Function Disabled

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

What Brahmacharya means

What Brahmacharya means

The Sanskrit word 
Brahmacharya comes from ‘Brah’  meaning expansion (of consciousness) and Charya means to follow or to conduct. The full meaning of Brahmacharya then, is to follow the path of Brahma or expansion of consciousness.

There is no hint in that word of suppression of sex or celibacy.

According to Indian thinkers and sages, human life rests on the four pillars of:

1.     Kam (desires including sex)
2.     Arth (wealth)
3.     Dharma (duties)
4.     Moksha (liberation).

Kam is the first pillar of life in which sexual and other desires are fulfilled in appropriate and moral ways. Indian Rishis have been well aware that going against one’s own nature is an invitation for disease and destruction.

Consciously and unconsciously, sex is a part of the natural world. From flowers to the trees and from animals to humans, it is a natural component of being alive!

In Yogic tradition, Shiva has been identified as the first Yogi and he is frequently depicted as being accompanied by his wife Parvati and two sons Ganesh and Kartikaya.

In spite of being married and having children, Shiva is a Brahmachari and walks the path of Brahmacharya because his consciousness is filled with the Truth of Brahma.

Krishna, who is called Yogeshwar or the lord of Yoga, would be another example of an entity filled with the same truth.

He narrated the complete yoga in the Bhagavad Gita that includes Bhakti, Karma and Jnana Yogas. Krishna was married to many women and was an expert in the art of Kam. Beside Shiva and Krishna, Ram, Janak, Vashistha, Yajnvalkaya and many other vedic and post Vedic rishis and yogis were married and still became Brahmajnani or ‘knowers’ of Braham.

In Indian spirituality, Tantra has a special place because it deals with desires and sexual energy directly.

In Tantra, sex is not the path to the fall but the door to liberation. According to Tantra, what makes us fall can elevate us and what seems to be poison can become nectar, if we understand and use it rightly. It is ignorance about sex that is the problem and not the sexual act itself.

In world history, the first authentic and detailed book about sex and sexuality was the ‘Kam-Sutra’, written by an Indian sage, Maharishi Vatsayan.
Vatsayan himself was a celibate but he wanted to present the subject of sex in a positive way because he knew that experiencing sex in the right way paves the path to the experience of the divine and Brahma.

In Sanatan (eternal or timeless) Dharma, sex suppression or celibacy was never the essential condition for self-realization. Many shunned sex but that was an individual preference rather than an institutionalized tradition.

With the beginning of Buddhism however, celibacy began to be prescribed and its practice became widespread. It is difficult to discern whether or not the Buddha himself recommended celibacy.

Buddha was a married prince and experienced sex fully. What we do know is that Buddha’s way was of the ‘middle path’ in which neither renunciation nor indulgence was suggested.

In mainstream Hinduism, celibacy became more important as an aid for the Brahmajnana (knowledge of Braham ) after the time of the great non-dualist sage, Adi Shankaracharya who lived in 8th century.

In essence, Brahmacharya doesn’t mean celibacy. It simply means following the path of theBrahma or the divine, and it will all depend on a person’s innate nature whether celibacy should or should not be practiced.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Αλέξανδρος ο Μέγας από το Γεγονός στις Μυθοπλασίες

Ο λεγόμενος «όρκος του Μεγάλου Αλεξάνδρου» κυκλοφορεί στο διαδίκτυο (ενώ έχει «κορνιζωθεί» και σε διάφορα κτήρια, δημόσια και μη) σε μία και μοναδική μετάφραση (με μικρές παραλλαγές), χωρίς να υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ το πρωτότυπο αρχαίο κείμενο.

Ο όρκος αυτός -που στην πραγματικότητα δεν αποτελεί όρκο, αλλά ευχολόγιο και παραινέσεις- αποδίδεται στον Μέγα Αλέξανδρο, σε λόγο που εκφώνησε σε συμπόσιο, στην πόλη Ώπιδα της Ασσυρίας, το 324 π.Χ. ενώπιον 9.000 αξιωματούχων Ελλήνων και Ασιατών και δήθεν αναφέρει ότι δεν ξεχωρίζει τους Έλληνες απο τους Βάρβαρους.
Μια πρώτη αναγκαία επισήμανση, θα πρέπει να γίνει στο σημείο όπου τοποθετείται το συμβάν. Η πόλη Ώπιδα (στην ακκαδική γλώσσα, Upa ή Upija) ήταν της Βαβυλωνίας και όχι της Ασσυρίας.
Ο Καλλισθένης, ανηψιός του μεγάλου φιλόσοφου Αριστοτέλη, ακολούθησε μετά από προτροπή του θείου του, τον Αλέξανδρο στην Περσία, για να καταγράψει τα γεγονότα σαν ιστορικός που ήταν. Στα χέρια μας έχουμε τα γραπτά του, που πίσω από αυτά υπάρχει πάντα ένας μύθος, για το αν ήταν αληθινά ή όχι, αλλά όπως και να έχει το πράγμα, δεν γίνεται κανένας λόγος σ' αυτά για τον «όρκο».
Ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς που αναφέρει γεγονότα από την ζωή και το έργο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι ο Αρριανός, που από τα ιστορικά του βιβλία, το σπουδαιότερο και το καλύτερο, που διασώθηκε ολόκληρο, είναι η «Αλεξάνδρου Ανάβασις». Αποτελείται από επτά βιβλία γραμμένα στην αττική διάλεκτο. Μέσα σε αυτά δεν αναφέρει καθόλου τη λέξη «όρκος». Όσοι τον επικαλούνται, παραπέμπουν σε απόσπασμα από το βιβλίο «Αλεξάνδρου Ανάβασις» (Ζ, 7, 9-10):
...Αυτός ο λόγος μου, Μακεδόνες, δεν θα εκφωνηθεί για να σταματήσει την επιθυμία σας για επιστροφή στην πατρίδα -γιατί μπορεί ο καθένας σας να φύγει όπου θέλει με την έγκρισή μου- αλλά για να καταλάβετε τι λογής είμαστε εμείς και τι λογής γίνατε εσείς και φεύγετε.

Και θα αρχίσω πρώτα την ομιλία μου με αναφορά στον πατέρα μου Φίλιππο, όπως είναι φυσικό, ο Φίλιππος λοιπόν, αφού σας παρέλαβε περιφερομένους και φτωχούς, που βοσκούσατε τα λίγα σας πρόβατα στα βουνά ντυμένοι με προβιές και που πολεμούσατε με δυσκολία γι’ αυτά εναντίον των Ιλλυριών και των Τριβαλλών και των γειτόνων Θρακών, σας αξίωσε να φορέσετε χλαμύδες αντί για τα δέρματα και σας κατέβασε από τα βουνά στις πεδιάδες, καθιστώντας σας αξιωματούχους (αντιπάλους) απέναντι των γειτόνων βαρβάρων, έτσι που να στηρίζετε τη σωτηρία σας πια όχι στην οχυρότητα της τοποθεσίας αλλά στην προσωπική σας ανδρεία, και σας κατέστησε πολίτες πόλεων και σας εκπολίτισε με νόμους και χρυσά ήθη. Και απέναντι αυτών των βαρβάρων, από τους οποίους υποφέρατε εσείς και τα υπάρχοντά σας, σας ανέδειξε σε ηγεμόνες από δούλους και υπηκόους και πρόσθεσε τα περισσότερα μέρη της Θράκης στην Μακεδονία και, καταλαμβάνοντας τα πιο επίκαιρα σημεία των παραθαλασσίων περιοχών, ανέπτυξε το εμπόριο στη χώρα και εξασφάλισε για εσάς την χωρίς κινδύνους (εξωτερικούς) εκμετάλλευση των μεταλλείων και σας κατέστησε κυρίαρχους των Θεσσαλών, που παλιότερα πεθαίνατε από τον φόβο σας, και ταπεινώνοντας το έθνος των Φωκέων άνοιξε διάπλατα και ευκολοδιάβατο το δρόμο για την Ελλάδα αντί του αρχικά στενού και αδιάβατου, και τους Αθηναίους και Θηβαίους, που ταλαιπωρούσαν πάντα την Μακεδονία με τις επιδρομές τους, τους ταπείνωσε σε τέτοιο βαθμό, και με δική σας ήδη συμμετοχή σ’ αυτά ώστε αντί να πληρώνετε φόρους στους Αθηναίους και να είστε υπήκοοι των Θηβαίων, να εναποθέτουν εκείνοι την ασφάλειά τους σε σας ως επί το πλείστον.

Και αφού κατέβηκε στην Πελοπόννησο, διευθέτησε τις εκεί υποθέσεις και, αφού ανακηρύχθηκε στρατηγός με απεριόριστες αρμοδιότητες όλης της υπόλοιπης Ελλάδας για το στράτευμα εναντίον του Πέρση βασιλιά, πρόσθεσε περισσότερο αυτή τη δόξα όχι στον εαυτό του περισσότερο παρά στο κοινό των Μακεδόνων.
Αυτές τις υπηρεσίες έχει προσφέρει ο πατέρας μου σε εσάς, ώστε να τις εκτιμήσει κανείς σπουδαίες αυτές καθαυτές, αλλά μικρές σε σύγκριση με τις δικές μας.
Γιατί εγώ, παραλαμβάνοντας από τον πατέρα μου ελάχιστα χρυσά και ασημένια σκεύη, ούτε εξήντα τάλαντα στα ταμεία, χρέη του Φιλίππου πάνω από πεντακόσια τάλαντα και, αφού δανείστηκα ο ίδιος επιπλέον άλλα οχτακόσια, ξεκινώντας από τη χώρα μας που δεν επαρκούσε ούτε για τις βοσκές σας, αμέσως σας άνοιξα τον δρόμο του Ελλησπόντου, ενώ οι Πέρσες τότε ήταν παντοδύναμοι στην θάλασσα, και κατανικώντας με το ιππικό τους σατράπες του Δαρείου, προσάρτησα όλη την Ιωνιά στην δική σας επικράτεια και όλη την Αιολία και τις δυο Φρυγίες και τους Λυδούς και κυρίευσα την Μίλητο με πολιορκία και όλα τα άλλα μέρη, που προσχώρησαν σε μας με την θέλησή τους, τα πήρα και τα παρέδωσα σε εσάς να τα καρπώνεσθε και τα αγαθά από την Αίγυπτο και την Κυρήνη, όσα απόχτησα χωρίς μάχη, ανήκουν σε εσάς, και η Κοίλη Συρία και η Παλαιστίνη και η χώρα ανάμεσα στα ποτάμια (Μεσοποταμία) είναι δικό σας κτήμα, και η Βαβυλώνα και τα Βάκτρα και τα Σούσα δικά σας, και ο πλούτος των Λυδών και οι θησαυροί των Περσών και τα αγαθά των Ινδών και η έξω θάλασσα δική σας, εσείς είστε σατράπες, εσείς στρατηγοί, εσείς ταξίαρχοι.

Γιατί για μένα τι υπάρχει παραπάνω ύστερα από αυτούς τους κόπους πέρα από αυτή την πορφύρα και το διάδημα αυτό;
Προσωπικά δεν έχω τίποτε άλλο και κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για δικούς μου θησαυρούς παρά μόνο γι’ αυτά, δικά σας αποκτήματα η όσα φυλάγονται για εσάς.
Γιατί δεν υπάρχει λόγος να φυλάξω τους θησαυρούς προσωπικά για μένα, που σιτίζομαι το ίδιο με εσάς και προτιμώ τον ίδιο με εσάς ύπνο, και μάλιστα νομίζω ότι ούτε καν τρώω τα ίδια φαγητά με όσους από εσάς έχουν κοιλιόδουλες προτιμήσεις, και ξέρω ότι για σας, για να μπορείτε εσείς να κοιμάστε ήσυχοι.
Αλλά μήπως απόχτησα αυτά διοικώντας ο ίδιος άκοπα και χωρίς ταλαιπωρίες, ενώ εσείς κοπιάζατε και ταλαιπωρούσασταν; Και ποιός από εσάς αναγνωρίζει ότι κουράστηκε περισσότερο για μένα, από ότι εγώ για εκείνον;

Εμπρός λοιπόν, και οποίος από εσάς έχει τραύματα, ας βγάλει τα ρούχα του και ας τα δείξει, και εγώ θα δείξω τα δικά μου σχετικά, γιατί, από έμενα κανένα μέρος του σώματος μετωπικά και απόμεινε χωρίς τραύματα, ούτε υπάρχει όπλο η από τα χειριζόμενα με το χέρι η από αυτά από εκτοξεύονται, που να μη φέρω πάνω μου τα ίχνη του, αλλά και με ξίφος από χέρι έχω πληγωθεί και τόξα έχω δεχτεί ήδη και με βλήματα μηχανών χτυπήθηκα και με πέτρες πολλές φορές και με καδρόνια βαλλόμενος για εσάς και για δική σας δόξα και για δικό σας πλούτο σας οδηγώ νικητές ανάμεσα από κάθε στεριά και θάλασσα και από όλους τους ποταμούς και τα όρη και όλες τις πεδιάδες, και τέλεσα τους ιδίους γάμους με σας και τα παιδιά μου. Και απέναντι σε οποίον υπήρχαν χρέη, χωρίς να πολυεξετάσω για ποιόν λόγο δημιουργήθηκαν, ενώ τόσα πολλά εισπράττατε ως μισθό και τόσα πολλά ιδιοποιούσουνταν όταν γινόταν λεηλασία μετά από πολιορκία, όλα τα εξόφλησα.

Και υπάρχουν χρυσά στεφάνια για τους περισσοτέρους από σας, αθάνατα ενθύμια και της δικής σας ανδρείας και της από μένα επιβράβευσή σας. Και οποίος σκοτώθηκε, έπεσε ένδοξα, και έγινε μεγαλοπρεπής η ταφή του, και χάλκινοι ανδριάντες έχουν τιμηθεί, απαλλαγμένοι από εκτάκτους φόρους και κάθε οικονομική υποχρέωση, γιατί, πράγματι, κανείς από εσάς δεν σκοτώθηκε υποχωρώντας, όταν εγώ πρωτοστατούσα στις μάχες.

Και τώρα εγώ σκόπευα να στείλω πίσω τους απόμαχους από σας αξιοζήλευτους από τους συμπατριώτες σας, αλλά αφού θέλετε να επιστρέψετε όλοι σας, φύγετε όλοι και στην επιστροφή ανακοινώστε ότι το βασιλιά σας Αλέξανδρο, που κατανίκησε τους Πέρσας και τους Μήδους και τους Βάκτριους και τους Σάκες, που κυρίευσε τους Ουξίους και Αραχώτους και Δράγγες, που υπόταξε τους Παρθυαίους και τους Χορασμίους και τους Υρκανίους μέχρι την Κασπία θάλασσα, που πέρασε τον Καύκασο πέρα από τις Κασπίες πύλες, που διάβηκε τον Όξο ποταμό και τον Ταναί, ακόμη και τον Ινδό ποταμό που δεν πέρασε κανένας άλλος εκτός από τον Διόνυσο και τον Υδάσπη και τον Ακεσίνη και τον Υδραώτη, και που θα περνούσε και τον Ρφαση, αν εσείς δεν αντιδρούσατε, και που προχώρησε στη μεγάλη θάλασσα και από τα δυό στόμια του Ινδού, και που διέσχισε την έρημο της Γαδρωσίας, απ’ όπου κανείς ποτέ νωρίτερα δεν πέρασε με στρατό, και που στο πέρασμα του κατέκτησε την Καρμανία και τη χώρα των Ωρειτώ, και που το εγκαταλείψατε και φύγατε, παραδίδοντας τον στους κατανικημένους βαρβάρους να τον φυλάγουν.

Ίσως αυτά θα είναι για εσάς δόξα εκ μέρους των ανθρώπων και (θεωρηθούν) όσια βέβαια, όταν θα τα αναγγείλετε. Φύγετε...
Όπως γίνεται αντιληπτό καμία σχέση δεν έχουν οι στίχοι με τον «όρκο». Κι έχει σημασία εδώ να διευκρινιστούν οι συνθήκες, κάτω απ' τις οποίες, εκφωνήθηκε αυτό ο λόγος απ' τον Αλέξανδρο. Τον Αύγουστο του 324 π.Χ. στην πόλη Ώπιδα (και όχι Ιόππη, όπως λανθασμένα την προφέρουν αρκετοί) της Βαβυλωνίας, οι στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου στασίασαν. Αφορμή υπήρξε το γεγονός της αποστράτευσης των παλαιμάχων, στους οποίους χάρισε πλουσιότατα δώρα «ώστε να τους ζηλεύουν όλοι όταν γυρίσουν στην πατρίδα», όπως επί λέξει τους είπε ο Μακεδόνας στρατηλάτης, αποχαιρετώντας τους, στην διάρκεια μιας γενικής συνέλευσης του στρατού (το Κοινόν των Μακεδόνων). Αυτό παρεξηγήθηκε από τους στρατιώτες του, οι οποίοι πίστεψαν ότι ο Αλέξανδρος ήθελε να τους «ξεφορτωθεί» επειδή τους αντιπαθούσε (μετά την άρνησή τους να συνεχίσουν την εκστρατεία στις Ινδίες) και τους θεωρούσε ανίκανους πλέον να πολεμήσουν. Επί πλέον είχαν πληροφορηθεί ότι μόλις είχαν φθάσει στα Σούσα οι νέες πολεμικές μονάδες από τους λεγόμενους «Επίγονους», δηλαδή από εκπαιδευμένους στην πολεμική τακτική των Μακεδόνων, νέους αριστοκρατικών οικογενειών Περσών, Μήδων, Βακτριανών κ.λπ. Ξέσπασε τότε οχλαγωγία και εκτοξεύθηκαν προσβλητικά λόγια από τους στρατιώτες εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος εξεμάνη και αφού υπέδειξε 13 από τους υποτιθέμενους πρωτεργάτες της ανταρσίας διέταξε να εκτελεστούν. Νεκρική σιγή έπεσε στην Συνέλευση και ο Αλέξανδρος εξαγριωμένος τους τα είπε «έξω από τα δόντια».
Μια άλλη παραπομπή που δίνουν οι υποστηρικτές της ύπαρξης του «όρκου» είναι ο Ερατοσθένης και το έργο του «Χρονογραφίες», το οποίο είναι μία εξιστόρηση των πιο σημαντικών γεγονότων, από την άλωση της Τροίας μέχρι την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σε αυτό του το έργο έχουν προσάψει το γεγονός του «όρκου», το οποίο όμως δεν έχει διασωθεί.
Σχετικά με τους ισχυρισμούς ότι ο «όρκος» καταγράφεται στο ανυπόληπτο (λόγω επεμβάσεων και προσθηκών εν ψυχρώ από κάποιους καλόγερους αντιγραφείς) κείμενο που αποδίδεται λανθασμένα –γι’ αυτό επισήμως αναφέρεται ως Ψευδο-Καλλισθένης– στον Καλλισθένη τον Ολύνθιο, ο οποίος συνέγραψε το έργο «Αλεξάνδρου πράξεις», απ’ όπου διασώζονται μόνον αποσπάσματα, μικρανηψιό του κορυφαίου φιλοσόφου Αριστοτέλη, το οποίο πρωτοεμφανίσθηκε γύρω στον 3ο αιώνα μ.Χ. και είναι γνωστό ως «Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου» ή «Αλεξάνδρου βίος», εκεί αναφέρονται τα παρακάτω (Ψευδο-Καλλισθένης, «Αλεξάνδρου Βίος» 26, 29, 41 Εκδόσεις Κάκτος, σελ. 463):
«...Θεέ των Θεών και κυρίαρχε ολόκληρης της κτίσης, εσύ που δημιούργησες με τον Λόγο σου το σύμπαν, τον ουρανό και την γη. Τίποτα δεν είναι αδύνατο για εσένα, αφού όλα υποτάσσονται δουλικά στον λόγο του προστάγματός σου, γιατί μίλησες και δημιουργήθηκαν, έδωσες εντολή και γεννήθηκαν, εσύ μόνο είσαι αιώνιος, άναρχος, αόρατος, μοναδικός Θεός και δεν υπάρχει άλλος εκτός από εσένα, γιατί με το όνομα και το θέλημά σου έκανα και εγώ όσα θέλησες, και έδωσες στο χέρι μου ολόκληρο τον κόσμο, παρακαλώ λοιπόν το πολυύμνητο όνομά σου και τούτη την δέηση μου εκπλήρωσε και ας θελήσεις να κατέβω σύντομα για δεύτερη φορά στην χθόνα, και να βοηθήσω ξανά την ανθρωπότητα γιατί σίγουρα με έχει ανάγκη, και μην παραβλέψεις έμενα τον άθλιο που έχω τολμήσει να ξεστομίσω τέτοια λόγια, γιατί γνωρίζω την φροντίδα σου για μένα και την τέλεια αγαθότητά σου...».
Καμιά σχέση λοιπόν με τον φανταστικό «όρκο».
Ο μοναδικός που έχει μείνει πλέον και που θα μπορούσε να έχει τον «όρκο» η την αναφορά του, σε κάποιο κείμενο, είναι ο Πλούταρχος. Ούτε και εδώ αναφέρεται πουθενά ο «όρκος» από τον Πλούταρχο, γιατί στα έργα του αναφέρει σημαντικότερα πράγματα από ανύπαρκτους όρκους.
Ο «όρκος», που δεν είναι κείμενο του 324 π.Χ., αλλά πολύ μεταγενέστερο, του 1951 μ.Χ., πήρε σάρκα και οστά στο έργο του Χρήστου Ζαλοκώστα «Μέγας Αλέξανδρος: Ο πρόδρομος του Ιησού». Ο Ζαλοκώστας, ως φαίνεται, βάση λογοτεχνικής αδείας, πήρε αφορμή από μία πρόταση του Πλούταρχου («Περί της Αλεξάνδρου τύχης η αρετής») και στην σελίδα 235 του βιβλίου του, προσθέτοντας, αφαιρώντας, κόβοντας και ράβοντας από διάφορα αρχαία κείμενα, εντελώς κατά το δοκούν, δημιουργεί από μόνος του αυτόν τον περίφημο δήθεν όρκο, τον οποίον αποδίδει στον Αλέξανδρο.
Μια άλλη πηγή «έμπνευσης» του Ζαλοκώστα, θεωρείται πως είναι μια παράγραφος (1.4.9.) στα «Γεωγραφικά» του Στράβωνα, που αναφέρεται στον Ερατοσθένη και η οποία έχει ως εξής:
«Στο τέλος της (γεωγραφικής) αναφοράς του (ο Ερατοσθένης) μη ασπασθείς τη γνώμη εκείνων που διαιρούν την ανθρωπότητα σε Έλληνες και βαρβάρους, και εκείνων που συμβούλευαν τον Αλέξανδρο να συμπεριφέρεται προς μεν τους Έλληνες ως εις φίλους προς δε τους βαρβάρους ως εις εχθρούς, διατυπώνει την άποψη ότι είναι καλύτερα να διακρίνουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Διότι πολλοί από τους Έλληνες είναι κακοί ενώ πολλοί από τους βαρβάρους είναι πολιτισμένοι, όπως συμβαίνει με τους Ινδούς και τους Αριανούς και επίσης με τους Ρωμαίους και Καρχηδονίους που τόσο θαυμάσια πολιτεύονται. Για τον λόγο αυτόν βέβαια ο Αλέξανδρος, μη δίνοντας βαρύτητα σε τέτοιες προτροπές, προτιμούσε να αποδέχεται και να ευεργετεί τους ευδοκίμους άνδρες όποιοι και αν ήσαν αυτοί. Όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση, οι διαχωριζόμενοι με αυτόν τον τρόπο, ετίθεντο άλλοι μεν σε ευμένεια άλλοι δε σε δυσμένεια. Διότι σε άλλους επικρατούσε η νομιμότητα και η παιδεία και η λογική και σε άλλους τα αντίθετα. Έτσι λοιπόν ο Αλέξανδρος δεν αγνόησε τους συμβουλάτορες αλλά αποδεχθείς το σκεπτικό των συμβουλών έκανε αυτά που ήταν συνεπαγόμενα μάλλον παρά αντίθετα, στοχεύοντας στη λογική αφετηρία των μηνυμάτων που έπαιρνε».
[Αρχαίο κείμενο«Επί τέλει δε του υπομνήματος ουκ επαινέσας τους δίχα διαιρούντας άπαν το των ανθρώπων πλήθος εις τε Έλληνας και βαρβάρους, και τους Αλεξάνδρω παραινούντας τοις μεν Έλλησι ως φίλοις χρήσθαι τοις δε βαρβάροις ως πολεμίοις, βέλτιον είναι φησίν αρετή και κακία διαιρείν ταύτα. Πολλούς γαρ και των Ελλήνων είναι κακούς και των βαρβάρων αστείους, καθάπερ Ινδούς και Αριανούς, έτι δε Ρωμαίους και Καρχηδονίους ούτω θαυμαστώς πολιτευομένους. Διόπερ τον Αλέξανδρον αμελήσαντα των παραινούντων, όσους οίον τ’ ην αποδέχεσθαι των ευδοκίμων ανδρών και ευεργετείν. Ώσπερ δι’ άλλο τι των ούτω διελόντων τους μεν εν ψόγω τους δ’ εν επαίνω τιθεμένων, η διότι τοις μεν επικρατεί το νόμιμον και το παιδείας και το λόγων οικείων, τοις δε ταναντία. Και ο Αλέξανδρος ουν ουκ αμελήσας των παραινούντων, αλλ’ αποδεξάμενος την γνώμην τα ακόλουθα, ου τα εναντία εποίει, προς την διάνοιαν σκοπών την των επεσταλκότων»]
Ο Ζαλοκώστας, είχε προφανώς υπόψη του όχι μόνο τα παραπάνω αλλά και όλη την πολιτεία του Αλεξάνδρου απέναντι στους «βάρβαρους» λαούς που περιήλθαν στην επικράτειά του. Ως γνωστόν, πολλούς από αυτούς τους «βάρβαρους» διόρισε διοικητές επαρχιών. Προσέλαβε χιλιάδες «βάρβαρους» στρατιώτες ισότιμους με τους Έλληνες. Οργάνωσε ομαδικούς γάμους Μακεδόνων με «βάρβαρες» συζύγους. Προφανώς επέδειξε ανάλογη φιλική και ενωτική συμπεριφορά και προς τα «βάρβαρα» λαϊκά στρώματα (όπως θα λέγαμε με τη σημερινή ορολογία). Αφού λοιπόν αυτά έκανε στην πράξη ο Αλέξανδρος, προφανώς θα μπορούσε και να τα πει σε έναν λόγο του στην Ώπιδα (κοντά στη Βαβυλώνια) ή στην Ιόπη (Γιάφα της Παλαιστίνης) ή οπουδήποτε αλλού. Έτσι σκέφθηκε ο Ζαλοκώστας και συνέθεσε ο ίδιος έναν αντίστοιχο λόγο («όρκο») που «λογοτεχνική αδεία» έβαλε στο στόμα του Αλεξάνδρου.
Κάτι που προκαλεί εντύπωση στον «όρκο», είναι η «φράση» του Αλέξανδρου «...δεν χωρίζω τους ανθρώπους όπως κάνουνε οι στενόμυαλοι σε Έλληνες και βάρβαρους...». Αυτή η φράση είναι σε πλήρη αντίθεση με τα λεγόμενα του δασκάλου και μύστη του, Αριστοτέλη, και είναι αρκετά δύσκολο έως απίθανο να είπε κάτι τέτοιο ο Αλέξανδρος. Μην ξεχνάμε ότι ο Μ. Αλέξανδρος έλεγε ότι στον Φίλιππο χρωστάει το «ζην» αλλά στον Αριστοτέλη το «ευ ζην».
Ο Πλούταρχος στο «Περί της Αλεξάνδρου τύχης και αρετής» (329, β, 7) μας λέει ξεκάθαρα τις διδασκαλίες του Σταγειρίτη Φιλόσοφου προς τον Αλέξανδρο για το θέμα των βαρβάρων:
«...ως Αριστοτέλης συνεβούλεβεν αυτώ (τω Αλέξανδρο) τολις μεν Ελλήνιση ηγεμονικώς, τοις δε βαρβάροις δεσποτικώς χρώμενος και των μεν ως φίλων και οικείων επιμελούμενος, τοις δε ως ζώις η φυτοίς προσφερόμενος, πολεμοποιών φυγών ενέπλησε και στάσεων υπούλων την ηγεγεμονίαν, αλλά κοινός...».
Σε πολλούς λόγους του ο ίδιος ο Αλέξανδρος διαχώριζε του Έλληνες από τους βαρβάρους, και ακριβώς αυτό έκανε και η μητέρα του Ολυμπιάδα στις επιστολές τις προς τον γιο της.
Εξάλλου σε κάθε πόλη που καταλάμβανε, και πριν αναχωρήσει για την επόμενη, διόριζε κάποιους στρατηγούς του, η αλλιώς σατράπες από την εκεί ορολογία, σαν βασιλιάδες και αρχηγούς της κατακτημένης πόλης, που φυσικά ήταν μόνο Μακεδόνες και κανένας τους βάρβαρος.
Τέλος, αποτελεί αναχρονισμό ένα άλλο σημείο του «όρκου» στο οποίο μιλά ο Αλέξανδρος για «λευκούς» και «μελαμψούς». «Χρωματικός» φυλετισμός ουσιαστικά δεν υπήρξε στον ελληνο-ρωμαϊκό κόσμο. Είναι προϊόν της ευρω-αμερικάνικης αποικιοκρατίας και φυσικά νεώτερο.

Silver coin of Alexander wearing the lion scalp of Herakles, British Museum.

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Surya Namaskara - Sun Salutation

Surya Namaskara – An Energising Practice

Dr Swami Nirmalananda Saraswati

Director, Yoga Research Foundation, Head of Department of Applied Yogic Science, Bihar Yoga Bharati

As a spiritual practice surya namaskara or ‘salutations to the sun’ dates back to the ancient vedic period when the sun was worshipped as a powerful symbol of spiritual consciousness. The practice has ever since been utilised to awaken the solar aspects of an individual’s nature and release the vital energy for the development of higher awareness.
According to Prashnopanishad, the sun is the source of prana (energy) for everything that exists on the planet Earth. The Rigveda says, “The rise of the sun illumines earth, sky and the space beyond the sky. The sun is the atma, the part of eternal God, in every moving and non-moving being.”
The sun is considered as the only manifest form of the eternal principle. It is the giver of everything that we need, food, water in the form of rain, oxygen/energy/prana, light/vision, warmth, good strong health, intellect and so on.
In the Gayatri mantra we worship the sun, the supremely luminous creator of three worlds, the earth, sky and the space above the sky, and request him to guide our intellect. Worship of the sun is an act of acknowledgement (thanksgiving) and a process of receiving this energy. It consists of chanting the Gayatri mantra and other surya mantras and hymns, the practices of surya namaskara and nadi shodhana pranayama and meditation on the sun. One of the five major tantras, Saura tantra, is devoted to the practices of sun worship.
The practice of surya namaskara as it exists today was later added to the original vedic version of sun worship. The bija mantras and surya mantras as used in the practice of surya namaskara in Satyananda Yoga originally belonged to Tricha-kalpa-namaskara of Brahmakarma Samuchchaya, a technique of sun worship.
Yogic philosophy describes two types of energies in our bodies. The first, prana shakti, flowing in pingala nadi, is the solar, positively charged energy with masculine characteristics, and corresponds to the breath in the right nostril. The second, manas shakti, flowing in ida nadi, is the lunar, negatively charged energy having feminine characteristics, and corresponds to the breath in the left nostril. Prana shakti is responsible for physical activity, extroversion, dynamism, courage, leadership qualities, aggression, reasoning and logical understanding, etc. Manipura chakra, the psychic centre also known as the solar plexus, located behind the navel in the vertebral column, is the storehouse of prana shakti. In contrast, manas shakti is responsible for mental activity, introversion, nurture and growth, empathy, qualities of acceptance, adjustment and surrender, creativity, the ability to find non-conventional alternatives, intuitive understanding, artistic abilities, etc.
Both these energies are equally important for dealing with life’s different situations as well as for spiritual growth. The sympathetic and parasympathetic branches of the autonomic nervous system in the physical body may be equated to a great extent with prana shakti and manas shakti respectively. The practice of surya namaskara activates prana shakti and manipura chakra. The Suryopanishad states that people who worship the sun as Brahman become powerful, active, intelligent and acquire good health and long life. The Puranas recommend that one should pray for good health to Lord Sun.
Awakening of prana shakti bestows agility, flexibility, good posture, lean body, good health, physical strength, courage, dynamism, self-confidence and clear thinking. The heightened state of prana shakti is necessary for day-to-day living, when facing the external world and its inbuilt stress.

Research studies

The research studies presented here were carried out in the Dept of Applied Yogic Science of Bihar Yoga Bharati by MSc students as their dissertation/experimental project. The first study by Ravi Shankar (MSc 2001–2003) shows the effect of surya namaskara on pingala/ida or right/left swara dominance. The second study by Nirmala Thomas (MSc 2003–2005) shows the effect of surya namaskara on the level of self-confidence and some aspects of health.


Effect of surya namaskara on swara pattern


Regular practice of surya namaskara for one month will correct ida dominance in asthmatics.


Subjects: 20 asthmatics, 10 females and 10 males, from Barh, Bihar, were selected for the experiment. Their ages ranged from 25 to 45 years. None had any other major disease. Depending on their willingness to practise yoga regularly, they were assigned to either the experimental or the control group.
Parameter: Record of dominance of nasal flow (right or left) at sunrise and sunset time
Procedure: All the subjects were taught the method of checking nasal flow dominance (swara) using their hands. They were given a diary to note down their swara at sunrise and at noon.
The experimental group was introduced to the practice of surya namaskara. They were given two slow and five fast rounds of the practice every day for 30 days. There was no intervention with the control group. Neither of the groups were doing any other yogic practices. They did not make any changes to their lifestyle just prior to or during the experimental period.

Results and analysis

According to the science of swara yoga, the pattern of the swara is predetermined and in tune with the lunar movement. On a given lunar day a certain swara should be dominant at sunrise and at sunset. Deviation from the normal pattern indicates imbalance at one or more kosha levels. At sunrise and sunset, readings were collected on the first and last seven days of the experimental period. These readings were compared to the expected normal swara of that lunar day and time. Readings that deviated from the normal were labelled abnormal and it was noted whether the deviation was towards the left or right nostril.
Table 1 shows the abnormal swara in the first week (pre value) and the last week (post value) of the experiment in the experimental group.
Table 1: Abnormal swara pattern in the experimental asthmatic group
Out of 10 subjects, 7 showed diminished left swara dominance or a change towards right swara dominance and 3 showed insignificant change (See Graph 1).
Table 2 shows the abnormal swara in the first week (pre value) and the last week (post value) of the experiment in the control group.
Table 2: Abnormal swara pattern in the control asthmatic group
Out of 10 subjects, 2 showed more left dominance; 7 showed no or an insignificant change and 1 showed a decrease in left dominance (See Graph 1).


The dynamic practice of surya namaskara stimulates pingala nadi or the right nasal flow.

Some observations on the physical effects of surya namaskara

In another experiment, Dr D. B. Lad (MSc 2000–2002) found that regular practice of surya namaskara reduces body weight and abdominal girth. He experimented with 12 young men (aged 16 to 22 years) from Munger, Bihar, practising 12 dynamic rounds of surya namaskara daily for one month. The results are presented in table 3.
Table 3: Effects of surya namaskara on body weight and abdominal girth


Effects of surya namaskara on level of self-confidence and menstrual problems


Regular practice of surya namaskara for three months will improve self-confidence and relieve minor menstrual complaints in young women


Subjects: Fifty students from Providence Women’s College Hostel, Calicut, Kerala, all young women aged 18 to 23 years, were selected as subjects. None had any major disease. All were living in the same hostel and had the same lifestyle. Fifteen were not interested in doing yoga, and were allotted to the control group. The remaining 35 formed the experimental group.
1. Self-confidence questionnaire ASCI
2. Menstrual history questionnaire
3. General health questionnaire
4. Sitting height (reflecting general self-confidence)
Procedure: The subjects were allotted to either the experimental or control groups according to their willingness to practise yoga regularly. The three questionnaires were administered at the beginning (pre) and at the end (post 3 month) of the experimental period. Sitting height was measured with a measuring tape while they were sitting comfortably on the floor in a cross-legged posture.
The experimental group was guided through the practice of surya namaskara and were practising 12 dynamic rounds by the end of the second week. Mantra chanting or chakra awareness was not included. The yoga class was conducted daily for one month. One student dropped out of the experiment. At the end of the first month the experimental group was asked to fill in the ASCI self-confidence questionnaire. They were asked to continue with the practice on their own. After two more months, i.e. a total of three months of practice, all four parameters were collected again. During this two month period, 20 subjects out of 35 became irregular in their practice and dropped out of the study, so 15 subjects were included in the final data analysis.

Results and analysis

The data on self-confidence was collected three times, pre, at the end of the first month and at the end of the third month, for the experimental group but only twice, pre and at the end of the third month, for the control group. Interpretation of the score is as follows.
7 and belowVery high
45 and aboveVery low
Table 4 shows the ASCI self-confidence questionnaire scores of the experimental and control groups. The results show that after three months of regular surya namaskara practice the self-confidence level improved highly significantly in the experimental group, while in the control group there was very little change (See Graph 2). In the experimental group the mean score dropped from 31.533 to 21.867. Both scores are within the ‘average’ group, but at the extremes of the range, which means the subjects moved from a low-average to a high-average level of self-confidence. Therefore, the results are not only statistically significant, but also significant in practical daily life. Even within one month a change was observable in the 34 subjects who practised surya namaskara for one month, the mean score dropping from 31.56 to 27.7.
Table 4: ASCI self-confidence score after three months
As a physical measure of self-confidence, change in posture was observed by measuring height while the subjects were sitting cross-legged. A self-confident person sits erect and hence the height is comparatively greater than when a person is not confident. Table 5 shows the sitting height of the experimental group of 15 subjects.
Table 5: Sitting height in cm
The menstrual history questionnaire inquired into three aspects of menstrual problems: regularity, menstrual flow and pain accompanying menstruation. In the experimental group one person had an irregular and scanty menstrual flow. She did not benefit from three months of surya namaskara practice. Nine subjects had menstrual pain before the experiment began. At the end of three months of practice, in four the pain had completely stopped and in the remaining five it was reduced (See Graph 3). In the control group two students had irregular periods, none had menstrual flow problems and ten had painful menstruation. There was no change in these problems at the end of the three months (See Graph 3). Table 6 shows the data on menstrual complaints in both groups.
Table 6: Menstrual problems
The general health questionnaire revealed an improved energy level and better health in the experimental group, and almost no change in the control group. Table 7 shows the data regarding change in general health.
Table 7: Change in energy and general health
Health problems reported by subjects


Regular practice of surya namaskara for at least three months raises self-confidence, improves posture, helps manage menstrual complaints and boosts overall general health.


Surya Namaskar Mantras in English and Hindi
Here are the Surya Namaskar mantras in English and Hindi. The Hindi isn’t in Sanskrit. Instead, it’s the Hindi pronunciation with English letters spelling it out for you. You probably already know, but Surya Namaskar – also known as sun salutation – is a Hatha yoga series performed at the beginning of each Hatha Yoga Satyananda and Sivananda class. In this version of Surya Namaska A, from the amazing yoga book Asana, Pranayama, Mudra, Bandha by Swami Satyananda Saraswati, there are 12 yoga asanas. Chanting Surya Namaska mantras adds a certain spirituality and peace to your practice that only chanting can give you.

Surya Namaskar Mantras in English and Hindi
Asana 1 – Pranamasana, Prayer Pose
Hindi: “Om Mitraya Namaha”
English: “Salutations to the friend of all.”
Asana 2 – Hasta Utthanasana, Raised Arms Pose
Hindi: “Om Ravaye Namaha”
English: “Salutations to the shining one.”
Asana 3 – Padahastasana, Hand to Foot Pose
Hindi: “Om Suryaya Namaha”
English: “Salutations to he who induces activity.”
Asana 4 – Ashwa Sanchalasana, Equestrian Pose
Hindi: “Om Bhanave Namaha”
English: “Salutations to he who illumines.”
Asana 5 – Adho Mukha Svanasana, Downward Dog
Hindi: “Om Khagaya Namaha”
English: “Salutations to he who moves quickly in the sky.”
Asana 6 – Ashtanga Namaskara, Salute with Eight Points
Hindi: “Om Punshne Namaha”
English: “Salutations to the giver of strength.”
Asana 7 – Bhujangasana, Cobra Pose
Hindi: “Om Hiranya Garbhaya Namaha”
English: “Salutations to the golden, cosmic self.”
Asana 8 – Adho Mukha Svanasana, Downward Dog
Hindi: “Om Marichaye Namaha”
English: “Salutations to the Lord of the Dawn.”
Asana 9 – Ashwa Sanchalasana, Equestrian Pose
Hindi: “Om Adityaya Namaha”
English: “Salutations to the son of Aditi, the cosmic Mother.”
Asana 10 – Padahastasana, Hand to Foot Pose
Hindi: “Om Savitre Namaha”
English: “Salutations to the Lord of Creation.”
Asana 11 – Hasta Utthanasana, Raised Arms Pose
Hindi: “Om Arkaya Namaha”
English: “Salutations to he who is fit to be praised.”
Asana 12 – Pranamasana, Prayer Pose
Hindi: “Om Bhaskaraya Namaha”
English: “Salutations to he who leads to enlightenment.”

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015


Οι απόψεις του Σωκράτη όπως τις καταγράφει και αναλύει ο Πλάτωνας για την ιδεώδη πολιτεία, η οποία διασφαλίζει στον πολίτη της τον άριστον βίον, εκθέτονται στον διάλογό του που τιτλοφορείται Πολιτεία. Με το παρόν θα εξετάσουμε το χωρίο 427c-445e από το τέταρτο βιβλίο της «Πολιτείας» που προσδιορίζει τις αρετές της πόλεως και το περιεχόμενό τους.

Στον στίχο 427e10 της Πολιτείας η ιδεώδης πολιτεία ενσαρκώνει τις τέσσερις θεμελιώδεις αρετές. Χαρακτηρίζεται από Σοφία, Ανδρεία, Σωφροσύνη και Δικαιοσύνη. Η πόλη είναι σοφή, επειδή οι άρχοντές της (οι φιλόσοφοι-βασιλείς) είναι σοφοί και την καθοδηγούν προς το Αγαθόν. Είναι επίσης ανδρεία, για τον λόγο του ότι οι φύλακες-επίκουροι είναι ανδρείοι και μπορούν να υπερασπιστούν αφενός μεν τη εδαφική της ακεραιότητα αφετέρου δε τις αξίες που προβάλλει το εκπαιδευτικό της σύστημα. Χαρακτηρίζεται από σωφροσύνη, για το γεγονός ότι ανάμεσα στις τρεις τάξεις βασιλεύει η αρμονία, προκύπτουσα από την υποταγή της κατώτερης στις ανώτερες. Είναι ακόμη δίκαιη, επειδή το κάθε στοιχείο εκπληρώνει τη λειτουργία του δίχως να παρακωλύει την αντίστοιχη λειτουργία των άλλων.
Εξετάζοντας, τώρα, εις βάθος κάθε μία από τις παραπάνω αρετές, θα ξεκινήσουμε από την Σοφία. Στον στίχο 428b1 ο Πλάτων, διά στόματος του Σωκράτους, την αναφέρει ως το πρώτο πράγμα το οποίο διακρίνεται καθαρά αναφορικά με το αντικείμενο της συζητήσεως τους. Η Σοφία διαφαίνεται από την δυνατότητα της ορθής κρίσεως, από μέρους της πόλεως. Αυτό φυσικά είναι απόρροια της γνώσης την οποία κατέχουν οι κεφαλές αυτής. Βεβαίως, η διευκρίνιση για τους κυβερνήτες δίδεται παρακάτω, όταν γίνεται διαχωρισμός των ειδών της γνώσης που δύναται να κατέχουν οι διάφορες τάξεις. Έτσι, σύμφωνα με το παράδειγμα που δίδεται, η ξυλουργική γνώση δεν δύναται σε καμία των περιπτώσεων να χαρακτηριστεί σοφή. Κατά τον ίδιο τρόπο αποκλείει από την Σοφία την κατοχή οποιασδήποτε τέχνης, για να καταλήξει στην ορθή κρίση των επικεφαλής της πολιτείας, οι οποίοι θεωρούνται ως οι καθ’ ύλην αρμόδιοι να κατέχουν την αληθινή σοφία. Τους ονομάζει, μάλιστα, ως τέλειους φύλακες της πόλης. Οι ίδιοι αποτελούν, όπως είναι φυσικό άλλωστε, την πλέον ολιγάριθμη κοινωνική ομάδα και βάσει της γνώσεως, η οποία είναι δοσμένη από τη φύση, άρχουν στους υπολοίπους. (Στίχοι 428b1-429a7).
Συνεχίζοντας την αναδίφησή μας στις πλατωνικές αρετές της ιδανικής πολιτείας θα συναντήσουμε στον στίχο 429a8 την αναφορά του συγγραφέως στην Ανδρεία. Εδώ βλέπουμε ότι ο μεν Σωκράτης εξακολουθεί να φιλοσοφεί, να επιχειρηματολογεί και να απευθύνει ρητορικές ερωτήσεις στον Γλαύκωνα, όπου μέσω αυτών συμπεραίνει κάποια πράγματα. Από την άλλη ο Γλαύκων ακούει, μετά της δεούσης προσοχής, τα λεγόμενα του Σωκράτους για τη Ανδρεία, την οποία αντιλαμβάνεται ως ένα είδος σωτηρίας. Στο σημείο αυτό, για την καλύτερη κατανόηση της λειτουργίας της Ανδρείας, παρατίθεται μία παρομοίωση των βαφέων, των βαφών και του βαψίματος με τους στρατιώτες, καθώς και τις αντιλήψεις που τους περνούν μέσα από την εκπαίδευσή τους. Με μία επιδέξια προσέγγιση, παρατηρούμε ότι συνδέει το άνθος, δηλαδή την λαμπρότητα, την στιλπνότητα του χρώματος, το οποίο αν χρησιμοποιηθεί στην βαφή καλά, γίνεται ανεξίτηλο και δεν αφαιρείται, με τους νέους που θα υπηρετήσουν την θητεία τους, εκπαιδευόμενοι με μουσική και γυμναστική. Ταυτοχρόνως, οι νέοι αυτοί οπλίτες θα δέχονται τους νόμους σαν βαφή της ψυχής. Εξάλλου, ο χαρακτήρας που έχουν αποκτήσει, όπως και η ανατροφή που τους έχει δοθεί, τους κάνουν ικανούς να υπακούουν και να διαφυλάττουν την «βαφή» τους. (Στίχοι 429a8-430c6).
Μετά την Ανδρεία ακολουθεί η αναφορά του συγγραφέως, πάντα εντός του διαλογικού πλαισίου, στην Σωφροσύνη στον στίχο 430d1. Εδώ η αρετή της σωφροσύνης εκλαμβάνεται ως ένα είδος αυτοκυριαρχίας και νομιμοφροσύνης. Η αυτοκυριαρχία συνίσταται στην χαλιναγώγηση ορισμένων απολαύσεων και επιθυμιών. Εκείνος που θα το καταφέρει θεωρείται ανώτερος του εαυτού του. Κατά τον ίδιο τρόπο, όποιος αδυνατεί να επιβληθεί του κακού του εαυτού και κυριαρχηθεί από αυτόν θεωρείται χειρότερος και χαρακτηρίζεται ακόλαστος. Αποδεικνύεται, επομένως, κατώτερος των περιστάσεων. Η αυτή κατάσταση λαμβάνει χώρα και στην πόλη. Θεωρείται ανώτερη του εαυτού της όταν συμβαίνει να κυριαρχεί το πλέον εκλεκτό κομμάτι της. Οι λίγοι ικανοί έχουν την δυνατότητα να ελέγξουν, μέσω του ορθού λογισμού τον οποίο έχουν, τις επιθυμίες των πολλών, ακόμη και των πλέον ασήμαντων. Με αυτόν τον τρόπο η κοινωνία ξεπερνά τις απολαύσεις και τις επιθυμίες και ανυψώνεται σε άλλες σφαίρες.
Αναφορικά με την νομιμοφροσύνη, τούτη επιτυγχάνεται όταν τόσο οι κυβερνώντες όσο και οι κυβερνώμενοι τυγχάνουν της ιδίας γνώμης ως προς το ποιοι είναι σωστό και δίκαιο να άρχουν της πόλεως. Κατά συνέπεια, η έννοια της σωφροσύνης εκτείνεται σε όλη την πολιτεία, αποτελώντας το στοιχείο εκείνο της ομοφωνίας και της αρμονικής συνύπαρξης των τάξεων που την απαρτίζουν. (Στίχοι 430d1-432b1).
Μετά λοιπόν και την παρουσίαση της σωφροσύνης ερχόμαστε στην αρετή που απέμεινε και η οποία δεν άλλη από την Δικαιοσύνη (στίχος 432b5 ). 
Είναι αλήθεια ότι το μείζον θέμα που συζητείται στην Πολιτεία είναι η δικαιοσύνη. Το αναφέρει, άλλωστε, ξεκάθαρα ο Σωκράτης στον 433a. Αποτελεί τον θεμέλιο λίθο, βάσει του οποίου θεμελιώνεται όλο το οικοδόμημα της ιδανικής Πλατωνικής Πολιτείας. Βασική αρχή της δικαιοσύνης, όπως την αντιλαμβάνεται ο Πλάτων, αποτελεί το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι μέσα στην πολιτεία, κάθε πολίτης και κάθε τάξη ασχολείται και εργάζεται μόνον στον τομέα του και αποκλειστικά με το αντικείμενό του. 
Ο Σωκράτης την ορίζει ως την ενασχόληση κάποιου με το οικείον του, δηλαδή την Εργασία του. Αυτό θα τον αποτρέψει με το να ασχολείται με ανάρμοστες εργασίες. Ειδικά η πολυπραγμοσύνη (434b7), ανάμεσα στις τάξεις που αποτελούν την πόλη, θεωρείται ζημιογόνος. Φθάνει δε, μέχρι του σημείου να την χαρακτηρίσει κακούργημα. Το σκεπτικό είναι ότι ο καθένας προσφέρει αυτό που δύναται από το πόστο του, ενώ παράλληλα συνεισφέρει στην αρμονική συνύπαρξη και στην κοινωνική πρόοδο. (Στίχοι 432b5-434c6).

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Who Owns Yoga?

Who Owns Yoga?

India's appointment of a "Minister of Yoga" is just the latest development in an ongoing debate about who the practice "belongs" to, and who can rightfully make money from it.

TANYA BASUJAN 12 2015, 7:35 AM ET

Nailing a headstand in yoga class is already pretty difficult—it’s a balancing act that takes many people years to master. But if one of India’s recent initiatives is realized, perfecting the pose might become that much harder: The nation’s government is quietly wondering if someday it will be able to dictate what can be called “yoga” and what can’t.
Last month, Prime Minister Narendra Modi launched an effort to have yoga become recognized first and foremost as an Indian practice grounded in the Hindu tradition. Modi created a new cabinet post for what has been called a “Minister of Yoga,” and picked Shripad Yesso Naik—former member of India's parliament, career politician, and lifelong yogi—for the position.
Already, yoga is being incorporated into India’s schools, hospitals, and police academies, and the government is also pitching in to help create a library of videos documenting the “correct” ways to strike more than 1,500 poses—which represents a centralized response to "unofficial" guidesThese efforts are part of Modi’s larger Make in India campaign, which includes plans to improve the country’s public infrastructure and manufacturing sector. The end goal of Naik’s appointment might be to get a slice of what has become a multi-billion-dollar industry in the U.S. by establishing yoga's Indian-ness.
For India to effectively claim to own yoga, Modi would need to secure what’s called a “geographical indication.” A geographical indication is a formal acknowledgement of location’s importance to a specific product—in the European Union, it’s what protects a fizzy beverage made in the Champagne region of France from imitators produced elsewhere. Geographical indications are bestowed by a country's government trade office, but there isn’t a U.N.-like body to resolve international disputes.

Yoga and its accompanying products (think Lululemon) generate $10 billion annually in the U.S.

 The U.S. Patent and Trade Office acknowledges this vagueness, and as a result there’s a lot of champagne sold in the U.S. that’s not from Champagne, and there’s nothing that France can do about it. Similarly, the E.U. has squabbled with the U.S. for selling cheeses labeled “Rocquefort” and “Mozzarella" without verifying their origins.

What’s working against Modi, in the case of yoga, is that it’d be difficult to establish a concrete geographical connection. Unlike champagne—which is made from grapes grown in a particular region with distinct weather conditions and soil content—yoga can’t be held in your hand.
Practically speaking, securing a geographical indication for yoga would be nearly impossible. “While yoga certainly originated in India,” says Sonia Katyal, a law professor at Fordham University who specializes in intellectual property, “its widespread adoption in the West—including the hundreds of types of yogas created by enterprising westerners like mommy-and-me yoga, nude yoga, dog yoga—makes it a little harder to explain how its Indian origins are always essential the practice or characteristics of yoga today.”
On top of that, enforcement would be a logistical nightmare. “India can protect [a geographical indication] within the country easily,” says May T. Yeung of the Estey Centre for Law and Economics and International Trade. “But what about country to country? You have to watch every yoga studio in the world.”
That said, a geographical indication may not be entirely out of the question. “What’s working on India’s side is the government wants to do this,” Yeung says. “The government is providing significant resources and they have clout.” Still, even with governmental might, Yeung says, forming an effective bureaucracy to regulate yoga most likely won’t happen.
So, ultimately, it looks like little will change anytime soon for the U.S. yoga industry and its 20 million customers. But it’s easy to understand why Modi would explore the possibility: Yoga classes and the accompanying products (think retreats and Lululemon pants) are a $10 billion-a-year industry.
With all that money and cultural influence at stake, it’s not surprising that there’s a debate about where yoga owes its origins, and who, if anyone, it "belongs" to. “There is something about the United States that makes it a particularly booming hotspot for the contemporary yoga market,” says Andrea R. Jain, author of the book Selling Yoga and a professor of religious studies at Indiana University-Purdue University Indianapolis.

Yoga gained an American following in the 60s, when a generation was hungry for a new spirituality.

Jain traces the Western fascination with yoga back to the 1960s, when a generation was hungry for a spirituality that was cleanly different from their parents’ more rigid religious beliefs. “Metaphysical religion is at least as important as evangelicism in shaping American religious history and in identifying what makes it distinctive,” she says, referring to studies by the religious scholar Catherine Albanese that found yoga to be a means by which traditional Christian thought could be blended with Eastern philosophy.
Today, many Americans view yoga simply as a workout, which means that the practice has more or less been broken off from its millennia-old Hindu roots. A few years ago, yoga’s near-complete transition from spiritual practice to trendy fitness activity was marked by a spirited debate. Upset by yoga’s lack of religious connotation, Sheetal Shah, a senior director at the Hindu American Foundation, contacted the publication Yoga Journal asking why it had never linked yoga to Hinduism. She was told that Yoga Journal avoided the connection “because it carries baggage,” which prompted her to launch an initiative, called Take Back Yoga, to highlight yoga's Hindu roots.
In response to Shah’s campaign, groups across the religious spectrum questioned whether there was a place in the ancient practice for yogis of other faiths and whether it was possible for any religion to “own” yoga. Others wondered if religious twists on yoga were contrary to the vision of Swami Vivekananda, the wildly popular monk who introduced yoga to the west and preached interfaith acceptance.
The Washington Post published a series of back-and-forths between one of Shah’s colleagues at the Hindu American Foundation and the physician Deepak Chopra. HAF board member, Dr. Aseem Shukla, and Chopra argued over yoga’s provenance. While the HAF maintained that the West ignores the connection between Hinduism and yoga, Chopra and many yoga instructors have pointed to the Sanskrit invocations peppered throughout a typical yoga practice as evidence that proper dues were being paid. Moreover, Chopra argued that the connection to Hinduism might be weaker than it is often presumed to be, seeing as the archaeological record suggests that yoga predates early Hindu scriptures.
Today, Shah says that “Take Back Yoga” is a misnomer. “We aren’t taking yoga ‘back’ from anyone,” she insists. She says she was simply interested in highlighting yoga's Hindu roots without insisting that it must be practiced by people of a certain religion. That said, she still cares deeply about the distinction between “true” yoga’s respect for the past and American yoga’s relatively superficial concerns.
For Shah, the ultimate goal of yoga remains that of moksha, or spiritual liberation. But for many, apparently, there’s a very different angle from which to approach the issues of cultural ownership and geographical origins: As May Yeung asks with respect to obtaining a geographical indication, “For India, the question really is, 'How much money are you willing to throw at it?'”


Shri Narendra Modi Should Protect The Ancient Science of Yoga from the Atlanteans