should be fixed according to the following ratios. In the beginning you should maintain the ratio of 1:1:2:1 and gradually you should go to 1:2:2:2 and then to 1:4:2:2 and finally 1:6:4:4. You only need to practise 5 rounds, not more.

One round means inhaling through the left nostril, retaining; exhaling through the right nostril, retaining; inhaling through the right nostril, retaining; exhaling through the left nostril, retaining.

Every day practise 5 rounds. In the beginning this may only take five minutes, but as you progress, these 5 rounds may take up to one hour.

Nature of the breath


In the sadhana of laya yoga, the nature of breathing in and out has to be absolutely and comprehensively correct. It is not sufficient to breathe in the usual way. The breath has to be very subtle. When the breath is gross, you can feel it at a distance of 2 to 36 fingers. The shorter the distance, the subtler the breath. You should breathe in such a way that the breath does not go beyond two fingers on exhalation. If you don't know about subtle breathing, you will retain the breath and then exhale too forcefully. So keep this point in mind, then you will be able to adjust the internal retention so that you don't gasp the breath out.

The next important point is that the speed of inhalation and exhalation should be consistent and uniform. Sometimes when you are tired, for example, you inhale deeply and slowly and exhale quickly. When you are not tired, you may inhale more quickly and exhale slowly. This inconsistency in the breath creates uneven waves which disturb the mind. Consistency is very important and must not be neglected by the practitioner of laya yoga. This also applies to internal and external retention. Sometimes the breath is held for 10 seconds, 11 seconds, 20 seconds, or one minute. But once the ratio for retention has been fixed, the duration should remain consistent throughout the practice.

Besides consistency, there must be uniformity in the breath. Many times people breathe in and out with a slight jerk. But the breath should be smooth and uniform, without stopping or jerking. If you could put a speedometer inside the nose, you would see that people never breathe in or out uniformly. After internal retention, this is particularly noticeable. During one exhalation, there may be up to ten different speeds until uniformity is established.

Precise timing


It is very difficult to measure the length of inhalation, exhalation and retention. Some people say two claps, one snap. But in laya yoga this method of counting is a type of distraction which interferes with the uniformity and velocity of the breath. Mental counting is better, but it is distracting. Some people keep a watch in front of them, but this is also very distracting.

The best way to measure the breath is by the breath. In India this is done with the aid of the 24 syllable Gayatri mantra. Every syllable of this mantra has a timing and emphasis which is shown by certain marks on, above or below it. If you practise, chant, or think of the mantra, the timing of the breath will not vary even by a fraction of a second. Since this mantra has 24 syllables, it provides you with the proper base for the first inhalation. The 24 syllables of Gayatri is one inhalation and two 24 syllable Gayatris is one exhalation. Therefore, the 24 syllable Gayatri is one unit of pranayama.

For several years now I have been thinking about what would be the best way of measuring prana in western countries where people do not know the Gayatri. But, frankly speaking, I have not come to any conclusions. For a while, I tried the mantra Om. But I found that sometimes 24 Oms took half a minute, at other times 40 seconds, 15 seconds and so on. I know that the timing has an effect on the mind and prana. If we are able to practise 5 rounds of nadi shodhana with absolute precision in timing, then the laya state of samadhi will come.

Death and resurrection


Besides bhastrika, kapalbhati and nadi shodhana, there are other pranayamas used in laya yoga such as surya bheda and moorcha. In kriya yoga there is a technique known as tadan kriya. Thus there are many different practices for attaining that state known as individual death.

In the 'Gorakhsamhita', 'Hatha Yoga Pradipika' and many other ancient yogic texts, it is clearly written how pranayama should be practised for laya yoga and what symptoms will appear. It has also been said in different books on yoga that when pranayama is practised for laya yoga samadhi, different sounds emanate from the body. This practice of pranayama not only affects the mind, it affects the very frame of the body. It changes the structure, the skin, the smell of the body. The way of thinking and even the eyes become powerful. Pranayama not only has a tremendous effect on the physical and pranic bodies of man, but on the mental, psychic and causal bodies as well.

In these changing times, when many people no longer believe in religion, God, or transcendental things, laya yoga is probably the most suitable and powerful method of transcendence. It is based on techniques which are practical, scientific and indisputably effective. Therefore, let those who are seeking for the higher spiritual experience look to laya yoga and prepare themselves by the practice of pranayama. It is good if we live by day and die by night. Then every morning the resurrection takes place. This is the fulfillment of the human incarnation.