Function Disabled

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Niranjan

Νιράντζαν

Ο Σουάμι Νιράντζαν γεννήθηκε στις 4.10’ π.μ. της 14ης Φεβρουαρίου 1960 στο Ρατζναντγκαόν. Ο Σουάμι Σατυανάντα ήρθε να ευλογήσει το νεογέννητο αγόρι, γιατί οι δεσμοί ανάμεσα σε γκούρου και μαθητή είναι ισχυροί, πράγμα που ήταν ήδη φανερό από τότε. Κρατώντας τον σφιχτά επάνω του, ο Σρι Σουάμιτζι ψιθύρισε στα τρυφερά αυτιά του νεογέννητου Νιράντζαν:

Shuddosi, buddhosi, niranjanosi,
samsaar-maya-parivarjitosi.

Αγνέ, φωτισμένε, άσπιλε, μείνε ανεπηρέαστος από τη Μάια, που προκαλεί την αλλαγή σ΄αυτόν τον ωκεανό της σαμσάρα.

Του έδωσε το όνομα Νιράντζαν, "ο άσπιλος, ο αμόλυντος". Πετυχημένο όνομα, αφού μέχρι σήμερα – παρόλο που ζει στον κόσμο της μάγια, ο Σουάμι Νιράντζαν δεν μολύνθηκε απ΄αυτόν. Οι ωραίες αναμνηστικές φωτογραφίες εκείνης της στιγμής αφηγούνται όλη την ιστορία.

Ολόκληρη η οικογένεια πανηγύριζε και ξεχείλιζε από χαρά. Ένα παιδί είναι η μεγαλύτερη χαρά που μπορεί ονειρευτεί ο κάθε γονιός. Επιπλέον, η γέννηση αυτού του παιδιού ήταν εκπληκτική κι απρόσμενη, αληθινό θαύμα θα λέγαμε, αφού η μητέρα του είχε περάσει την ηλικία της τεκνοποιίας. Κι έτσι, από τη γέννησή του κιόλας, από τότε που πρωτομπήκε στον κόσμο, ήταν ένας ήρωας! Τα πρώτα του χρόνια πέρασαν μες στη χαρά της μητρικής αγκαλιάς, τρώγοντας, πίνοντας και παίζοντας, όπως ακριβώς ο Κρίσνα έπαιζε δίχως άλλο στην ποδιά της Γιασόντα. Όποτε έρχονταν οι γονείς του στο άσραμ του Μονγκύρ για να προσκυνήσουν τον γκούρου, ερχόταν κι εκείνος μαζί τους κι έμενε στο νταρμασάλα, γιατί το άσραμ ήταν πολύ μικρό τότε.

Μάνας πούτρα

Πριν γεννηθεί, ήταν ένα όμορφο, αστραφτερό αστέρι στον ουρανό, που περίμενε την πρόσκληση του γκούρου του. Κι ύστερα, μια μέρα, οι ευλογημένοι γονείς του Σουάμι Νιράντζαν, ο Σάτυαμπρατ και η Νταρμασάκτι, οι οποίοι δεν είχαν παιδιά, και οι γιατροί τούς είχαν πει ότι έπρεπε να εγκαταλείψουν κάθε ελπίδα ότι κάποτε θ΄ αποκτούσαν, είχαν την έμπνευση να ζητήσουν ένα παιδί από τον Σουάμι Σατυανάντα. Ήταν ο γκούρου τους κι εκείνοι οι πιο κοντινοί μαθητές του. Έτσι, συνόδευσαν τον Σουάμι Σατυανάντα στο Γκανγκότρι και, καθώς βουτούσε στα παγωμένα νερά του ιερού Γάγγη, τον πλησίασαν και του ζήτησαν να τους δώσει την ευλογία ενός παιδιού. Ο Σουάμι Σατυανάντα πήρε με τις χούφτες του νερό του Γάγγη και το έριξε πάνω τους, ευλογώντας τους με θεϊκές και ισχυρές δονήσεις. Είπε: “Σας δίνω ένα γιο, αλλά θα πρέπει να μου τον επιστρέψετε”. Ήταν καταχαρούμενοι και ορκίστηκαν ότι θα το κάνουν.

Το Γκανγκότρι, ο θεϊκός τόπος όπου κατοικούν οι ρίσι, οι μούνι, οι ντέβι και οι ντέβατα, και που ξεχειλίζει από εκλεπτυσμένες και αγνές δονήσεις, είναι το μέρος όπου οι γονείς του συνέλαβαν ένα παιδί. Τον Σουάμι Νιραντζανανάντα, τον μάνας πούτρα τού Σουάμι Σατυανάντα. Ο γκούρου του είχε καλέσει το όμορφο αστέρι από τον ουρανό, που περίμενε την πρόσκλησή του από πολύ καιρό. Ακόμα και πριν από τη σύλληψη, ο Σουάμι Σατυανάντα είχε ορίσει τον Σουάμι Νιράντζαν διάδοχό του. Η χρονιά ήταν το 1959 και το μέρος όπου ζούσαν ήταν το Ρατζναντγκαόν, στο Μάντυα Πραντές.

Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου τού Σουάμι Σατυανάντα: “Το 1959, όταν πήγα στο Γκανγκότρι, ήταν μαζί μου ο Σάτυαμπρατ και η Νταρμασάκτι, ο πατέρας και η μητέρα του Νιράντζαν. Κάναμε μπάνιο στον Γάγγη, όταν ο Σάτυαμπρατ έκανε μια παράκληση: ‘Σουάμιτζι, οι γιατροί είπαν ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να συλλάβει, παρακαλώ δώσε κάτι στην Νταρμασάκτι’. Απάντησα: ‘Δεν υπάρχει παιδί στο πεπρωμένο της, υπάρχει όμως παιδί στο δικό μου πεπρωμένο. Ναι, θα σας δώσω κάτι, αλλά θα πρέπει να το επιστρέψετε’. Η Νταρμασάκτι συμφώνησε, λέγοντας ‘Ναι, θα το επιστρέψω’. Είχαμε ένα είδος σχέσης, στην οποία ακολουθούσαν πάντοτε τις οδηγίες μου και συμφωνήσαμε. Είπα λοιπόν ‘εντάξει, πάρε μια απόφαση ότι θα μου δώσεις αυτό το παιδί και δεν θα το κρατήσεις για τον εαυτό σου’. Έτσι πάρθηκε η απόφαση. Αν είχαν κρατήσει τον Νιράντζαν, δεν θα είχε επιβιώσει, γιατί ο Νιράντζαν είναι ο μάνας πούτρα μου, γιος γέννημα του νου.

Ο Νιράντζαν γεννήθηκε και ο Σάτυαμπρατ μού τον επέστρεψε. Πείτε μου λοιπόν τώρα, ήταν αυτό απώλεια για τον ίδιο; Ναι, υπήρξε κάποια απώλεια – το ότι δεν απέκτησε νύφη! Όμως, στον κόσμο αυτό υπάρχει πλημμυρίδα από γιούς και νύφες. Σήμερα είναι πολύ δύσκολο ακόμα και να τους θρέψεις. Όσο λοιπόν λιγότεροι οι γιοί κι οι νύφες, τόσο το καλύτερο. Άρα, ίσως κι άλλοι θα έπρεπε να κάνουν τάματα σαν κι αυτό του Σάτυαμπρατ και της Νταρμασάκτι!”

Θεϊκό φως

Κατά τη διάρκεια της ιστορικής Σατ Τσάντι Μαχαγιάγκυα στη Ρίκια το 1995, ο Σουάμι Σατυανάντα αναγνώρισε επισήμως την υποδειγματική ζωή τού Σουάμι Νιράντζαν όταν είπε, ενώπιον όλων των συμμετεχόντων:

Κι έτσι, σήμερα ο Σουάμι Νιράντζαν έλαβε τη μύησή του. Η μύηση αυτή έχει τώρα ολοκληρωθεί. Η Μητέρα θα είναι ο μάρτυρας, κι εσείς όλοι επίσης. 

Παραδίδω στον Σουάμι Νιράντζαν τα δυο μεγαλύτερα στοιχεία της ταντρικής μου ζωής, το σφάτικ μάλα και το σφάτικ λίνγκαμ. Αισθάνομαι σίγουρος ότι θα σας καθοδηγήσει όλους μέσα απ΄ την σκοτεινιά που σας περιβάλλει. Όποτε υπάρχει σκοτάδι στη ζωή σας και ξεχνάτε το δρόμο, εκείνος είναι που μπορεί να σας πει πού να πάτε και τι να κάνετε. Ο Σουάμι Νιράντζαν ξεκίνησε τη δωδεκαετία του το 1983 και τώρα την έχει ολοκληρώσει. Είναι κοντά μου από τότε που γεννήθηκε, αλλά το 1983 τού ανέθεσα τη διαδοχή, και τώρα έχουμε 1995. Πέρασαν δώδεκα χρόνια και έδωσε τις αποδείξεις του. Για δώδεκα χρόνια έζησε μια σκληρή και αυστηρά πειθαρχημένη ζωή.

Οι περισσότεροι σανυάσιν του νέου Μονγκύρ δεν με γνωρίζουν. Είμαι εξίσου άγριος με τον Μπόλεναθ. Δεν είμαι, κι ούτε υπήρξα ποτέ γλυκός γκούρου. Πολλοί μαθητές απέτυχαν γιατί σκέφτονταν ‘Τι είδους γκούρου είναι αυτός; Ένας γκούρου δεν θα ΄πρεπε να θυμώνει, ένας γκούρου δεν θα ΄πρεπε να κάνει αυτό κι εκείνο’. Αλλά ο Σουάμι Νιράντζαν με δέχτηκε όπως είμαι. Αν ένας μαθητής δεν δεχτεί τον γκούρου όπως είναι, δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε διέξοδος γι΄αυτόν. Δεν θα ΄πρεπε να θέλετε να προσαρμόζεται ο γκούρου στην εικόνα σας. Κι έτσι, ο Σουάμι Νιράντζαν πέτυχε πλήρως. Δεν τον υπέδειξα ως διάδοχο έχοντάς τον καθοδηγήσει προηγουμένως. Πριν ακόμα γεννηθεί, προτού να τον συλλάβει η μητέρα του, είπα στον πατέρα και στη μητέρα του: ‘Ο διάδοχός μου θα γεννηθεί από εσάς’. Η Σουάμι Νταρμασάκτι τον γέννησε και βρίσκεται κι εκείνη σήμερα εδώ.

Σήμερα η Μητέρα Θεά είναι ο μάρτυρας κι εσείς όλοι είσαστε οι μάρτυρες του ότι παρέδωσα τους δυο ανεκτίμητους θησαυρούς της πνευματικής μου ζωής στον Σουάμι Νιράντζαν. Ο ένας είναι ένα κρυστάλλινο μάλα και ο άλλος είναι το κρυστάλλινο λίνγκαμ. Ο Σουάμι Νιράντζαν δούλεψε πολύ σκληρά. Γενικά οι μαθητές θέλουν να βλέπουν τον γκούρου τους σύμφωνα με την εικόνα που έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι. Σε τέτοια περίπτωση, ο μαθητής γίνεται ο γκούρου και ο γκούρου ο μαθητής. Αλλά ποτέ δεν προσπάθησε να με δει κατ΄εικόνα του. Είχε πάντοτε το αίσθημα ‘οτιδήποτε θελήσεις να κάνω, θα το κάνω’. Υπήρξα πάντοτε σκληρός γκούρου, αλλά ο Σουάμι Νιράντζαν με δέχτηκε όπως ήμουν. Αν πραγματικά θέλετε να βρείτε τον γκούρου σας, θα πρέπει να τον δεχτείτε με την αληθινή του μορφή. Όταν αποφασίσετε ότι ‘αυτό το πρόσωπο είναι ο γκούρου μου’, θα πρέπει να το αποδεχτείτε όπως είναι. Προσπαθήστε να διαπλάσετε τον εαυτό σας σύμφωνα με τη μορφή του και μην διαπλάθετε εκείνον σύμφωνα με τη δική σας μορφή.

Είναι πολύ δύσκολο να είσαι μαθητής. Κανένας δεν γίνεται μαθητής απλά με το να πάρει μύηση ή με το να καπνίσει την πίπα του γκούρου. Όταν ένας μαραγκός θέλει να φτιάξει κάτι από ένα κομμάτι ξύλο, βλέπει με τη φαντασία του αυτό στο οποίο θα δώσει μορφή και το μορφοποιεί με τον δικό του τρόπο. Το ξύλο κόβεται, σμιλεύεται και λιμάρεται, αλλά δεν αμφισβητεί τον μαραγκό. Με τον ίδιο τρόπο, κι ένα κομμάτι πανί δεν αμφισβητεί το ράφτη. Το δέρμα δεν αμφισβητεί τον παπουτσή. Όρισα τον Σουάμι Νιράντζαν διάδοχό μου το 1983. Τώρα η δωδεκαετία του συμπληρώθηκε και του παρέδωσα το σφάτικ μάλα και το σφάτικ λίνγκαμ. Έχω απόλυτη πίστη ότι θα έρθει σαν θεϊκό φως στην πνευματική σας ζωή και ότι θα λάβετε τα πάντα από αυτόν”.

Πεπρωμένο

«Ο Σουάμι Νιράντζαν, είναι η επιτομή του μαθητή. Κάθε ένας μαθητής χρειάζεται να προσπαθήσει να τον μιμηθεί, αν θέλει να έχει μια επιτυχημένη μαθητεία. 
Αυτός είναι ο σκοπός της γέννησής του: Να δείξει στον κόσμο πώς θα πρέπει ένας μαθητής να ζει, να πράττει, να σκέφτεται, να εκτελεί τα καθήκοντά του. Αυτό είναι το μάθημα που θα διδάξει στον κόσμο: Πώς να είσαι μαθητής.
Είναι δύσκολο να εξηγήσεις αυτή την εξαιρετικά ιδιαίτερη σχέση μεταξύ δύο προσώπων, η οποία, αν και συντελείται σε πολλά επίπεδα, είναι κυρίως πνευματική. Το πεπρωμένο φέρνει κοντά γκούρου και μαθητή. Ο γκούρου μπαίνει στη ζωή του μαθητή για να τον ανυψώσει και, σε μερικές περιπτώσεις, ο γκούρου αναζητεί πράγματι το μαθητή εκείνο στον οποίο γνέφει το πεπρωμένο. Το πεπρωμένο έχει τις προτιμήσεις του και μια απ΄αυτές είναι ο Σουάμι Νιράντζαν. Καθότι, τον ακούμπησε στα γόνατα του γκούρου του.» ~ Σουάμι Σατσάνγκι (απόσπασμα απο το βιβλιαράκι «Προχωρώντας…», 2008)

Κάποτε ρώτησαν τον Σουάμι Νιράντζαν: Έχουμε ακούσει ότι υπάρχουν διαφορετικοί τύποι Γκούρου, όπως οι Γιογκικοί Γκούρου, Γκυάνα Γκούρου, Ταντρικοί Γκούρου, Μπραχμανίοθα Γκούρου. Ποια είναι η διαφορά και τι τύπος Γκούρου είστε εσείς;

Ο Σουάμι Νιράντζαν είπε: 
Εγώ είμαι ένας Τσέλα Γκούρου (Μαθητής Γκούρου). 
Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι Γκούρου και περισσότεροι από αυτούς που αναφέρονται στα βιβλία. Αυτά τα ονόματα στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν τη μέθοδο που χρησιμοποιεί ένας Γκούρου για να μεταβιβάσει την ενέργεια. Αν μελετήσετε τις Τάντρες, στις οποίες έχουν περιγράφει διαφορετικοί τύποι Γκούρου, θα βρείτε επίσης Χελώνες (Κάτσσα Γκούρους).
Μπορεί να υπάρχει ένας άγιος, ο οποίος δε μιλάει ή δε διδάσκει  τίποτε εξωτερικά, απλώς κάθεται σ’ ένα μέρος, αλλά οι άνθρωποι πηγαίνουν σ’ αυτόν και κάθονται στην παρουσία του για λίγη ώρα και αισθάνονται ωραία, σε ειρήνη με τον εαυτό τους.
Δεν υπάρχει ομιλία, καμμιά φανερή επικοινωνία οποιουδήποτε είδους. Μετά φεύγουν. Αυτός είναι ένας Γκούρου, γιατί μεταδίδει την ενέργειά του σιωπηλά.
Υπάρχουν Ταντρικοί Γκούρους που χρησιμοποιούν τα συστήματα της Τάντρα για να εξυψώσουν τη συνειδητότητα των μαθητών τους.
Αυτό γίνεται κυρίως μέσα από την άμεση μεταβίβαση ενέργειας, μετά από την κατάλληλη προετοιμασία του μαθητή. Ο Μπάμπα Νιτυανάντα, ο Γκούρου του Σουάμι Μουκτανάντα, ήταν ένας Ταντρικός Γκούρου. Ο Σουάμι Γιογκανάντα ήταν ένας Γιογκικός Γκούρου. Ασχολήθηκε περισσότερο με την εξέλιξη της συνειδητότητας μέσα από την άσκηση της Κρίγια Γιόγκα. Ο Σουάμι Βιβεκανάντα ήταν ένας Γκυάνι Γκούρου. Δεν δίδαξε καμμιά πρακτική. Ενέπνεε ανθρώπους, άνοιγε καινούργιες πόρτες αντίληψης μόνο μέσα από την ομιλία. Άγγιζε ορισμένες πλευρές της διάνοιας, οι οποίες ανάγκαζαν τον ακροατή να ξανασκεφτεί, ν’ αλλάξει και να τροποποιήσει τις ιδέες του. Ο Ραμακρίσνα Παραμαχάμσα ήταν ένας Ταντρικός Γκούρου, λάτρης της πλευράς της μητέρας, της Κάλι, και επίσης ένας μεταβιβαστής της σάκτι. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις, όταν ο Σουάμι Βιβεκανάντα τον ρώτησε αν είχε δει το Θεό και αν μπορούσε να του δείξει το Θεό, απλώς άγγιξε το μέτωπο του Σουάμι Βιβεκανάντα και εισήλθε σε έκσταση,
Ο Σουάμι Σιβανάντα ήταν ένας Βενταντικός Γκούρου που συνδύαζε την ουσία της μπάκτι και της γκυάνα.
Ο Παραμαχάμσατζι Σατυανάντα αποδείχθηκε ότι είναι ένας Ταντρικός Γκούρου, που χρησιμοποιεί τις αρχές της μεταβίβασης και χρησιμοποιεί τη Γιόγκα ως ένα μέσο προετοιμασίας.
Εγώ αποδεικνύομαι ένας Τσέλα Γκούρου, που προσπαθώ να εμπνεύσω και να εξυψώσω άλλους μέσα από τα διδάγματα που έχω λάβει από τον Γκούρου μου. ~ Σρί Παραμαχάμσα Σουάμι Νιράντζαν Ανάντα

Ένας αληθινός μαθητής

Η Σουάμι Σατσάνγκι μιλάει για τον Σουάμι Νιράντζαν
(απόσπασμα απο το βιβλιαράκι «Προχωρώντας…», 2008)

Μονίμως ονειρευόμαστε και αποζητούμε τη χάρη του γκούρου, όμως θα πρέπει να υπάρχει παατράτα, δηλαδή τα κατάλληλα προσόντα προκειμένου να τη δεχτούμε. Μόνο ένα άδειο δοχείο μπορεί να δεχτεί τη βροχή που πέφτει απ’ τους ουρανούς. Από ένα δοχείο γεμάτο ή τρύπιο, το νερό της βροχής ή θα ξεχειλίσει ή θα χυθεί. Το πρώτο προσόν του μαθητή είναι ότι οφείλει να αδειάσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα γίνει φυτό, στουρνάρι ή ηλίθιος. Το αντίθετο, για ν΄ αδειάσει κανείς, για να ξεμάθει τα πάντα, απαιτούνται τεράστιο θάρρος, βεβαιότητα, αποφασιστικότητα, ακλόνητη πίστη, εμπιστοσύνη και υψηλή επίγνωση. Αληθινός μαθητής είναι εκείνος στον οποίο αυτές οι ποιότητες είναι έμφυτες. Δεν έχει ανάγκη να καλλιεργήσει τις ποιότητες ή να προσπαθήσει να γίνει έτσι, απλώς είναι έτσι.

Είναι εξαιρετικά σπάνιο να βρεις έναν αληθινό γκούρου κι εξίσου σπάνιο, αν όχι περισσότερο, να βρεις έναν αληθινό μαθητή. Το σημαντικό στην πνευματική ζωή είναι η μαθητεία, όχι η θέση του γκούρου. Αληθινός μαθητής είναι εκείνος που μέσα του έχει ανθίσει το πνεύμα της παράδοσης. Αναπνέει και ζει σε επικοινωνία με τον γκούρου του, στον οποίο έχει παραδοθεί. Τότε οι δυο τους είναι σαν δυο σώματα με μία άτμαν, μία ψυχή. Το να συναντήσει κάποιος στη διάρκεια της ζωής του ένα τέτοιο ζεύγος είναι μια πολύτιμη ευκαιρία, γιατί τέτοιος γκούρου και τέτοιος μαθητής είναι προορισμένοι ο ένας για τον άλλο. Οι δυο τους συνοψίζουν την ιερή και αρχαία γκούρου-σίσυα σαμπάντ, δηλαδή τη σχέση γκούρου-μαθητή.

Είναι εύκολο να γίνεις οτιδήποτε σ΄αυτή τη ζωή: Γιατρός, δικηγόρος, επιστήμονας, επιχειρηματίας, πολιτικός, μηχανικός, καθηγητής. Πρόκειται για επιτεύγματα που η κοινωνία επικροτεί. Υπάρχει ωστόσο ένα επίτευγμα που η κοινωνία δεν το επικροτεί απλώς, αλλά και το τιμά, κι αυτό είναι να γίνει κάποιος σίσυα ή μαθητής, με την αληθινή έννοια της λέξης. Είναι πράγματι το δυσκολότερο επίτευγμα στο οποίο μπορεί ένας άνθρωπος να προσβλέπει.

Η μαθητεία απαιτεί αυτοπειθαρχία, παράδοση, αφοσίωση, ειλικρίνεια, ταπεινότητα, απουσία εγωϊσμού και, το πιο δύσκολο απ΄όλα, απόλυτη σύνδεση με τις πνευματικές συχνότητες του γκούρου. Με άλλα λόγια, για να γίνεις μαθητής θα πρέπει να ζεις με υψηλότερη επίγνωση. Θα πρέπει να ανυψώσεις την επίγνωσή σου μέχρι την επίγνωση του γκούρου, ώστε να μπορείς να τον ακολουθήσεις στη σκέψη, το λόγο, την πράξη. Είτε είσαι ξύπνιος είτε κοιμάσαι, είτε είσαι κοντά στον γκούρου είτε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά του, οι συχνότητες της σκέψης του γκούρου θα πρέπει να φτάνουν σε σένα.

Ένας τέτοιος μαθητής μετατρέπεται σε αποτελεσματικό φορέα της γνώσης του γκούρου και μπορεί να μεταδώσει την ενέργεια του γκούρου στους πάντες. Δεν είναι εύκολο, γιατί τότε ο μαθητής δεν έχει καμιά ατομικότητα, παύει να υπάρχει. Μετατρέπεται σε όργανο και ο γκούρου λειτουργεί διαμέσου του.

Πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι εμφανίστηκαν βέβαια σ΄αυτόν τον κόσμο, ιδιοφυΐες κάθε είδους, που διέπρεψαν στην επιστήμη, τη μουσική, την τέχνη, το χορό, την εκπαίδευση. Πολλοί οι γίγαντες της διανόησης και οι ήρωες στους χώρους της άθλησης, των παιχνιδιών και της ψυχαγωγίας. Καθένας τους έζησε ιδιαίτερα γεγονότα στη ζωή του, που αποτελούν ίσως υλικό για καλές αφηγήσεις. Όμως δεν είναι αυτός ο σκοπός τούτου εδώ του αφιερώματος, κι ούτε το αφιέρωμα αυτό σκοπεύει να εξυμνήσει τη ζωή οποιουδήποτε.

Σκοπός αυτών εδώ των λέξεων είναι μονάχα ένας, να αποδώσουν την ουσία της σισυάτουα, της μαθητείας, που την ενσαρκώνει ο Σουάμι Νιράντζαν και που είναι η σημαντικότερη ιδιότητα για την εξέλιξη του εαυτού. Αν κάποιος μπορεί να γίνει σίσυα, με την αληθινή έννοια της λέξης, τότε δεν χρειάζεται κανένα άλλο στοιχείο για εξέλιξη. Ακόμα κι αν δεν ασκείστε στη γιόγκα, δεν έχει σημασία. Η εξέλιξη θα επιταχυνθεί και θα προχωρήσει με πολύ γρήγορο βήμα και θα μπορέσετε να πετύχετε οτιδήποτε, ακόμα και αυτοπραγμάτωση εδώ και τώρα.

Σύνδεση

Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο Σουάμι Σατυανάντα, ο οποίος διατηρούσε αυτού του είδους τη σχέση με τον γκούρου του, τον Σουάμι Σιβανάντα, κι ο οποίος λέει για τον γκούρου του: “Το να σκέφτεσαι τον Σουάμι Σιβανάντα είναι γιόγκα”. Ήταν τέτοια η σύνδεσή τους ώστε γνώριζε πάντοτε εκ των προτέρων ή και προέλεγε τι θα κάνει ο Σουάμι Σιβανάντα ή τι σκεφτόταν, επειδή ζούσε και ανέπνεε στο μήκος κύματος του γκούρου του. Ήταν απόλυτα συντονισμένος. Κι έτσι καμιά σημασία δεν είχε αν ζούσε μαζί του ή πολύ μακριά του. Ήταν σε θέση να μεταφέρει οπουδήποτε τη γνώση του γκούρου του. Σήμερα είμαστε σε θέση να δούμε τα αποτελέσματα.

Η επίγνωσή του για τον γκούρου του ήταν και είναι τόσο βαθιά ώστε την ίδια στιγμή που ο Σουάμι Σιβανάντα άφησε το σώμα του, ο Σουάμι Σατυανάντα είχε το ντάρσαν του και τον είδε πάνω σε μια βάρκα, να στρέφει το τιμόνι προς εκείνον. Άκουσε κοχύλια να ξεφυσούν και ακόμα και τα νερά του Γάγγη τον πιτσίλισαν.

Τόσο ζωντανή ήταν η εμπειρία ώστε, όταν βγήκε από το ντάρσαν, είδε ότι τα ρούχα του ήταν βρεγμένα. Αμέσως ο Σουάμι Σατυανάντα, ο οποίος βρισκόταν στο Ανάντα Μπάβαν στο Μονγκύρ εκείνη τη στιγμή, κατάλαβε ότι ο Σουάμι Σιβανάντα είχε εισέλθει στο μάχασαμαντι κι αμέσως αναχώρησε για το Ρισικές για να προσκυνήσει.

Δεν είχα την τύχη να τους δω μαζί και να γίνω μάρτυρας της βαθιάς τους σύνδεσης, έχω όμως δει από πολύ κοντά το ίδιο βάθος στη σχέση του Σουάμι Νιράντζαν με τον γκούρου του, τον Σουάμι Σατυανάντα.

Απόφαση

Σε ηλικία τριών ετών είχε ήδη αποφασίσει. Για φανταστείτε το! Σε ηλικία τριών ετών, όταν άλλα παιδιά δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτα άλλο από παιχνίδια και κούκλες, ο Σουάμι Νιράντζαν είχε αποφασίσει ότι ήθελε να γίνει σαννυάσιν, στην υπηρεσία του γκούρου του.

Μολονότι οι γονείς του γνώριζαν ότι αυτός ήταν ο θεϊκός στόχος της γέννησής του και τον υποστήριζαν, όλοι οι θείοι και οι θείες του, που είχαν ξετρελαθεί μαζί του, ήθελαν να τον πάρουν πίσω δια της βίας. Τότε ο μικρός Νιράντζαν έκανε ντάρνα, απεργία, κι αρνιόταν να φάει και να πιει οτιδήποτε. Ακόμα και τα ωραία ρούχα που έφτιαχναν ειδικά για κείνον, τη νύχτα τα έσκιζε όταν όλοι κοιμόταν και φορούσε γκέρου. Όταν το πρωί, με το ξύπνημα, τον ρωτούσαν για τα σκισμένα ρούχα, τους έλεγε ότι είχε έρθει ένας ποντικός και τα έσκισε.

Ο Σρι Σουάμιτζι μάς λέει ότι ο Σουάμι Νιράντζαν ήρθε στο Μονγκύρ όταν ήταν τεσσάρων χρόνων για να πάρει σαννυάσα κι ότι του δόθηκε άδεια να μείνει. Όμως η θεία του, η αδελφή της μητέρας του, ήρθε και τον πήρε πίσω. Εκείνη ήθελε να μείνει ο Νιράντζαν στο σπίτι, να φοράει παντελόνια, πουκάμισο, γραβάτα, παλτό, και να μελετήσει το αλφάβητο από ένα αγγλικό αναγνωστικό, όπως τα άλλα παιδιά, κι έτσι του φόρεσε ωραία ρούχα. Αλλά την επομένη ο Νιράντζαν είχε κάνει τα καλά του ρούχα κομματάκια. Όταν τον ρώτησαν τι συνέβη, απάντησε: “Ένα ποντικάκι μέσα μου κουρέλιασε τα ρούχα. Το ποντικάκι το λένε σανυάσα”. Ο Σουάμι Νιράντζαν αρνιόταν να φάει. Στο τέλος η θεία του τον έφερε πίσω και είπε: ‘’Σουάμιτζι, είναι το μοναδικό παιδί των γονιών του”. Κι εγώ είπα: “Τότε πάρτε τον πίσω. Ποιος σας εμποδίζει; Όχι πάντως εγώ”. Όμως ο Σουάμι Νιράντζαν αρνήθηκε να πάει μαζί της.

“Πείραμα” 

Τελικά ο Νιράντζαν νίκησε και τον ξανα έφεραν στο άσραμ. Ο Σουάμι Σατυανάντα είπε στον Σουάμι Νιράντζαν ότι έπραξε το σωστό μην πηγαίνοντας στο σχολείο. “Του έλεγα πάντοτε ότι έχασα πολλά χρόνια σε ανώφελες σπουδές, ενώ εκείνος μπορούσε να τα κερδίσει όλα αυτά τα χρόνια”. Η απόφαση αυτή έδωσε στον Σουάμι Νιράντζαν ένα φυσικό πλεονέκτημα σε σχέση με άλλους, γιατί ξεκίνησε νωρίς και ήταν σε θέση να ολοκληρώσει τα πάντα σε νεαρή ηλικία.

Είναι σκέτη απόλαυση ν΄ακούς από τον Σρι Σουάμιτζι ιστορίες από αυτά τα πρώτα χρόνια του Νιράντζαν στο άσραμ. Όντας ο νεαρότερος οικότροφος του άσραμ, κατάφερνε βέβαια ό,τι ήθελε. Αν ρωτήσετε τους σουάμι που ήταν στο άσραμ εκείνη την εποχή, ο καθένας τους έχει να διηγηθεί κι από μια ιστορία.

Ο Σρι Σουάμιτζι λέει: Νομίζω πως οι γκούρουμπαϊ του μπορούν να σας τα πουν πιο καλά για κείνα τα πρώιμα χρόνια του. Το μόνο που ξέρω είναι ότι όταν ο Νιράντζαν ήταν παιδί, την ώρα που κοιμόταν, μπορούσες να τον μετακινήσεις μαζί με το τσόουκι του, το ξύλινο κρεβατάκι του, και να τον πας οπουδήποτε, δεν έπαιρνε καν είδηση. Κοιμόταν σαν κούτσουρο! Ενώ κοιμόταν, οι σουάμι τον έβγαζαν από το κρεβατάκι του και τον μετέφεραν από τη μία άκρη του άσραμ ώς την άλλη. Ήταν πολύ σκανταλιάρηδες, όχι όμως μπροστά μου. Τα ήξερα όλα, αλλά ποτέ δεν θεώρησα ότι αυτή η παιδαριώδης συμπεριφορά τους ήταν κάτι αρνητικό.

Το άσραμ ως παιδική χαρά

Από το 1964 μέχρι το 1970, από τα τέσσερα μέχρι τα δέκα του χρόνια, ο Σουάμι Νιράντζαν έζησε στο αρχικό άσραμ του Μονγκύρ, το οποίο χτίστηκε χάρη σ΄έναν από τους πιο αφοσιωμένους πιστούς και υποστηρικτές του Σουάμι Σατυανάντα, τον κύριο Κενταρνάθ Γκοένκα. Το μικρό αυτό άσραμ, στο οποίο ο Σρι Σουάμιτζι έκανε την έναρξη του γιογκικού του κινήματος, επρόκειτο σύντομα να εξελιχθεί σε κέντρο για πνευματικούς αναζητητές από ολόκληρο τον κόσμο, εκείνη όμως την εποχή ήταν η παιδική χαρά του Σουάμι Νιράντζαν, που πήγε εκεί για να ζήσει με τον γκούρου του.

Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Σουάμι Σατυανάντα, εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ ιδιαίτερα, γιατί το άσραμ είχε τότε πολύ λίγους οικότροφους, που ήταν όλοι υπό την άμεση εποπτεία του Σρι Σουάμιτζι. Δούλευαν σκληρά για να εμπεδώσουν όλα όσα δέχονταν από εκείνον. Η στενή σχέση με τον γκούρου, η συνεχής παρουσία του, έδιναν τόση έμπνευση ώστε εκείνα τα παιδικά χρόνια του Σουάμι Νιράντζαν, καθώς και όλων των ανθρώπων που ζούσαν τότε εκεί, δεν μπορούν ούτε να λησμονηθούν ούτε να σβηστούν ποτέ. Έχουν εντυπωθεί για πάντα ως πολύτιμες στιγμές, τις οποίες ξαναζεί κανείς τώρα μόνο σαν αναμνήσεις.

Τις πρώτες μέρες μετά την άφιξή του στο μικρό, απλό, λιτό και πρωτόγονο άσραμ του Μονγκύρ, μπήκε στην παρέα των σουάμι, οι οποίοι, αν και νέοι, ήταν ωστόσο όλοι τους μεγαλύτεροι από αυτόν. Εκείνο τον καιρό ο Σουάμι Σατυανάντα δίδασκε όλα τα μαθήματα ο ίδιος κι έτσι ο απέραντα τυχερός Νιράντζαν έμαθε, μαζί με τα άλλα παιδιά, πώς να απαγγέλλει την Μπαγκαβάντ Γκίτα από τον Σρι Σουάμιτζι. Οργάνωναν συχνά αγώνες με αντικείμενο την αποστήθιση των κεφαλαίων και των στίχων της Γκίτα και, μολονότι δεν είχαν ακόμη κατακτήσει πολύ υψηλές επιδόσεις, άρχισαν να αισθάνονται πολύ περήφανοι για τα επιτεύγματά τους.

Μια μέρα, για να κάνουν επίδειξη στον γκούρου τους, πήγαν με απροσμέτρητη αλαζονεία στον Σρι Σουάμιτζι και του είπαν ότι ήταν έτοιμοι να επιδείξουν την παλικαροσύνη τους απαγγέλλοντας την Μπαγκαβάντ Γκίτα. Το πρώτο κεφάλαιο πήγε καλά, αλλά όταν έφτασαν στο δεύτερο έκαναν ένα λάθος. Βεβαίως, ένα λάθος από τόσο αρχάριους δεν ήταν μέγα ζήτημα, αλλά η υπεροψία που είχαν αναπτύξει, χωρίς να έχουν φτάσει σε υψηλού επιπέδου επιδόσεις, έπρεπε να τονιστεί. Κι έτσι, προκειμένου να τους δώσει ένα μάθημα ταπεινότητας το οποίο δεν θα ξεχνούσαν ποτέ, ο Σρι Σουάμιτζι τους είπε να σταθούν στο ένα πόδι και να απαγγείλουν ολόκληρη την Γκίτα. Στάθηκαν λοιπόν στο ένα πόδι απαγγέλλοντας την Μπαγκαβάντ Γκίτα, και, εντελώς φυσιολογικά, όλο τους το σύστημα, της κύστης συμπεριλαμβανομένης, ξεχείλισε ώσπου να ολοκληρώσουν την απαγγελία και να τους ελευθερώσει ο Σρι Σουάμιτζι. Ο μικρός Νιράντζαν έτρεξε στο μπάνιο κι έμεινε εκεί για μισή ώρα περίπου. Όταν βγήκε, ο Σρι Σουάμιτζι ήταν χαμογελαστός και είπε: “Να πως πολλά λίτρα από τοξίνες βγήκαν από το σώμα“. Το λαμπερό χαμόγελο του Σρι Σουάμιτζι στάθηκε αρκετό για να διώξει όλη την αγωνία την οποία κουβαλούσε και τον έκανε να εκτιμήσει το μάθημα: Η αλαζονεία και η έπαρση μειώνουν τον αντίκτυπο των επιτευγμάτων σας

Αφυπνίζοντας το σπόρο της γνώσης

Σαν παιδί ο Σουάμι Νιράντζαν ήταν σαφώς ένας επιστήμονας. Αργότερα έγινε Σουάμι, όπως όλοι γνωρίζουμε. Αλλά όποτε και όπου ήταν ένας επιστήμονας σε όλους τους τομείς. Συνήθιζε να διαλύει μηχανές και διάφορους επινοημένους μηχανισμούς, απλώς και μόνο για να μπει στο σύστημά τους και να δει πώς δουλεύουν. Συνήθιζε να ατενίζει τα αστέρια με τόση σοβαρότητα, ώστε ο Σουάμι Σατυανάντα του μιλούσε για το γαλαξία και τους πλανήτες, κι αυτή είναι πιθανότατα η πιο αξιομνημόνευτη παιδική του εμπειρία, γιατί είναι φοβερά εμπνευστικό να σε διδάσκει ή να σου λέει κάτι ο γκούρου σου.

Όταν πρωτοήρθε στο άσραμ, μικρό παιδί, για πολλά χρόνια έμενε στο ίδιο δωμάτιο με τον Σουάμι Σατυανάντα. Τί τυχερό παιδί που ήταν, γεννημένο κάτω από καλό αστέρι, κοιμόταν στο ίδιο κρεβάτι με κείνον, κι όπως όλα τα παιδιά στον ύπνο τους, έτσι κι αυτός έδινε συχνά κλοτσιές και γροθιές. Εκείνο τον καιρό, την ώρα του ύπνου, ο Σρι Σουάμιτζι του έκανε συνεδρίες της γιόγκα νίντρα και τον δίδαξε όλα όσα γνωρίζει και είναι σήμερα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η προετοιμασία του Σουάμι Νιράντζαν από τον γκούρου του έλαβε χώρα στη διάρκεια του ύπνου του. Την επόμενη μέρα, με το ξύπνημα, έδινε στον Νιράντζαν να διαβάσει ένα βιβλίο με όλα όσα του είχε μεταβιβάσει στη διάρκεια του ύπνου του κι ο μικρός Νιράντζαν έλεγε, καθώς διάβαζε το βιβλίο: “Σουάμιτζι, όλα αυτά τα ξέρω. Δεν ξέρω από πού τα ξέρω ή πού τα έχω διαβάσει, όμως όλα όσα διαβάζω σ΄αυτό το βιβλίο μού είναι οικεία και γνώριμα”.

Ο Σουάμι Σατυανάντα έχει μιλήσει επανειλημμένα για τη χρήση της γιόγκα νίντρα με σκοπό την αφύπνιση του σπόρου της γνώσης σ΄ ένα άτομο. Ο Σουάμι Νιράντζαν είναι υπεραρκετή απόδειξη των απέραντων δυνατοτήτων που διαθέτει αυτή η μέθοδος για να εκπαιδεύσει και να διαπλάσει το χαρακτήρα και την προσωπικότητα του ατόμου. Είναι ένα λαμπρό παράδειγμα για όλα τα παιδιά, γιατί δεν πήγε ποτέ στο σχολείο ή στο κολέγιο, κι ωστόσο οι άρτιες γνώσεις του σε όλα τα θέματα της επιστήμης, της φιλοσοφίας, της τέχνης, του πολιτισμού, της ηθικής, είναι εκπληκτικές. Η άνεσή του σε αρκετές γλώσσες, τις οποίες ποτέ δεν διδάχτηκε ούτε μελέτησε τυπικά, είναι άλλη μια απόδειξη για το άνοιγμα των κέντρων εκείνων του εγκεφάλου που διεγείρουν τη γνώση. Όλα τα παιδιά δεν έχουν βέβαια την ευκαιρία που είχε ο Σουάμι Νιράντζαν, το παράδειγμά του θα πρέπει ωστόσο να κινητοποιήσει τη σκέψη μας γύρω από τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη γιόγκα, ώστε να αφυπνίσουμε στα παιδιά μας το δημιουργικό τους δυναμικό. Ένα δίπλωμα από το σχολείο ή από το κολέγιο δεν συνιστά από μόνο του απάντηση για την πρόοδό μας στη ζωή. Η αφύπνιση των αδρανών κέντρων του εγκεφάλου πρέπει να λάβει χώρα, αν θέλουμε να πραγματοποιήσουμε οτιδήποτε ξεκινάμε στη ζωή μας.

Ο Σουάμι Σατυανάντα έχει πει: Δίδασκα τακτικά γιόγκα νίντρα στον Σουάμι Νιράντζαν γιατί έκανα έρευνα, όχι γιατί ήθελα να τον κάνω κάτι. Το χρυσάφι είναι χρυσάφι, ένα διαμάντι είναι ένα διαμάντι και το σίδερο είναι σίδερο εξαρχής. Δεν χρησιμεύει σε τίποτα να γυαλίζεις το σίδερο με την ελπίδα ότι θα το μετατρέψεις σε χρυσάφι. Ο Σουάμι Νιράντζαν είναι ο Σουάμι Νιράντζαν εκ γενετής. Δεν τον έκανα εγώ Σουάμι Νιράντζαν. Τον δίδαξα γιόγκα νίντρα επειδή προσπαθούσα να παρατηρήσω τα αποτελέσματά της στον υποσυνείδητο νου. Έκανα ένα πείραμα και αποδείχτηκε επιτυχές”.

Γκούρουτβα

Σε ηλικία έντεκα χρόνων, ο Σουάμι Νιράντζαν συνόδευσε τον Σουάμι Σατυανάντα στην περιοδεία του στην Ευρώπη. Καθώς δεν είχε κάνει ποτέ ούτε βήμα έξω από το άσραμ, μόλις βρέθηκε στο ξενοδοχείο Ασόκα, πέντε αστέρων, στο Νέο Δελχί, βάλθηκε να κοιτάζει ασταμάτητα τον εαυτό του στον τεράστιο καθρέφτη του δωματίου και να τον παρατηρεί απ΄όλες τις γωνίες.

Όταν διέσχιζαν στη Μέση Ανατολή, ο Σουάμι Νιράντζαν συγκρούστηκε με έναν συνταξιδιώτη σχετικά με την ύπαρξη του Θεού. Ο Σρι Σουάμιτζι, που τον είχε αφήσει καθισμένο εκεί, χρειάστηκε, όταν γύρισε, να τον σώσει μαλακώνοντας την κατάσταση. Σ’ εκείνη την τόσο νεαρή ηλικία, ο Σουάμι Νιράντζαν είχε εντελώς σαφείς απόψεις και πεποιθήσεις, οι οποίες εμπεριείχαν μια σοφία έμφυτη και πέρα από την ηλικία του. Αν και ήταν σκανταλιάρης και παιχνιδιάρης, αυτό διόλου δεν μείωνε τη βαρύτητα και την γκούρουτβα η οποία εκδηλωνόταν σ΄αυτόν μέσα από τη δύναμη του γκούρου του.

Γκούρουτβα είναι η ποιότητα της βαρύτητας. Μ΄έναν κάπως ειρωνικό τρόπο, καθώς ο μαθητής κάνει τον εαυτό του κούφιο σαν φλογέρα, διάφανο σαν κρύσταλλο, ελαφρύ σαν σύννεφο που επιπλέει και άδειο, αντί να αποσυντίθεται και να διαλύεται και να μην έχει ούτε χαρακτήρα ούτε προσωπικότητα, αρχίζει να αποκτά μια βαρύτητα που τον κάνει έναν βαρέων βαρών στα μάτια των άλλων. Η γκούρουτβα είναι ένα στάδιο εξέλιξης. Δεν φτάνει κάποιος σ΄αυτό παίρνοντας ένα πιστοποιητικό ή ένα δίπλωμα ή διακηρύσσοντας ότι το έφτασε. Χρειάζεται να εξελιχθεί κανείς για να φτάσει σ΄ αυτό το επίπεδο, και το άτομο που φτάνει ώς εκεί είναι προορισμένο γι΄αυτό.

Έμφυτη γνώση

Το 1972, σε ηλικία δώδεκα ετών, είχε την πρώτη του αναμέτρηση με την ιατρική κοινότητα του Λονδίνου. Η παραμονή της διάλεξης τον βρήκε ν΄αναρωτιέται τι θα πει. Την ίδια νύχτα είδε τον εαυτό του σε όνειρο να δίνει τη διάλεξη. Μόλις ξύπνησε, κατέγραψε όλα τα σημεία για τα οποία είχε μιλήσει στο όνειρό του. Μετά τη διάλεξη, οι γιατροί τον ρώτησαν αν είχε ποτέ μελετήσει ιατρική ή κάποια επιστήμη. Με έκπληξη άκουσαν ότι το νεαρό αυτό παιδί δεν είχε ποτέ καθίσει σε κάποια τάξη, ούτε είχε πάει σε σχολείο, επομένως το ζήτημα των ιατρικών σπουδών δεν ετίθετο. Ωστόσο είχε μιλήσει στους γιατρούς για τη βιο-ανάδραση, έναν τομέα που τότε άρχιζε να αναπτύσσεται, για τον οποίο οι περισσότεροι δεν είχαν καν ακούσει. Ξαφνιάστηκαν από το βάθος των γνώσεών του για συστήματα υψηλής τεχνολογίας , όπως τα ECG, EEG, GSR, EMG, και άλλα συναφή θέματα. 

Είπε: Ναι, μίλησα για τα θέματα και τις σκέψεις για τα οποία μιλάει ο γκούρου μου και τα οποία μεταβιβάζει. Δεν είχα προγενέστερη γνώση αυτών των θεμάτων, ούτε τα είχα μελετήσει. Αποδίδω τη γνώση αυτή στις πληροφορίες που δόθηκαν στον υποσυνείδητο νου μου από τον γκούρου μου, στη διάρκεια της γιόγκα νίντρα. Όταν έφτασε ο κατάλληλος χρόνος, η πληροφορία αναδύθηκε”.

Είτε επρόκειτο για τη γιόγκα νίντρα, είτε για το επιδέξιο χέρι του γκούρου στην εκπαίδευσή του, με την πραγματική έννοια της λέξης, ο Σουάμι Νιράντζαν είναι ένα αληθινό παράδειγμα του ότι η γνώση είναι έμφυτη σε όλους μας. Δεν έχουμε παρά να την ξεδιπλώσουμε από μέσα μας. Δεν χρειάζεται να δανειστούμε τίποτα απέξω. Η γνώση ολόκληρου του σύμπαντος ενυπάρχει ήδη σε μας, και, αντί να την αποκαλύπτουμε, δεν της επιτρέπουμε να ξεδιπλωθεί.

Εγκράτεια

Ακόμα και σε νεαρή ηλικία, όταν τα παιδιά συνήθως κάνουν σαν τρελά για να ικανοποιήσουν όλες τους τις επιθυμίες, ο Σουάμι Νιράντζαν δρούσε πάντοτε με σοφία και αυτοσυγκράτηση. Το 1976, σε ηλικία 16 ετών, ταξίδεψε από την Μπογκοτά της Νότιας Αμερικής στην Αυστραλία, για να λάβει μέρος στο Παγκόσμιο Συνέδριο της Γιόγκα, στο Σύδνεϋ, όπου προέδρευε ο Σουάμι Σατυανάντα. Όταν αναχωρούσε από την Μπογκοτά, άνθρωποι του έδωσαν δωρεές για τον Σρι Σουάμιτζι, τις οποίες τακτοποίησε στις αποσκευές του κι ύστερα μπήκε στο αεροπλάνο και ξεκίνησε το ταξίδι του.

Η αεροπορική διαδρομή ήταν από την Μπογκοτά στη Χιλή, από τη Χιλή στη Γαλλική Πολυνησία και τελικά, από τη Γαλλική Πολυνησία στην Αυστραλία. Μόλις προσγειώθηκε το αεροπλάνο στη Γαλλική Πολυνησία, στο Παπίτι, ξέσπασε μια φοβερή καταιγίδα. Εκείνη την εποχή χρησιμοποιούνταν ελικοφόρα αεροπλάνα κι έτσι η απογείωση αναβλήθηκε για τρεις μέρες. Όσοι είχαν τη δυνατότητα, πήγαν σε κάποιο ξενοδοχείο και η αεροπορική εταιρεία τούς εφοδίασε με κουπόνια. Επειδή όμως το εισιτήριο του Σουάμι Νιράντζαν ήταν φτηνό, η αεροπορική εταιρεία δεν του παρείχε κανένα κατάλυμα. Έτσι λοιπόν, για τρεις μέρες και δυο νύχτες έμεινε στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου του Παπίτι, πίνοντας μόνο νερό και τσάι.

Όταν έφτασε στην Αυστραλία και παρέδωσε τις δωρεές από την Κολομβία στον Σουάμι Σατυανάντα και του αφηγήθηκε το ταξίδι του, ο Σρι Σουάμιτζι του είπε: “Είχες τα χρήματα, γιατί δεν τα χρησιμοποίησες;” Απάντησε: “Τα χρήματα μού δόθηκαν από τους αφοσιωμένους της Κολομβίας για να τα δώσω σε σας. Ήμουν απλώς ο ταχυδρόμος, κι επομένως δεν είχα το δικαίωμα να ξοδέψω ούτε ένα σεντ από εκείνα τα χρήματα”. Δύσκολα συναντάς σε παιδιά τέτοιου είδους συγκράτηση. Τα παιδιά πράγματι νομίζουν ότι έχουν εκ γενετής το αναφαίρετο δικαίωμα να ξοδεύουν τα χρήματα που κέρδισαν οι πατέρες τους, κι όταν τους αρνούνται αυτό το δικαίωμα, τσακώνονται με τους γονείς τους και καμιά φορά το σκάνε από το σπίτι. Τα χρήματα που κερδήθηκαν από τη σκληρή δουλειά των πατεράδων κατασπαταλιούνται χωρίς την παραμικρή αναστολή ή τύψη.

Ζήσε σαν ζητιάνος

Τον Φεβρουάριο του 1971, ο Σουάμι Σατυανάντα βρισκόταν στην Καλκούτα κι ετοιμαζόταν να πάει στο Λονδίνο για ένα πρόγραμμα, κι ύστερα να συνεχίσει προς το Μπέλφαστ. Ο Σουάμι Νιράντζαν βρισκόταν εκείνο τον καιρό στο Μονγκύρ, κι αφού οργάνωσε τα του διαβατηρίου και του εισιτηρίου του, ο Σρι Σουάμιτζι τηλεφώνησε στον υπεύθυνο του άσραμ και του είπε: 
“Στείλε απόψε τον Νιράντζαν με κάποιον άλλο στην Καλκούτα, ώστε να προλάβει να έρθει μαζί μου με την ίδια πτήση για το Δελχί και να συνεχίσουμε”. Έτσι ο υπεύθυνος του άσραμ αγόρασε το εισιτήριο και ο Σουάμι Νιράντζαν έφυγε από το Μονγκύρ με το νυχτερινό τραίνο για να πάει στην Καλκούτα μαζί με κάποιον άλλο σανυάσιν. Τους έδωσαν 50 ρουπίες για τα έξοδά τους, που ήταν μεγάλο ποσό εκείνο τον καιρό, και μόλις κάθισαν στο τραίνο ο μικρός Νιράντζαν ένιωσε την επιθυμία να φάει αράπικα φυστίκια. Όταν το ζήτησε από τον Σουάμι που τον συνόδευε, εκείνος αγόρασε φυστίκια για 10 ρουπίες. Για τα σημερινά δεδομένα αυτό δεν ήταν μεγάλο ποσό, όμως για κείνη την εποχή οι 10 ρουπίες ήταν περιουσία ολόκληρη για έναν Σουάμι. Κι έτσι οι δυο τους ταξίδεψαν προς την Καλκούτα απολαμβάνοντας τα φυστίκια τους και τον ύπνο.

Όταν το πρωί έφτασαν στο σταθμό, είδαν τον Σρι Σουάμιτζι να τους περιμένει στην αποβάθρα. Αφού έκαναν τα πρανάμ τους, ο Σρι Σουάμιτζι τους ρώτησε πώς ήταν το ταξίδι τους και τους είπε πως, πριν απ΄οτιδήποτε άλλο, όφειλαν να παραδώσουν το λογαριασμό των εξόδων τους, πράγμα που εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι κανόνας στο άσραμ. Κάθε φορά που επιστρέφει από περιοδεία, ο κάθε σανυάσιν πρέπει πρώτα να δώσει λογαριασμό των εξόδων στο αντίστοιχο γραφείο κι έπειτα είναι ελεύθερος να πάει στο δωμάτιό του, να κάνει το λουτρό του και να ξεκουραστεί. Ο συνοδεύων Σουάμι έδωσε στον Σουάμι Σατυανάντα 40 ρουπίες. 
Ο Σρι Σουάμιτζι ρώτησε: “Τι έγιναν τα υπόλοιπα χρήματα;” Ο άλλος Σουάμι εξήγησε ότι είχαν φάει φυστίκια αξίας 10 ρουπιών κατά τη διαδρομή, γιατί ήταν η επιθυμία του Σουάμι Νιράντζαν. 
Ο Σρι Σουάμιτζι κοίταξε τον μικρό Νιράντζαν και είπε: “Νιράντζαν, ακόμα κι αν ένας σανυάσιν έχει χρήματα, οφείλει να ζει πάντα σαν ζητιάνος, γιατί τα χρήματα ενός σανυάσιν δεν είναι δικά του ώστε να τα ξοδεύει. Έχουν δοθεί για άλλο σκοπό. Δεν είναι ο κάτοχος των χρημάτων, είναι ο διαχειριστής των χρημάτων κι επομένως δεν μπορεί να τα ξοδέψει για τον εαυτό του. Άρα λοιπόν, ακόμα κι αν έχεις χρήματα, να ζεις πάντοτε σαν ζητιάνος”. Η διδασκαλία αυτή είχε ισχυρή επίδραση στον Σουάμι Νιράντζαν και αυτό το πολύτιμο μάθημα συνετέλεσε στην άνθιση των σαμσκάρα της σανυάσα, των ποιοτήτων της σανυάσα, που τον έκαναν ό,τι είναι σήμερα.

Το φως της σοφίας

Στη νεαρότατη ηλικία των δέκα χρόνων, τότε που τα περισσότερα παιδιά ασχολούνται με παιχνίδια και διασκεδάσεις, ο Σουάμι Νιράντζαν έδινε διαλέξεις και δίδασκε τις πολύ εξελιγμένες τεχνικές της γιόγκα, όπως χάθα γιόγκα, ράτζα γιόγκα, καθώς και σάντανα όπως η πράνα βίντυα. Ήταν σαν να έβγαινε κατευθείαν μέσα από τις Ουπανισάδες, οι οποίες περιγράφουν έναν νεαρό απαρνητή να δείχνει το φως της γνώσης σε αναζητητές που έχουν τρεις φορές τη δική του ηλικία.

Στην Ιρλανδία υπήρξε το φαβορί τόσο των Καθολικών όσο και των Προτεσταντών. Μολονότι αλληλομισούνταν, και οι δυο κοινότητες αγαπούσαν τον Σουάμι Νιράντζαν. Όταν πήγαινε να διδάξει γιόγκα στην προτεσταντική πλευρά της πόλης, τον γιουχάιζαν οι Καθολικοί κι όταν πήγαινε να διδάξει γιόγκα στους Καθολικούς, τον γιουχάιζαν οι Προτεστάντες. Το πρωί, ξυπνώντας, έβρισκε γραμμένο στο τζάμι του παραθύρου του: “ΕΔΩ ΜΕΝΕΙ Ο ΑΡΚΟΥΔΟΣ Ο ΧΑΖΟΣ, Ο ΓΙΟΓΚΙ Ο ΦΑΛΑΚΡΟΣ”.

Σ΄αυτή τη σπαρασσόμενη Ιρλανδία, ο Σουάμι Νιράντζαν έγινε ιερό σύμβολο ουδετερότητας ανάμεσα σε δυο εμπόλεμες πλευρές. Τεχνηέντως και με επιδεξιότητα, κατόρθωσε να συμφιλιώσει τις δυο πλευρές, με αγάπη, φροντίδα και στοργή. Η σοφία πρέπει ν΄ αντικατοπτρίζεται στην ομιλία μας, στη συμπεριφορά μας, στις σκέψεις και στη δράση μας, κι αυτά τα διέθετε εντελώς φυσικά, ακόμα κι όταν ήταν παιδί. Μόνον οι άγιοι κι οι σοφοί διαθέτουν αυτή τη μοναδική ικανότητα, χάρη στην οποία μπορούν να γίνουν φίλοι με τον καθένα και με όλους. Η ανεκτικότητα είναι εκείνη που τους δίνει αυτή τη δύναμη, καθώς η ανεκτικότητα οδηγεί στην αντοχή, κι είναι σε θέση να αντέξουν τους πάντες και τα πάντα, με τέλεια ευχέρεια και άνεση.

Τα παιδικά χρόνια στο Λονδίνο

Ήταν νύχτα όταν προσγειώθηκαν στο Λονδίνο, κι όταν έφτασαν στο σπίτι του οικοδεσπότη ο Νιράντζαν ήταν τόσο κουρασμένος από το μακρύ ταξίδι ώστε πήγε κατευθείαν για ύπνο. Εκείνο τον καιρό, τα αεροπορικά ταξίδια γίνονταν με ελικοφόρα αεροπλάνα και ταξίδευε από το Δελχί στο Λονδίνο για πρώτη φορά στη ζωή του. Ταξίδευαν με τον ήλιο και η μέρα διαρκούσε 14 ώρες, κι ήταν, φυσικά, εξουθενωμένος.

Όταν ξύπνησε την επόμενη μέρα είχε χιονίσει, κι εκείνος δεν ήξερε τι είναι χιόνι. Όλα ήταν ντυμένα στα λευκά. Τα σπίτια, τα δέντρα, οι δρόμοι, τα λουλούδια και οι καρποί στον κήπο ήταν όλα λευκά. Ο Νιράντζαν έτρεξε στον Σρι Σουάμιτζι και είπε: “Σουάμιτζι, τι παράξενο μέρος είναι αυτό; Όλα είναι άσπρα όταν κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Τα σπίτια είναι όλα άσπρα, οι δρόμοι είναι όλοι άσπροι, τα δέντρα είναι όλα άσπρα, τα φύλλα, τα λουλούδια, τα φρούτα είναι όλα άσπρα, ακόμα και οι άνθρωποι εδώ είναι άσπροι. Τι είδους χώρα είναι αυτή; Δεν υπάρχει χρώμα”.

Ο Σουάμι Νιράντζαν πέρασε τα χαρούμενα παιδικά του χρόνια στο Λονδίνο, στο σπίτι της Σουάμι Πραγκυαμούρτι, στον αριθμό 70 της οδού Thurleigh. Υπήρχαν πολλά παιδιά τριγύρω εκείνη την εποχή κι έπαιζαν ασταμάτητα, και είχαν παρατηρήσει ότι ο Σουάμι Νιράντζαν απέπνεε συνεχώς χαρά κι όσοι βρίσκονταν στη συντροφιά του αισθάνονταν πάντοτε ότι τους ανέβαζε και βίωναν εσωτερική χαρά. Αν και υπήρχαν διαφωνίες, αφού τα παιδιά καυγαδίζουν συνεχώς, ο Σουάμι Νιράντζαν δεν μπερδευόταν ποτέ σ΄αυτές. Από την άλλη, όμως, καταλάγιαζε πάντα τις αγριάδες και τους έκανε όλους να χαμογελούν και να γελούν ξανά. Σύμφωνα με τα λόγια τής Σουάμι Πραγκυαμούρτι, που τον αποκαλεί μέχρι σήμερα Γοητευτικό Πρίγκιπά της, “ήταν ένα παιδαρέλι σαν τον Κρίσνα, άτακτο και σκανταλιάρικο όσο δεν παίρνει, ειδικός όμως στο να κατακτάει τις καρδιές των πάντων”.

Κάτι που λίγοι γνωρίζουν είναι ότι, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου στο Λονδίνο, συνήθιζε να τραγουδάει και να χορεύει όσο οποιοδήποτε άλλο παιδί της ηλικίας του. Οι άνθρωποι πρόσεξαν ότι επιδείκνυε μια έμφυτη αίσθηση του ρυθμού, αφού δεν είχε λάβει καμιά ειδική εκπαίδευση στη μουσική και το χορό, και, μαζί με μερικούς φίλους του, επιλέχθηκαν για να χορέψουν στο BBC Centre μαζί με τους Jackson Five, που, όπως όλοι ξέρουμε, ήταν το γκρουπ από το οποίο ο Μάικλ Τζάκσον ξεκίνησε την καταπληκτική καριέρα του σε ηλικία πέντε ετών. Ήταν σχεδόν συνομίληκοι, κι εκ των υστέρων όταν βλέπουμε τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους εξελίχθηκαν οι ζωές τους, ο καθένας ιδιοφυΐα στο είδος του: Ο Μάικλ Τζάκσον, ένα από τα πολιτισμικά DNA αυτού του αιώνα και ο Σουάμι Νιράντζαν ένα από τα πνευματικά DNA αυτού του αιώνα. Ο χορός εκείνος έβαλε τη σφραγίδα του στο χρόνο!

Σαννυάσα

Η διαδοχή του από τον Σουάμι Νιράντζαν ήταν μια απόφαση που ο Σουάμι Σατυανάντα είχε λάβει προτού ακόμα γεννηθεί ο Νιράντζαν. Στην πραγματικότητα, μπορεί να λεχθεί ότι γεννήθηκε γι΄αυτό το σκοπό. Δεν είναι λοιπόν άξιο απορίας ότι ήδη από την τρυφερή ηλικία των τεσσάρων ετών ήταν ανένδοτος ως προς το να γίνει σανυάσιν. Μολονότι ο Σουάμι Σατυανάντα ουδέποτε επέβαλε στον Νιράντζαν την ιδέα της σανυάσα, του άσραμ και της υπηρεσίας στον γκούρου, το μικρό αυτό αγοράκι δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτε άλλο.

Σε ηλικία δέκα ετών, στις 11 Ιανουαρίου του 1970, μυήθηκε στη σανυάσα από τον Σουάμι Σατυανάντα, στο Μονγκύρ. Λίγο αργότερα τον έστειλαν στο εξωτερικό, όπου έζησε και έμαθε χωρίς καμιά υποστήριξη από το άσραμ ή από τον Σρι Σουάμιτζι. Όπως ακριβώς στη Σπάρτη, όπου ένα νεογέννητο αφήνεται έξω μια νύχτα ολόκληρη ώστε να δοκιμαστεί η δύναμή του και μόνο αν επιβιώσει τη νύχτα το ξαναπαίρνουν μέσα το επόμενο πρωί, έτσι κι ο Σουάμι Νιράντζαν αφέθηκε ανάμεσα σε ξένους, με αληθινό σπαρτιατικό πνεύμα, ώστε να αναπτύξει το ένστικτο της επιβίωσης, σε μια χώρα και σε μια κουλτούρα που του ήταν ολότελα ξένα. Η υψηλόσωμη μορφή του, αυτή που βλέπουμε τώρα, είναι η ζωντανή απόδειξη της επιβίωσής του.

Στη δεκαετία του ΄70 η επικοινωνία και τα ταξίδια δεν ήταν όπως τώρα. Τότε, το να πας στο εξωτερικό σήμαινε ολοκληρωτική αποκοπή από το σπίτι και τους αγαπημένους σου. Τα γράμματα έκαναν πολύν καιρό να φτάσουν και τα τηλεφωνήματα ήταν σπάνια και πανάκριβα. Δεν μπορούσες καν να διανοηθείς τη συχνότητα των ταξιδιών όπως γίνονται σήμερα, που οι άνθρωποι διατρέχουν όλο τον πλανήτη, περνούν λίγες μέρες εδώ κι εκεί κι ύστερα επιστρέφουν. Τα γράμματα που του έστελνε ο Σουάμι Σατυανάντα ήταν μάλλον λιγοστά, και πιο πολύ για να του μεταφέρει γεγονότα που είχαν σχέση με την οικογένειά του, καθώς ο μικρός Νιράντζαν είχε αφήσει την εστία και το σπίτι του και ξεκίνησε με θάρρος την αποστολή του γκούρου του, χωρίς ποτέ πια να κοιτάξει πίσω.

Το 1972 ο Σουάμι Σατυανάντα τού τηλεφώνησε στο Μπέλφαστ για να τον ενημερώσει ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει σε αυτοκινητικό δυστύχημα, κι αργότερα έγραψε για τα προσωπικά αισθήματά του ως προς αυτό το πρόωρο γεγονός που έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία:
« Για μένα , ο θάνατος του Σουάμι Σατυαμπρατάντα είναι μια ανεπανόρθωτη απώλεια, κάτι το οποίο ίσως ο κόσμος δεν ακούσει να βγαίνει από το στόμα μου.  Εσύ είσαι για έναν υψηλότερο σκοπό.»

Προεδρία

Το 1982, το κίνημα της γιόγκα, που είχε ξεκινήσει ο Σουάμι Σατυανάντα, βρισκόταν στην ακμή του και το μικρό άσραμ απ΄όπου ο Σρι Σουάμιτζι είχε αρχίσει τη δουλειά του είχε μετακομίσει στο λοφίσκο με θέα τον Γάγγη, που ο Σρι Σουάμιτζι ονόμαζε Γκάνγκα Ντάρσαν. Οι πνευματικοί αναζητητές συνέρρεαν στην απομακρυσμένη και αρκετά δυσπρόσιτη πόλη του Μονγκύρ. Η εντολή που του είχε δοθεί από τον γκούρου του, τον Σουάμι Σιβανάντα, να εξαπλώσει τη γιόγκα “από πόρτα σε πόρτα κι από ακτή σε ακτή” είχε εκπληρωθεί, καθώς σ΄αυτό το σύντομο διάστημα των είκοσι χρόνων δεν είχαν μείνει χωριό, μικρή ή μεγάλη πόλη, συνοικία και νησί που να μην τα έχει επισκεφτεί ο Σουάμι Σατυανάντα για να υψώσει τη σημαία της γιόγκα.

Τότε, στο αποκορύφωμα της ολοκλήρωσης της εντολής, ο Σουάμι Σατυανάντα αποφάσισε ότι είχε έρθει ο καιρός να προχωρήσει στην αποστολή του και να ζήσει μια ζωή με ευρύτερο, παγκόσμιο όραμα, αντί για μια ζωή η οποία τον περιόριζε σε οργανισμούς, ομάδες και μαθητές. Αποφάσισε λοιπόν να απαρνηθεί όλα όσα είχε δημιουργήσει και στα τέλη του 1982, στο Πουέρτο Ρίκο, ο Σρι Σουάμιτζι τηλεφώνησε στον Σουάμι Νιράντζαν και του είπε: 
“Φεύγω από το Μονγκύρ. Θα πρέπει να επιστρέψεις και να αναλάβεις το ίδρυμα”. Παρόλο που ο Σουάμι Νιράντζαν πρέπει να το ήξερε, είπε: “Εντάξει, αν αυτή είναι η απόφασή σας, θα έρθω. Αλλά αν ρωτήσετε ποια είναι η επιλογή μου, θα προτιμούσα να μείνω εδώ”. Αυτή ήταν η απάντησή του. 
Ο Σρι Σουάμιτζι λέει: “Ο Σουάμι Νιράντζαν ήρθε στο Μονγκύρ, εξαιτίας όχι της δικής του επιλογής αλλά της δικής μου. Ποιος θ΄άφηνε την Αμερική, μια χώρα ευκαιριών; Αλλά, εν πάση περιπτώσει, έπρεπε να έρθει. Παρόλο που ο ίδιος δεν ήθελε να επιστρέψει, έπρεπε να γυρίσει πίσω. Είναι πολύ ευτυχής από τότε που παραιτήθηκε από Πρόεδρος της Σχολής Γιόγκα του Μπιχάρ, γιατί τώρα μπορεί να κινηθεί ελεύθερα”.

Σύμφωνα με τις επιθυμίες του γκούρου του, και το νεύμα του πεπρωμένου επίσης, ο Σουάμι Νιράντζαν επέστρεψε στο Μονγκύρ στις 14 Ιανουαρίου 1983 και λίγες μέρες αργότερα, στις 19 Ιανουαρίου, ημέρα του Μπασάντ Πάντσμι και ιδρυτική ημέρα της Σχολής Γιόγκα του Μπιχάρ, ο Σουάμι Σατυανάντα τον εισήγαγε στην προεδρία της Σχολής Γιόγκα του Μπιχάρ και του παρέδωσε την πλήρη εποπτεία και ευθύνη. Οι νεαροί και λεπτοί ώμοι του Σουάμι Νιράντζαν επωμίστηκαν τον μανδύα που ο γκούρου του είχε ορίσει γι΄αυτόν. Έτσι ξεκίνησε ο άλλος δρόμος του, των επίγειων καθηκόντων, που περιλάμβαναν τη διοίκηση ενός διεθνούς άσραμ, καθώς και την καθοδήγηση, τη διδασκαλία και το κήρυγμα προς τους μαθητές, τους πνευματικούς αναζητητές και τους αφοσιωμένους του Σουάμι Σατυανάντα.

Καθώς ο Σουάμι Νιράντζαν είχε λείψει από το Μονγκύρ και την Ινδία για έντεκα περίπου χρόνια και δεν είχε καμία επαφή με τον τρόπο διοργάνωσης του Μονγκύρ, ικανοποιώντας ένα δικό του αίτημα ο Σουάμι Σατυανάντα έμεινε στο Μονγκύρ για πέντε επιπλέον χρόνια, μέχρι το 1988, ενόσω ο Σουάμι Νιράντζαν μάθαινε τα κουμπιά. Η διοίκηση ενός οργανισμού δεν είναι απλή δουλειά, απαιτεί επιδεξιότητα, επιτηδειότητα, ευστροφία, ταπεινότητα, πνεύμα υπηρεσίας και αρχηγικές ποιότητες. Παρόλο που ο Σουάμι Νιράντζαν διέθετε ωριμότητα πολύ μεγαλύτερη από την ηλικία του και είχε γερά εφόδια για το καθήκον τού επικεφαλής του κινήματος της γιόγκα, η παρουσία του γκούρου δεν παύει να είναι κάτι που λαχταράει ο κάθε μαθητής. Έτσι ο Σουάμι Σατυανάντα αποδέχθηκε το αίτημά του. Κανείς δεν γνώριζε τότε ότι, όταν ο Σρι Σουάμιτζι έφυγε από το Μονγκύρ, δεν επρόκειτο ούτε να επιστρέψει, ούτε να ξαναπατήσει ποτέ εκεί. Εκείνο τον καιρό αυτή η ιδέα ήταν αδιανόητη σε όλους μας, και στον Σουάμι Νιράντζαν επίσης.

Ποιμένας για το ποίμνιο

Πρέπει να ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του, να βλέπει τον γκούρου του να φεύγει από το Μονγκύρ και να ξέρει ότι, πιθανόν, να μην ξαναγυρίσει ποτέ. Πρέπει να ήταν και σπαρακτικό. Αλλά το αντιμετώπισε με ηρεμία, με θάρρος και, κυρίως, με όλη την ταπεινότητα ενός αληθινού μαθητή, ο οποίος δεν διανοείται, ούτε καν στ΄ όνειρό του, ν΄αμφισβητήσει αυτό που κάνει ή λέει ο γκούρου. Αυτές είναι οι αληθινές αρετές του μεγαλείου. Εκείνο τον καιρό θυμήθηκα ένα στίχο από το φημισμένο ποίημα του Ρούντυαρντ Κίπλινγκ, το “Αν”: “Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου όταν όλοι γύρω σου το χάνουν, τότε είσαι άντρας, γιε μου”.

Η αναχώρηση του Σουάμι Σατυανάντα ήταν μεγάλη απώλεια για όλους στο Μονγκύρ, με κάθε σημασία της λέξης. Οι άνθρωποι που ήταν τότε εκεί αισθάνθηκαν σαν να είχαν μπει σε ένα μεγάλο κενό, ότι όλα εκείνα για τα οποία ζούσαν και έλπιζαν είχαν φύγει από τη ζωή τους, ότι η χαρά της ζωής είχε εξαφανιστεί. Η πλήρωση αυτού του κενού στις ζωές των ανθρώπων ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισε ο Σουάμι Νιράντζαν, γιατί όλοι ήταν σε απόγνωση κι έπρεπε να γίνει ό ίδιος ο ποιμένας αυτού του ποιμνίου. Εκ των υστέρων, πολλά χρόνια αργότερα, μπορούμε να δούμε πόσο επιδέξια ολοκλήρωσε αυτό το καθήκον. Σήμερα οι άνθρωποι έχουν μεγάλο σεβασμό για τον Σουάμι Νιράντζαν και μεγάλη πίστη σ΄ αυτόν. Χωρίς καμία μεγάλη φανφάρα, πολύ ήσυχα, με απλό τρόπο, έχει κερδίσει τις καρδιές όλων.

Στις μέρες μας, υπάρχει μια πολύ παραπλανητική αντίληψη γύρω από το τι θεωρούμε “μεγαλείο” και γύρω από το ποια πρότυπα-μοντέλα λατρεύει η κοινωνία. Η σύγχρονη κοινωνία σέβεται και λατρεύει όσους έχουν πολλά χρήματα, πολλές πολυτελείς ιδιοκτησίες, φήμη και περιουσία. Αν πραγματικά θέλουμε ν΄ανακαλύψουμε το μεγαλείο ανάμεσά μας, τότε θα πρέπει να κοιτάξουμε πιο βαθιά από το επίπεδο του δέρματος και να αξιολογήσουμε το σύνολο του κάθε ατόμου, τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, τη φύση τους, τις ποιότητές του και, τελικά, αυτό που πράττει και όχι αυτό που κατέχει. Ο Σουάμι Νιράντζαν είναι ένα τέτοιο πρόσωπο, που, από όποια οπτική γωνία και αν το εκτιμήσει κανείς, θα δει ότι είναι ένα λαμπερό παράδειγμα μεγαλείου, που ζει ανάμεσά μας σήμερα. Είναι ένα εκπληκτικό παράδειγμα παράδοσης, προσωπικής θυσίας, ηγεσίας, υπηρεσίας στον γκούρου και στην ανθρωπότητα, και είναι όντως ένα εμπνευστικό πρότυπο-μοντέλο για τη νεολαία.

Τα πολυάριθμα περιστατικά και οι ιστορίες σε κάθε σημείο τη ζωή του αποδεικνύουν ότι η κάθε στιγμή ήταν ένα βήμα στο μονοπάτι της εκπλήρωσης του καθήκοντός του, του πεπρωμένου του και του ντάρμα του. Η εστίασή του σε ένα μόνο σημείο, η επίγνωσή του και η επιμονή του να εκπληρώσει τις τεράστιες ευθύνες που του ανατέθηκαν από πολύ νεαρή ηλικία είναι για όλους μας ένα υποδειγματικό παράδειγμα του ότι κι εμείς επίσης μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τους στόχους μας και το πεπρωμένο μας, αν επιδοθούμε με τον ίδιο ενθουσιασμό και την ίδια αποφασιστικότητα σε όποια καθήκοντα αναλάβουμε στη ζωή μας.

Σουάν (κύκνος)

Στις 31 Δεκεμβρίου 1989, ο Σουάμι Νιράντζαν μυήθηκε στην παράδοση των Παραμαχάμσα από τον Σουάμι Σατυανάντα. Το σύμβολο των Παραμαχάμσα είναι ο επίχαρις κύκνος. Δεν είναι λοιπόν άξιο απορίας το ότι ο κόσμος έβλεπε ήδη σ΄ εκείνον τις ποιότητες της χάρης, της αυτοκυριαρχίας, της κομψότητας και της εσωτερικής ομορφιάς, που αντιπροσωπεύει ένας παραμαχάμσα, αφού πολύν καιρό πριν από τη μύησή του, άνθρωποι σ΄ όλο τον κόσμο άρχισαν να τον αποκαλούν “Σουάν”. Η απλή και ήσυχη φύση του, οι εκπληκτικές βιβέκα και βαϊράγκυα του, η ικανότητά του να διακρίνει το πραγματικό από το μη πραγματικό, η ανθρωπιά του και η δυνατότητα συναισθηματικής του ταύτισης με τους ανθρώπους, όλα δικαιώνουν τη μύησή του σ΄ αυτή την ιερή ακολουθία των Παραμαχάμσα.

Όταν μου ζητήθηκε να μιλήσω για τον Σουάμι Νιράντζαν, αυτά που είπε ο Σουάμι Σατυανάντα δίνουν μια πολύ ωραία σύνοψη:

«Τι μπορείς να πεις για τον Σουάμι Νιράντζαν ; Είναι το δώρο που μου έκανε ο Θεός . Ο Θεός τον έβαλε στην τσάντα μου. Είναι η αντιστροφή μου όψη. Δεν είναι αντίγραφο μου από καρμπόν. Είναι η ολοκλήρωση μου, η πληρότητά μου. Ο Σουάμι Νιράντζαν είναι μαζί μου από τότε που γεννήθηκε. Μου έδωσε τα πάντα , τα νιάτα του , το μέλλον του, τη ζωή του ολόκληρη . Δεν έχει ούτε σύζυγο , ούτε παιδί , ούτε τραπεζικό λογαριασμό , ούτε ιδιοκτησίες ,ούτε φιλοδοξίες , ούτε επιθυμίες εκτός από την υπηρεσία. Είχε πάντοτε το αίσθημα «οτιδήποτε θελήσεις να το κάνω θα το κάνω» Υπήρχα πάντοτε σκληρός γκούρου , αλλά ο Σουάμι Νιράντζαν με δέχτηκε όπως ήμουν. Αισθάνομαι σίγουρος ότι θα σας καθοδηγήσει όλους μέσα από την σκοτεινιά που σας περιβάλει . Όποτε υπάρχει σκοτάδι στη ζωή σας και ξεχνάτε τον δρόμο , εκείνος είναι που μπορεί να σας οδηγήσει. Έχω απόλυτη πίστη ότι θα έρθει σαν θεϊκό φως στην πνευματική ζωή σας.»







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου